„როცა შენი შვილიშვილი უცებ გაქრება: სიმართლის მტკივნეული აღმოჩენა“
— ნინი, ბებო, სად ხარ? რატომ აღარ მირეკავ? — მესიჯი გავუგზავნე და ეკრანს დავაცქერდი. პასუხი არ იყო. უკვე მესამე დღეა, ჩემი პატარა ნინი, ჩემი გულის სიხარული, ხმა არ ამოუღია. ადრე ხომ სულ მირეკავდა: „ბებო, რას აკეთებ? როდის მოხვალ?“ ახლა კი სიჩუმე ჩამოწვა.
ჩემი რძალი, ნინო, ტელეფონზე მიპასუხა, როცა უკვე მეოთხედ დავრეკე.
— ნინო, ნინი სად არის? რატომ აღარ მირეკავს?
— სკოლაშია ძალიან დაკავებული, ლეილა დეიდა. მეც ძლივს ვხედავ ხოლმე. ნუ ღელავ, ყველაფერი კარგადაა.
მაგრამ მე ხომ ვიცი ჩემი ნინი! ვიცი, რომ ასე უბრალოდ არ გაქრებოდა. შიგნით რაღაც მაწუხებდა. თითქოს გულმა იგრძნო.
ჩემი შვილი, გიორგი, უკვე წლებია გერმანიაში ცხოვრობს ოჯახთან ერთად. მეც ხშირად ჩავდიოდი მათთან — ვეხმარებოდი ბავშვების მოვლაში, საჭმლის მომზადებაში, სახლს ვალაგებდი. ნინოსთვისაც ყოველთვის გვერდში ვედექი: როცა ავად იყო, როცა სამსახური დაკარგა, როცა მარტო დარჩა უცხო ქვეყანაში.
მაგრამ ბოლო დროს რაღაც შეიცვალა. ნინო უფრო და უფრო იშვიათად მირეკავდა. ბავშვებიც თითქოს შორს იყვნენ. ერთხელაც, როცა გერმანიაში ჩავედი, სახლში უცნაური სიჩუმე დამხვდა. ნინი თავის ოთახში იყო ჩაკეტილი და არც კი გამოვიდა მისალმებაზე.
— ნინო, რამე მოხდა? — ვკითხე რძალს.
— არა, ლეილა დეიდა, უბრალოდ მოზარდია უკვე. გესმით ხომ…
მაგრამ მე არ მჯეროდა. ჩემი შვილიშვილი ასე არ იქცეოდა.
ერთ საღამოს გიორგისთან საუბარი გადავწყვიტე.
— გიორგი, შვილო, შენც ხომ გრძნობ რომ რაღაც რიგზე ვერ არის?
— დედა, ნუ ღელავ. ბავშვებს თავიანთი ცხოვრება აქვთ ახლა…
— მაგრამ ადრე ხომ სულ ჩემთან იყვნენ! ნინი სულ მელაპარაკებოდა…
გიორგიმ თავი დახარა და ხმა აუკანკალდა:
— დედა… იქნებ ცოტა დრო მიეცი ყველას…
მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი: იქნებ მართლა ზედმეტად ჩავერიე მათ ცხოვრებაში? იქნებ ნინოს ვაწყენინე რამით? მაგრამ რა?
მეორე დღეს დილით ნინოსთან საუბარი გადავწყვიტე:
— ნინო, გთხოვ, სიმართლე მითხარი. რატომ აღარ მიკავშირდებიან ბავშვები?
ნინომ უცნაურად ამოიოხრა და თვალი ამარიდა:
— ლეილა დეიდა… თქვენ ხომ ყოველთვის ყველაფერში ერევით… ბავშვებსაც თავიანთი სივრცე სჭირდებათ…
— მე ხომ მხოლოდ დახმარება მინდოდა… — ხმა ჩამიწყდა.
— ვიცი… მაგრამ ზოგჯერ თქვენი დახმარება ზედმეტია… ბავშვებსაც აწუხებთ ხოლმე…
ეს სიტყვები გულში მეჩხვლიტა. მთელი ცხოვრება მათთვის ვცხოვრობდი — ჩემი შვილისთვის, რძლისთვის, შვილიშვილებისთვის. ახლა კი თურმე ზედმეტი ვარ?
