ჩემი ქმარი ეკლესიაში ყოველდღე დადიოდა — მეგონა, რომ ღმერთს ეძებდა, მაგრამ სიმართლე სულ სხვა აღმოჩნდა

„გია, სად მიდიხარ ამ საღამოსაც?“ — ვკითხე, როცა საათმა 17:30-ი ჩამოკრა და ჩემი ქმარი ისევ ჩუმად წამოდგა სავარძლიდან. მან მხოლოდ მხრები აიჩეჩა და მშვიდად მიპასუხა: „ეკლესიაში მივდივარ, ლელა. დღეს მაცხოვრის ხსენების დღეა.“

ეს უკვე მეათე დღე იყო, რაც გია ყოველდღე ეკლესიაში დადიოდა. თავიდან მეგონა, რომ რაღაც სულიერი კრიზისი ჰქონდა — ბოლოს და ბოლოს, ორმოცდაათი წლის კაცს შეიძლება რაღაცები გადააფასოს. ბოლო დროს ხშირად ამბობდა: „ლელა, რაღაც მაწუხებს. მგონია, რომ ღმერთთან ურთიერთობა უნდა აღვიდგინო.“ მე კი გულში ვფიქრობდი: „რა კარგია, რომ ასე შეიცვალა. იქნებ ოჯახიც უფრო მყარი გახდეს.“

მაგრამ რაღაც მაინც არ მომწონდა. გიას თვალებში უცნაური ცეცხლი ანთებული ჰქონდა. თითქოს რაღაცას მალავდა. ერთხელაც, როცა ეკლესიიდან დაბრუნდა, მის პიჯაკზე უცხო ქალის სუნამოს სუნი ვიგრძენი. მაშინვე ვკითხე:

— გია, ვინმეს შეხვდი?

— არა, ლელა, უბრალოდ ხალხი იყო ეკლესიაში, ალბათ იქედან დამრჩა სუნი.

მაშინვე ვიგრძენი, რომ ტყუოდა. მაგრამ თავი დავიმშვიდე — იქნებ მართლა მე ვაჭარბებდი.

ჩვენი ცხოვრება ემიგრაციაში არც ისე მარტივი იყო. ათი წელია გერმანიაში ვცხოვრობთ. მე ბავშვების მომვლელად ვმუშაობდი, გია კი სამშენებლო ფირმაში მუშაობდა. ბოლო დროს სამსახური დაკარგა და თითქოს უფრო ჩაკეტილი გახდა. ხშირად ღამითაც კი ვერ ვიძინებდი — მის გვერდით ცარიელ საწოლში ვგრძნობდი სიცივეს.

ერთ დღესაც, როცა გია ისევ ეკლესიაში წავიდა, გადავწყვიტე, რომ მის საქციელს ბოლომდე გამოვეკვლიე. დავურეკე ჩემს მეგობარს, ნანას, რომელიც იმავე უბანში ცხოვრობდა.

— ნანა, შეგიძლია ნახო, მართლა მიდის თუ არა გია ეკლესიაში? რაღაც არ მომწონს მისი საქციელი.

ნანამ დამპირდა, რომ გაარკვევდა.

იმ საღამოს ნანამ დამირეკა და ჩურჩულით მითხრა:

— ლელა, გია ეკლესიაში კი შევიდა, მაგრამ ათ წუთში უკან გამოვიდა და უცნობ ქალთან ერთად მანქანაში ჩაჯდა.

მივხვდი — ყველაფერი დასრულდა. მთელი ჩემი სამყარო თავზე დამენგრა.

იმ ღამით გია ჩვეულებრივ დაბრუნდა სახლში. მე კი უკვე აღარ შემეძლო თავის შეკავება.

— გია, ვისთან ერთად იყავი დღეს?

— რა გინდა ლელა? რა კითხვებია ეს? — გაბრაზდა ის.

— ნანამ ყველაფერი ნახა! რატომ მატყუებ? ვისთან დადიხარ?

