მამაჩემის ავადმყოფობამ ჩემი ცხოვრება შეცვალა: ახლა, როცა აღარ არიან, საკუთარ თავს ვეძებ

„ნინო, სად ხარ? წყალი მომიტანე!“ – დედაჩემის ხმა ისევ ისე მკვეთრად ჩამესმის, როგორც იმ დღეს, როცა ყველაფერი შეიცვალა. მაშინ ჯერ კიდევ მეგონა, რომ ეს მხოლოდ დროებითი იქნებოდა. ოცდაცამეტი წლის ვიყავი, როცა მამაჩემი ავად გახდა. დედა ვერ ახერხებდა ყველაფერს მარტო და მეც თბილისში უნივერსიტეტიდან დავბრუნდი გორში – „ცოტა ხნით“, როგორც მაშინ ვიფიქრე. მაგრამ ეს „ცოტა ხანი“ თითქმის ორმოცი წელი გაგრძელდა.

თავიდან მეგონა, რომ მსხვერპლი არ იყო – უბრალოდ ოჯახი იყო ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი. მამას ინსულტი დაემართა და საწოლს მიეჯაჭვა. დედა სულ ტიროდა, მე კი ვცდილობდი ძლიერი ვყოფილიყავი. ჩემი მეგობრები უნივერსიტეტში დარჩნენ, ზოგი საზღვარგარეთ წავიდა, ზოგი გათხოვდა. მე კი ყოველდღე ერთსა და იმავე რუტინაში ვიყავი: წამლები, საჭმელი, ექიმები, სველი ხელსახოცები, ღამით გაღვიძება.

ერთხელ დედამ მითხრა: „შენ რომ არ იყო, მე ვერ გავუძლებდი“. მაშინ სიამაყეც ვიგრძენი და სევდაც. თითქოს ჩემი ცხოვრება სხვების ცხოვრებად იქცა. მამას გარდაცვალების შემდეგ დედა უფრო მეტად დამეყრდნო. მისი ჯანმრთელობაც გაუარესდა – დიაბეტი, არტერიული წნევა, დეპრესია. ჩემი ცხოვრება მთლიანად მასზე ზრუნვაში გავიდა.

ხანდახან ვეკითხებოდი საკუთარ თავს: „ნინო, შენს თავს როდის მიხედავ?“ მაგრამ პასუხი არასდროს მქონდა. არც გათხოვება მიფიქრია სერიოზულად – დრო არ მქონდა. არც შვილები მყოლია – დედას მარტო ვერ დავტოვებდი.

ერთხელ ბავშვობის მეგობარმა, ეკამ დამირეკა იტალიიდან: „ნინო, ჩამოდი აქეთ! აქ მუშაობა ადვილია, ფული იშოვე და შენს თავსაც მიხედავ“. მაგრამ დედას როგორ დავტოვებდი? ეკამ თავისი ოჯახი შექმნა, ორი შვილი ჰყავს. მე კი მხოლოდ დედა მყავდა.

დედას გარდაცვალების შემდეგ სახლში საშინელი სიჩუმე ჩამოწვა. ოთახებში მისი სუნი კიდევ დიდხანს იდგა. პირველ დღეებში თითქოს ისევ მესმოდა მისი ხმა: „ნინო, ჩაი გამიკეთე“. მერე მივხვდი – აღარავინ იყო.

ახლა დილით ვიღვიძებ და არ ვიცი, რა გავაკეთო. მთელი ცხოვრება სხვებზე ზრუნვაში გავიდა და საკუთარი თავი დავკარგე. არც სამსახური მაქვს – ასაკში აღარავის ვჭირდები. არც მეგობრები დამრჩა – ყველა თავის გზაზე წავიდა.

ერთხელ მეზობელმა მითხრა: „ნინო, შენ გმირი ხარ! ასეთი ქალები ცოტაა“. მაგრამ მე გმირად არ ვგრძნობ თავს. უბრალოდ სხვა გზა არ მქონდა.

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ სხვანაირად უნდა მეცხოვრა? იქნებ საკუთარი ოჯახი უნდა შემექმნა? მაგრამ მაშინ დედას ვინ მოუვლიდა? საქართველოში ხომ ასეა – შვილები მშობლებს არ ტოვებენ.

ერთ დღეს ძველი დღიურები ვიპოვე. იქ ვწერდი ოცნებებზე: მოგზაურობაზე, სიყვარულზე, წიგნების წერაზე. ახლა ეს ყველაფერი შორეული ზღაპარივით მეჩვენება.

ერთ საღამოს სარკეში ჩავიხედე და საკუთარი თავი ვერ ვიცანი – თვალებში სევდა და დაღლილობა ჩანდა. ვკითხე საკუთარ თავს: „ნინო, შენ ვინ ხარ?“ პასუხი ისევ არ მაქვს.

ახლა მარტო ვარ დიდ სახლში გორში. ზოგჯერ მგონია, რომ ცხოვრება გამიცდა ხელიდან. მაგრამ იქნებ ჯერ კიდევ შემიძლია რაღაც შეცვლა? იქნებ საკუთარი თავის პოვნა ჯერ კიდევ შესაძლებელია?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მართლა გმირობაა საკუთარი თავის დავიწყება ოჯახის გამო თუ უბრალოდ სხვა გზა არ არსებობს?