ჩემი შვილი, ჩემი სული – როგორ დავკარგე და ისევ ვიპოვე ჩემი ვაჟი

„ნიკოლოზ, რატომ აღარ მირეკავ? რატომ აღარ მოდიხარ?“ – ეს კითხვა უკვე მერამდენედ დავუსვი საკუთარ თავს, როცა ტელეფონს ვუყურებდი და იმედით ველოდი მის ზარს. ჩემი ვაჟი, ჩემი ნიკოლოზი, რომელიც სულ რაღაც თვეების წინ მამა გახდა, თითქოს გაქრა ჩემი ცხოვრებიდან. ადრე ყოველ კვირას მოდიოდა ჩემთან, ერთად ვსვამდით ჩაის, ვსაუბრობდით ყველაფერზე – მის სამსახურზე, მეგობრებზე, ბავშვობის მოგონებებზე. ახლა კი… სიჩუმე.

ერთ დღესაც, როცა უკვე მოთმენა აღარ შემეძლო, ავდექი და წავედი მათთან სახლში. კარზე ნინო გამიღო – ნიკოლოზის ცოლი. თვალებში დაღლილობა და რაღაც გაურკვეველი სევდა ედგა. „გამარჯობა, ნინო. ნიკოლოზი სახლშია?“ – ვკითხე უხერხულად. მან თავი დაუქნია და გვერდზე გაიწია. შევედი. ბინა სიჩუმით იყო სავსე, მხოლოდ ბავშვის ჩუმი ტირილი ისმოდა ოთახიდან.

„დედა?“ – ნიკოლოზის ხმა მომესმა სამზარეულოდან. შევედი და დავინახე ჩემი შვილი, რომელიც მაგიდასთან იჯდა და ხელებში თავი ჩაერგო. „ნიკოლოზ… შვილო… რა ხდება? რატომ აღარ მეკონტაქტები?“ – ხმა ამიკანკალდა.

მან ამომხედა – თვალებში ისეთი ტკივილი ედგა, რომ გული შემეკუმშა. „დედა, გთხოვ… ცოტა დრო მჭირდება.“

„დრო რისთვის? მე ხომ შენი დედა ვარ! ხომ იცი, როგორ მიყვარხარ? რატომ მიშორებ?“ – ცრემლები თავისით წამომივიდა.

ნინო ჩუმად შემოვიდა ოთახში და ნიკოლოზს მხარზე ხელი დაადო. „სჯობს სიმართლე უთხრა“, – ჩურჩულით უთხრა ქმარს.

ნიკოლოზმა ღრმად ამოიოხრა. „დედა… შენ ყოველთვის ყველაფერში ერეოდი. ბავშვობიდანვე. როცა ავად ვიყავი, შენთან უნდა მოვსულიყავი, როცა რამე მჭირდებოდა – შენ უნდა გეთქვა, რა გამეკეთებინა. ახლა კი… ახლა მე თვითონ ვარ მამა. მინდა, რომ ჩემი ოჯახი ჩემით ავაწყო. მინდა, რომ ნინოსთან ერთად გადავწყვიტო ყველაფერი. შენ კი… შენ ისევ ისე ცდილობ ყველაფრის კონტროლს.“

გავშრი. თითქოს გულში რაღაც ჩამწყდა. მე ხომ მხოლოდ დახმარება მინდოდა! მე ხომ მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ მიყვარს! მაგრამ ნიკოლოზის სიტყვებში სიმართლე იყო – ყოველთვის ყველაფერს ვაკონტროლებდი. როცა ბავშვი დაიბადა, ყოველ დღე ვურეკავდი ნინოს: „ბავშვს რა აცვია? რა ჭამა? ექიმთან როდის მიჰყავხართ?“ ერთხელაც ისე მოხდა, რომ ნინოს დედამთილმა დაურეკა და უთხრა: „შენ დედობას ვერ ართმევი თავს.“ ეს სიტყვები მე ვუთხარი…

იმ დღეს უხმოდ წამოვედი მათი სახლიდან. მთელი გზა ცრემლები მდიოდა სახეზე. სახლში მისულმა საათობით ვიჯექი ფანჯარასთან და ვფიქრობდი: ნუთუ მართლა ასეთი ვიყავი? ნუთუ ჩემი სიყვარული ასე ტვირთად აწვებოდა ჩემს შვილს?

დრო გადიოდა. ნიკოლოზი არ მირეკავდა. არც მე ვურეკავდი – მეშინოდა, ისევ არ ეტკინა გული. მხოლოდ სოციალურ ქსელში ვუყურებდი ბავშვის ფოტოებს და ჩუმად ვტიროდი.

ერთ დღესაც, ჩემს დაბადების დღეზე, კარზე ზარი გაისმა. გავაღე და ზღურბლზე ნიკოლოზი იდგა პატარა გიორგისთან ერთად.

„დედა… გილოცავ“, – მითხრა ჩუმად და ბავშვი მომაწოდა ხელში.

გიორგის ხელები ჩემს ყელზე შემოეხვია და უცებ მივხვდი: ეს იყო ჩემი შანსი.

„ნიკოლოზ… მაპატიე“, – ძლივს ამოვთქვი.

მან თავი დახარა.

„დედა… ვიცი, რომ გიყვარვარ. მაგრამ მეც მინდა ვიყო მამა ისე, როგორც შემიძლია.“

გავუღიმე.

„შვილო… მე ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები. უბრალოდ ახლა უნდა ვისწავლო დგომა ცოტა მოშორებით.“

იმ დღეს პირველად გავიგე ჩემი შვილის ხმა ისე ახლოს, როგორც არასდროს.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: რამდენჯერ დავუშვით მშობლებმა შეცდომები სიყვარულის სახელით? რამდენჯერ დავკარგეთ ერთმანეთი ზედმეტი ზრუნვის გამო?

თქვენ რას ფიქრობთ? სად გადის ზღვარი დედის სიყვარულსა და შვილების თავისუფლებას შორის?