გიამ თავი დახარა და სიჩუმე ჩამოვარდა. მერე კი ჩუმად თქვა:

— ლელა, მე… მე აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება. მე სხვა ქალი შემიყვარდა.

ეს სიტყვები გულში დანასავით ჩამერჭო. მთელი ჩვენი ოცწლიანი ქორწინება თვალწინ ჩამივარდა.

— ვინ არის? — ძლივს ამოვილუღლუღე.

— ეკლესიაში გავიცანი. მარიამი ჰქვია. მასაც ემიგრანტული ცხოვრება უჭირს… ერთმანეთს გავუგეთ.

— და მე? ჩვენი შვილები? ჩვენი ოჯახი?!

გიამ არაფერი უპასუხა. უბრალოდ ოთახიდან გავიდა და კარი მიიხურა.

იმ ღამით არ მძინებია. ვფიქრობდი ჩვენს წარსულზე — როგორ ჩამოვედით გერმანიაში ოცნებებით სავსე; როგორ ვიშრომეთ ორივემ; როგორ ვცდილობდით ერთმანეთისთვის ყველაფერი გაგვეკეთებინა. ახლა კი ყველაფერი ასე მთავრდებოდა?

მეორე დღეს გიამ თავისი ნივთები ჩაალაგა და წავიდა. ბავშვებს არაფერი უთქვამთ — ალბათ იგრძნეს ყველაფერი.

დავრჩი მარტო უცხო ქვეყანაში ორი შვილით ხელში. სამსახურში წასვლა აღარ მინდოდა — თავი დამცირებულად და უმწეოდ ვგრძნობდი. დედაჩემს დავურეკე საქართველოში და ყველაფერი მოვუყევი.

— ლელა, შვილო, ცხოვრება ასე არ მთავრდება. შენ ძლიერი ხარ! — მითხრა დედამ ცრემლიანი ხმით.

მაგრამ მე ვერაფერს ვგრძნობდი გარდა სიცარიელისა.

რამდენიმე კვირის შემდეგ მარიამმა თავად დამირეკა. მისი ხმა კანკალებდა:

— ლელა დეიდა… ვიცი, რომ საშინლად მოგექეცით… მაგრამ გიასაც უჭირდა… მეც მარტო ვიყავი… მაპატიეთ…

ვერაფერი ვუპასუხე. მხოლოდ ტელეფონი გავთიშე და ავტირდი.

დრო გადიოდა. ნელ-ნელა დავიწყე საკუთარ თავზე ზრუნვა — ბავშვებისთვის უნდა მეცოცხლა. სამსახურში დავბრუნდი, ახალი მეგობრები შევიძინე. ერთ დღესაც ბავშვებმა მკითხეს:

— დედა, მამა დაბრუნდება?

— არ ვიცი, შვილებო… მაგრამ ჩვენ ერთად ვართ და ეს მთავარია.

გიას აღარ შევხმიანებივარ. მხოლოდ ერთხელ მომწერა მესენჯერში: „მაპატიე ყველაფრისთვის.“

ახლა უკვე წლები გავიდა იმ დღიდან. ჩემი შვილები გაიზარდნენ და უნივერსიტეტში სწავლობენ. მე კი ისევ მარტო ვარ — მაგრამ აღარ ვარ სუსტი ქალი.

ხშირად ვფიქრობ: იქნებ ყველაფერი ასე უნდა მომხდარიყო? იქნებ ეს ტკივილი საჭირო იყო იმისთვის, რომ საკუთარი თავი ხელახლა აღმომეჩინა?

ხანდახან ღამეებს ისევ თეთრად ვათენებ და საკუთარ თავს ვეკითხები: რა არის მთავარი ცხოვრებაში? სიყვარული? ოჯახი? თუ საკუთარი თავის პოვნა?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მაპატიებდით თუ არა? ან როგორ უნდა იცხოვრო მაშინ, როცა შენი სამყარო ინგრევა?