ჩემი შვილის აღიარება: როგორ ვგრძნობ თავს, როცა ვერ ვედრები სიძის ოჯახს
„დედა, გთხოვ, ნუ მომიტან ამჯერად არაფერს. უბრალოდ მოდი.“ – ეს სიტყვები მარიამმა ტელეფონში ისე მითხრა, თითქოს გულში რაღაც ჩამწყდა. მისი ხმა არ იყო ჩვეულებრივი – იქ იყო სევდა, დაღლილობა და რაღაც გაურკვეველი ბრაზი. მე კი ხელში ისევ ის პატარა პარკი მეჭირა, რომელშიც ჩემი ხელით გამომცხვარი ხაჭაპური და ორი ბოთლი ლიმონათი მედო.
მაშინვე მივხვდი, რომ რაღაც შეიცვალა. მარიამი ყოველთვის მადლიერებით იღებდა ჩემს პატარა საჩუქრებს, მაგრამ ბოლო დროს თითქოს უფრო და უფრო იშვიათად მირეკავდა. ვგრძნობდი, რომ რაღაც აშორებდა ჩემგან, მაგრამ ვერ ვხვდებოდი, რა იყო ეს.
მეორე დღეს, როცა მათთან მივედი, კარზე სიძემ, ლაშამ გამიღო. სახეზე ღიმილი ეკერა, მაგრამ თვალებში რაღაც ცივი ელვარება ჰქონდა. მის უკან კი მის მშობლებს – ქალბატონ ნინო და ბატონ გურამს – დავინახე. მისაღებში დიდი მაგიდა იყო გაშლილი: უცხოური ღვინოები, ყველანაირი ხილი და ტკბილეული, ოქროსფერი თეფშები და ბროლის ჭიქები. მე უხერხულად შევედი ოთახში, ჩემი პარკი მაგიდის კიდეზე დავდე და ჩუმად დავჯექი.
– დედა, მოდი აქეთ! – მარიამმა ხელი დამიქნია, მაგრამ მისი ღიმილი დაძაბული იყო.
– როგორ ხარ, ქალბატონო ეკატერინე? – მკითხა ქალბატონმა ნინომ ისე, თითქოს რაღაც გამოცდაზე ვიჯექი.
– კარგად ვარ, მადლობა. თქვენ?
– ჩვენც კარგად ვართ. ლაშას მამამ ახალი ბიზნესი წამოიწყო გერმანიაში. ახლა კიდევ უფრო ხშირად ვახერხებთ შვილების დახმარებას.
მათ საუბარში მე უცხოდ ვგრძნობდი თავს. თითქოს სხვა სამყაროში ვიყავი მოხვედრილი – იქ, სადაც ფული ყველაფერს წყვეტს და შენი პატარა სიხარულები არაფრად ითვლება.
საღამოს მარიამი სამზარეულოში გამომყვა.
– დედა… – დაიწყო ჩუმად. – იცი… ლაშას მშობლები სულ რაღაცას გვჩუქნიან: ახალი ავეჯი, ტექნიკა, ბავშვებისთვის სათამაშოები… მე კი სულ მგონია, რომ შენს საჩუქრებს ვერ ვაფასებ ისე, როგორც უნდა…
– მარიამ… – ხმა ამიკანკალდა. – მე ხომ მხოლოდ იმას ვაკეთებ, რაც შემიძლია. შენ ხომ იცი…
– ვიცი, დედა! მაგრამ… როცა ისინი ასეთ დიდ რაღაცებს გვჩუქნიან და შენ მხოლოდ ხაჭაპურს ან ლიმონათს გვიტოვებ… მგონია, რომ სხვანაირად გიყურებენ. თითქოს შენც გრცხვენია…
მის თვალებში ცრემლი შევნიშნე. მაშინ პირველად გავაცნობიერე: ჩემი შვილი საკუთარ ოჯახში თავს არასრულფასოვნად გრძნობს მხოლოდ იმიტომ, რომ მე არ მაქვს იმის საშუალება, რაც სხვებს აქვთ.
