„შვილი წავიდა, მე დავრჩი მარტო“ – ემიგრაციაში წასული შვილის დედის გულახდილი მონოლოგი

„ნიკოლოზ, გთხოვ, ერთხელ მაინც მიპასუხე! ხომ იცი, რომ არ შეგაწუხებდი, უბრალოდ შენი ხმა მინდა გავიგონო…“ – უკვე მესამედ ვტოვებ ხმოვან შეტყობინებას ვოთსაპში და ვგრძნობ, როგორ მეკუმშება გული. სამზარეულოში საათი ხმაურით ჩამოჰკრავს რვას. ჩემი ქმარი, გია, ჩუმად ზის ტელევიზორთან და თითქოს არც კი ესმის ჩემი ჩურჩული. ვიცი, რომ ისიც ნერვიულობს, მაგრამ კაცურად არ იმჩნევს.

ყველაფერი ასე დაიწყო: ნიკოლოზი ბავშვობიდანვე განსაკუთრებული იყო. არასდროს მაწუხებდა, პირიქით – მე მეხმარებოდა. სკოლაში საუკეთესო მოსწავლე იყო, მერე კი ტექნიკურ უნივერსიტეტში ჩააბარა და წითელი დიპლომით დაამთავრა. ჩემი სიამაყე იყო, ჩემი იმედი. როცა მითხრა, რომ გერმანიაში სამუშაოდ აპირებდა წასვლას, გულში რაღაც ჩამწყდა, მაგრამ ხმამაღლა მხოლოდ ეს ვუთხარი: „შვილო, შენს ბედნიერებას მე ვერ შევეწინააღმდეგები. წადი და შენი გზა იპოვე.“

მერე იყო ქორწილი – ნიკოლოზმა ქეთი გაიცნო. კარგი გოგოა ქეთი, მაგრამ ყოველთვის ვგრძნობდი რაღაც გაუცხოებას მისგან. თითქოს ჩემთან ბოლომდე გულწრფელი არასდროს ყოფილა. ქორწილის შემდეგ რამდენიმე თვე ჩვენთან ცხოვრობდნენ, მერე კი გერმანიაში წავიდნენ.

처음ში ყველაფერი კარგად იყო. ყოველ საღამოს მირეკავდნენ ვიდეოზარით: „დედა, ნახე რა ლამაზი პარკია აქ!“, „დედა, დღეს სამსახურში წარმატება მქონდა!“ – ნიკოლოზი ბედნიერი ჩანდა და მეც მიხაროდა. ქეთიც ცდილობდა ყურადღების გამოჩენას: „დედა ნანა, თქვენთვის შოკოლადი ვიყიდეთ გერმანიიდან!“ – მიგზავნიდნენ ამანათებს.

მაგრამ დროთა განმავლობაში ზარები იშვიათი გახდა. თავიდან ვფიქრობდი – ალბათ დაკავებულები არიან, ახალ ქვეყანაში ადაპტაცია უჭირთ-მეთქი. მაგრამ მერე უკვე კვირები გადიოდა ისე, რომ არც მესიჯი, არც ზარი.

ერთ დღეს გიას ვუთხარი: „გია, ხომ არ დავურეკო ნიკოლოზს?“ – მან მხრები აიჩეჩა: „დაურეკე, რა პრობლემაა.“ დავრეკე. არ მიპასუხა. მესიჯიც მივწერე – არც პასუხი. რამდენიმე დღის შემდეგ ქეთიმ მომწერა: „დედა ნანა, ძალიან ვწუხვარ, ნიკოლოზს სამსახურში რთული პერიოდი აქვს და ვერ ახერხებს საუბარს.“

გული დამწყდა. ნუთუ ასე რთულია ერთი წუთით დარეკვა? ან უბრალოდ „კარგად ვარ“-ის დაწერა? მთელი ცხოვრება შვილს ვუძღვნიდი და ახლა ასე მარტივად გავხდი ზედმეტი?

ერთ საღამოს გია სახლში გვიან დაბრუნდა. დაღლილი ჩანდა. ვკითხე: „გია, შენ ხომ არ იცი რამე?“ – მან თავი ჩახარა: „ნანა, ვიცი რომ გტკივა… მაგრამ იქნებ ცოტა მოვეშვათ? იქნებ მართლა დაკავებულია?“

მაგრამ მე ვერ ვჩერდებოდი. ყოველდღე ვამოწმებდი ტელეფონს – იქნებ ზარი ან მესიჯი დამხვდეს. მეგობრებთანაც აღარ მინდოდა საუბარი – ყველა თავის შვილებზე ლაპარაკობდა: „ჩემი ლაშა ამერიკიდან ყოველ კვირას მირეკავს!“, „თამუნა საფრანგეთიდან ვიდეოზარით მელაპარაკება!“ – მე კი მხოლოდ ვიღიმოდი და ვცდილობდი ცრემლები დამემალა.

ერთ დღეს ქუჩაში მეზობელმა მკითხა: „ნანა დეიდა, ნიკოლოზი როგორაა? როდის ჩამოდის?“ – სიტყვები გამეყინა პირზე. რა უნდა მეთქვა? რომ შვილი აღარ მირეკავს? რომ აღარ ვიცი მისი ამბავი?