ამასობაში ნინის ოთახიდან ჩუმი ტირილის ხმა მომესმა. ფრთხილად მივუახლოვდი კარს.
— ნინი? ბებო ხარ… შემომიშვებ?
გრძელი პაუზის შემდეგ კარი გაიღო. ნინი თვალებდასიებული დამხვდა.
— ბებო… მაპატიე… მე არ მინდოდა ასე გამოსულიყო… — ჩამეხუტა და ატირდა.
— რა მოხდა, შვილო? რატომ აღარ მელაპარაკები?
— დედამ მითხრა… რომ შენ ძალიან დაღლილი ხარ და არ უნდა შეგაწუხო… რომ შენს გამო ხშირად კამათობენ მამასთან…
გავშრი. თურმე ჩემი ყოფნა ოჯახში კამათის მიზეზი გამხდარა.
— ბებო… მე შენ ძალიან მიყვარხარ… მაგრამ როცა შენ აქ ხარ, დედა და მამა სულ ჩხუბობენ… დედა ამბობს, რომ შენ ყველაფერში ერევი და მას არ უსმენ… მამა კი შენს მხარესაა…
გული ჩამწყდა. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი ყველასთვის კარგი ვყოფილიყავი. ახლა კი ჩემი სიყვარული და მზრუნველობა ოჯახს ანგრევდა.
იმ ღამით გიორგისთან გულახდილად ვისაუბრე:
— გიორგი, იქნებ მართლა ზედმეტი ვარ აქ? იქნებ დროა უკან დავბრუნდე საქართველოში?
— დედა! რას ამბობ! შენ ჩვენი ოჯახის ნაწილი ხარ!
— მაგრამ თუ ჩემი ყოფნა თქვენთვის ტვირთია…
გიორგიმ ცრემლები მოიწმინდა:
— დედა… მე შენს გარეშე ვერ წარმომიდგენია ცხოვრება… მაგრამ ნინოსაც ესმის თავისი სიმართლე…
ამასობაში ნინოც შემოვიდა ოთახში:
— ბებო… გთხოვ არ წახვიდე… უბრალოდ მინდა რომ ყველანი ერთად ვიყოთ და აღარ იჩხუბოთ…
ამ სიტყვებმა გული ამიჩუყა. მივხვდი: ზოგჯერ სიყვარული შეიძლება ზედმეტიც იყოს; ზოგჯერ ჩვენი საუკეთესო განზრახვებიც კი სხვას ტკივილს აყენებს.
რამდენიმე დღე გავიდა. სახლში ისევ დაძაბულობა იყო. ერთხელაც ნინომ წერილი მომიტანა:
„ბებო, მაპატიე თუ რამეში გაწყენინე. მიყვარხარ ძალიან! უბრალოდ მინდა რომ დედაც ბედნიერი იყოს და მამაც…“
ამ წერილმა საბოლოოდ დამარწმუნა: დრო იყო ნაბიჯი გადამედგა უკან.
გიორგის ვუთხარი:
— შვილო, მე საქართველოში დავბრუნდები ცოტა ხნით. თქვენ უნდა ისწავლოთ ერთად ცხოვრება ჩემს გარეშე.
გიორგიმ ცრემლიანი თვალებით ჩამეხუტა:
— დედა, გთხოვ დაბრუნდი მალე…
საქართველოში დაბრუნებულმა საკუთარ თავზე ფიქრი დავიწყე: მთელი ცხოვრება სხვებისთვის ვიცხოვრე — ახლა დრო იყო საკუთარი თავისთვის მეცხოვრა.
მაგრამ გულში მაინც ერთი კითხვა მღრღნიდა: როგორ შეიძლება ბებიამ იცხოვროს ისე, რომ შვილიშვილებსაც არ დააკლდეს და საკუთარ თავსაც არ დაკარგოს? იქნებ სიყვარული ზოგჯერ დისტანციასაც საჭიროებს?
თქვენ რას ფიქრობთ — სად გადის ზღვარი ოჯახურ მზრუნველობასა და ზედმეტ ჩარევას შორის?