– მარიამ, შვილო… მე მთელი ცხოვრება ვშრომობდი იმისთვის, რომ შენ არაფერი მოგკლებოდა. მამა რომ დაგვეღუპა და მარტო დავრჩით, ხომ გახსოვს? მაშინაც ყველაფერს ვაკეთებდი შენთვის…
– ვიცი, დედა… ვიცი… უბრალოდ… გთხოვ, ნუ ცდილობ მათთან კონკურენციას. არ მინდა შენი პატარა პენსია ჩემზე დახარჯო.
მისმა სიტყვებმა გული მომიკლა. მთელი ცხოვრება მხოლოდ იმისთვის ვცხოვრობდი, რომ ჩემი შვილი ბედნიერი ყოფილიყო. ახლა კი ვგრძნობდი, რომ ჩემი არსებობა მისთვის ტვირთად იქცა.
იმ ღამით სახლში მარტო დავბრუნდი. ფანჯრიდან ქალაქის შუქებს გავხედე და საკუთარ თავთან საუბარი დავიწყე:
„რატომ უნდა იყოს ასე? რატომ უნდა გრძნობდეს ჩემი შვილი თავს ცუდად მხოლოდ იმიტომ, რომ მე არ მაქვს ფული? რატომ უნდა იყოს ფული ყველაფრის საზომი?“
მეორე დღეს მარიამმა დამირეკა.
– დედა… მაპატიე გუშინდელი. უბრალოდ ძალიან დამღალა ყველაფერმა. ლაშას მშობლები სულ ცდილობენ დაგვავიწყონ შენი არსებობა. სულ ამბობენ: „ჩვენ მოგხედავთ ყველაფერს!“ თითქოს შენ არ არსებობ…
– მარიამ… მე ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები. ფული არაფერს ნიშნავს. მთავარია სიყვარული…
– ვიცი… მაგრამ ზოგჯერ მგონია, რომ სიყვარულიც აღარ არის საკმარისი.
ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა.
დღეები გადიოდა. მარიამი სულ უფრო იშვიათად მირეკავდა. ერთხელაც შემთხვევით გავიგე, რომ ლაშას მშობლები შვილიშვილს საზღვარგარეთ დასასვენებლად წაიყვანდნენ – მე კი მხოლოდ ის შემეძლო, პარკში ჩადებული პატარა სათამაშო მიმეტანა.
ერთ დღესაც მარიამმა სახლში დამირეკა.
– დედა… შეგიძლია დღეს ბავშვი წამოიყვანო ბაღიდან? მე და ლაშას საქმე გვაქვს.
მიხაროდა მისი ხმა. ბაღში მივედი და პატარა ნიკუშა ხელში ავიყვანე.
– ბებო! დღეს შენთან წავიდეთ? ხაჭაპური გაქვს?
მისმა სიტყვებმა სიხარულით ამავსო გული.
სახლში მივიყვანე და ერთად ვითამაშეთ. საღამოს მარიამიც მოვიდა.
– დედა… იცი რა? დღეს ნიკუშამ თქვა: „ბებოსთან ყველაზე გემრიელი ხაჭაპურია.“
გულში რაღაც ამიჩუყდა.
– მარიამ… იქნებ საკმარისია იმისთვის, რომ ბედნიერი იყოთ? იქნებ ფული მართლა არაფერია?
ის ჩამეხუტა და ჩუმად ატირდა.
– მაპატიე დედა… უბრალოდ ზოგჯერ მგონია, რომ სხვანაირად უნდა ვიცხოვროთ…
– შვილო… ცხოვრება ისაა, რაც გვაქვს. მთავარია ერთმანეთი გვიყვარდეს.
მაშინ პირველად ვიგრძენი: შეიძლება ვერ შევედრები ლაშას მშობლებს ფულით ან ძვირფასი საჩუქრებით, მაგრამ ჩემს შვილსა და შვილიშვილს მაინც ყველაზე მეტად ვუყვარვარ იმ უბრალო სიყვარულით, რომელსაც ვერაფერი შეცვლის.
ახლა ხშირად ვფიქრობ: ნუთუ მართლა ასე მნიშვნელოვანია ფული? ნუთუ სიყვარულს აღარაფერი შეუძლია ამ სამყაროში? იქნებ სწორედ ამ კითხვებზე პასუხის ძებნა გვჭირდება ყველამ?