საღამოს ისევ ვცადე დარეკვა. ამჯერად ქეთი მიპასუხა:
– გამარჯობა, დედა ნანა.
– ქეთი, ნიკოლოზს დავურეკე… კარგადაა?
– კი, კარგადაა… უბრალოდ ძალიან დაღლილია.
– იქნებ ერთი წუთით მაინც დამელაპარაკოს?
– ახლა სძინავს…

ისევ იგივე პასუხი. თითქოს კედელს ველაპარაკები.

ერთ დღეს გიას ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა – ბანკიდან იყო. ნიკოლოზმა ფული გადმოგვირიცხა. გია უხმოდ მომაწოდა ტელეფონი:
– ნახე…
– ფული არ მინდა! მე შვილი მინდა!

გიას ხმა აუკანკალდა:
– ნანა, იქნებ დროა შევეგუოთ? ბავშვებმა თავისი ცხოვრება აიწყეს…
– გია, შენ არ გესმის! მე ხომ დედა ვარ! როგორ შეიძლება ასე უცებ გაქრეს კავშირი?

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ფანჯარასთან ვიდექი და ვუყურებდი მთვარეს. ვფიქრობდი: იქნებ მე დავაშავე რამე? იქნებ ზედმეტად ჩავერიე მათ ცხოვრებაში? ან იქნებ ქეთის არ მოვეწონე და ნიკოლოზს აიძულებს დამერიდოს?

დილით ისევ ვცადე დარეკვა. ამჯერად ტელეფონი გათიშული იყო.

დღეები გადიოდა. სახლში სიჩუმე გამეფდა. მხოლოდ საათის ტიკტიკი ისმოდა და ჩემი გულის ცემა.

ერთ დღეს გიას მეგობარმა შემოგვაკითხა:
– აბა, როგორ ხართ?
გიამ თავი ჩახარა:
– ისე…
მე კი ხმამაღლა ვთქვი:
– ცუდად ვართ! შვილი აღარ გვირეკავს!

კაცი დაიბნა:
– ეგრე როგორ…
– აი ასე! წავიდა და დაგვივიწყა!

გია უხერხულად შემომხედა:
– ნანა…
– რა ნანა! რატომ უნდა ვითმინო?!

იმ ღამეს გიასაც ეძინა და მეც ვერ მოვისვენე. ფანჯრიდან ქუჩას გავყურებდი და ვფიქრობდი: რამდენი დედაა საქართველოში ჩემს მდგომარეობაში? რამდენმა დაკარგა კავშირი შვილთან ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ?

ერთ დღეს გადავწყვიტე წერილი დამეწერა ნიკოლოზისთვის:
„შვილო, ვიცი რომ დაკავებული ხარ და შენი ცხოვრება გაქვს. მაგრამ დედისთვის ერთი სიტყვაც კი საკმარისია ბედნიერებისთვის. არ მინდა შეგაწუხო, უბრალოდ მინდა ვიცოდე რომ კარგად ხარ.“

წერილი გავაგზავნე და დღეები ველოდი პასუხს. არაფერი.

ერთ საღამოს ქეთი დამირეკა:
– დედა ნანა…
– გისმენ.
– ვიცი რომ გწყინთ… უბრალოდ ნიკოლოზს ახლა რთული პერიოდი აქვს სამსახურში… ცოტა დრო მიეცით…
– ქეთი, მე ხომ მხოლოდ მისი ხმა მინდა გავიგონო! ხომ არ ვითხოვ არაფერს განსაკუთრებულს?!
– მესმის… გადავცემ.

მერე ისევ სიჩუმე.

ერთ დღეს ქუჩაში პატარა ბავშვები თამაშობდნენ და ერთ-ერთმა დედას დაუძახა: „დედიკო!“ გული ჩამწყდა. მეც ასე მეძახდა ნიკოლოზი ბავშვობაში… ახლა კი თითქოს სხვა სამყაროში ცხოვრობს.

ერთ საღამოს გიამ მითხრა:
– ნანა, იქნებ დროა შენც იფიქრო საკუთარ თავზე? ჰობი დაიყენო ან სადმე წახვიდე…
– არ შემიძლია! სანამ შვილის ხმა არ გავიგონე, არაფერი მიხარია!

მეგობარმა შემომთავაზა ეკლესიაში ერთად წასვლა – იქნებ იქ მაინც მოვინახულო სულიერი სიმშვიდე-მეთქი. წავედი. სანთელი ავანთე და ღმერთს შევევედრე: „ღმერთო, დამიბრუნე ჩემი შვილი! ან მომეცი ძალა ეს ტკივილი გადავიტანო.“

დღეები გადიოდა… ისევ სიჩუმე.

ერთ დღეს მოულოდნელად შეტყობინება მივიღე: „დედა, მაპატიე რომ ასე დავიგვიანე… ძალიან მიყვარხარ.“

გული ამიჩქარდა… მაგრამ ეს მხოლოდ ერთი წინადადება იყო.

ახლა ისევ სამზარეულოში ვზივარ და საათის ტიკტიკს ვუსმენ. ვფიქრობ: ნუთუ ასე უნდა გაგრძელდეს? ნუთუ ემიგრაციამ შვილებს დედები წაგვართვა? თუ ეს ჩვენი ბრალია – ზედმეტად რომ გვიყვარს?

თქვენ რას ფიქრობთ? მართალია დედის სიყვარული ასეთი ტკივილიანი იყოს? ან შვილებმა მართლა უნდა დაგვივიწყონ ახალი ცხოვრების დაწყების შემდეგ?