“სიყვარულის წერილები, რომლებიც ჩემს ქმარს ეკუთვნოდა – როგორ შევიცვალე, როცა მისი საიდუმლო გავიგე”
„ნინო, სად დადე ჩემი საათი? ხომ იცი, რომ ყოველ დილით მაგით ვიღვიძებ!“ – ეს იყო ბოლო სიტყვები, რაც ჩემი ქმრისგან გავიგონე. მაშინ არ ვიცოდი, რომ ეს უბრალო კითხვა, ჩვეულებრივი დილა და მისი ჩვეული გაღიზიანება, სამუდამოდ დამამახსოვრდებოდა. ახლა, როცა მის გარეშე ვცხოვრობ, ყოველი ნივთი სახლში თითქოს მის ხმას იმეორებს – საათი, რომელსაც ვეღარასდროს დაიჭერს ხელში, მისი ძველი პალტო, რომელსაც კარადაში ჯერ კიდევ მისი სუნი ასდის.
კრისტოფი გარდაიცვალა მოულოდნელად. სამსახურიდან დაბრუნებულმა უკვე უსულოდ ვიპოვე. ექიმებმა თქვეს, რომ გული გაუჩერდა. სამყარო ერთ წამში ჩამოინგრა. სამძიმარზე ყველა მეუბნებოდა, როგორი ძლიერი ვიყავი, როგორი ერთგული ცოლი და დედა. მაგრამ არავინ იცოდა, რა ხდებოდა ჩემს გულში – მარტოობა, სიცარიელე და უსასრულო კითხვები.
სამი კვირის შემდეგ, როცა ბინას ვალაგებდი, შემთხვევით ძველი ყუთი ვიპოვე. ყუთი, რომელიც არასდროს მინახავს. თავიდან მეგონა, რომ იქ ჩვენი ბავშვობის ფოტოები იქნებოდა ან მისი სამსახურის საბუთები. მაგრამ როცა გავხსენი, ხელში მომხვდა ფაქიზად დაკეცილი წერილები – ზოგი ყვითელი იყო სიძველისგან, ზოგიც ახალი ჩანდა. ყველა წერილი ერთი და იმავე ქალის სახელზე იყო გაგზავნილი: ეკატერინე.
თავიდან მეგონა, რომ ეს უბრალოდ მეგობრული მიმოწერა იყო. მაგრამ პირველი წერილის წაკითხვისთანავე გული შემეკუმშა:
“ეკატერინე, იცი რა ძნელია ყოველ დილით შენს გარეშე გაღვიძება? ნინო კარგი ქალია, მაგრამ შენს სიცილს ვერაფერი შეედრება…”
თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ მე ვიყავი მისი ერთადერთი სიყვარული. თურმე წლების განმავლობაში სხვა ქალზე ფიქრობდა? როგორ შეიძლებოდა ასე ეცხოვრა ჩემ გვერდით?
მთელი ღამე არ მძინებია. ვკითხულობდი წერილებს ერთის შემდეგ მეორეს – ზოგჯერ ტკბილი მოგონებები იყო აღწერილი, ზოგჯერ – მონატრება და სინანული. “შენი სურნელი დღემდე მახსოვს,” წერდა კრისტოფი ერთ-ერთ წერილში. “შენი ხმა ყველაზე მეტად მაკლია ამ ცხოვრებაში.” მე კი ამ დროს მის გვერდით ვიწექი და მეგონა, რომ ბედნიერი იყო.
დილით დედაჩემი მოვიდა ჩემთან. ვერ მოვითმინე და ყველაფერი მოვუყევი.
– ნინო, შვილო, ყველა ოჯახში არის რაღაც საიდუმლო. ზოგჯერ ადამიანები უბრალოდ ვერ ელევიან წარსულს… მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ შენ ნაკლებად გიყვარდა.
– დედა, როგორ უნდა ვენდო საკუთარ თავს? როგორ უნდა დავიჯერო, რომ ჩვენი ცხოვრება ნამდვილი იყო?
– შენ მასთან იყავი სიხარულშიც და ტკივილშიც. ისიც შენთან იყო. იქნებ ეს უბრალოდ მისი სუსტი მხარე იყო? იქნებ შენ იყავი ის ადამიანი, ვისაც ყველაზე მეტად ენდობოდა?
მაგრამ მე პასუხებს ვერ ვპოულობდი. წერილების კითხვა გავაგრძელე. ერთ-ერთში კრისტოფი ეკატერინეს სწერდა:
“შენ რომ დამელოდე… იქნებ ყველაფერი სხვანაირად ყოფილიყო? ნინოსთან მშვიდობა მაქვს, მაგრამ შენთან ცეცხლი იყო…”
მაშინ მივხვდი – მე მისთვის სიმშვიდე ვიყავი, ეკატერინე კი – ვნება და ოცნება.
მთელი დღე ვფიქრობდი: იქნებ მეც მქონდა ჩემი საიდუმლო ოცნებები? იქნებ მეც ვიტყუებოდი საკუთარ თავს? მაგრამ არა – მე ყოველთვის გულწრფელი ვიყავი მასთან. ყოველ შემთხვევაში ასე მეგონა.
ერთ დღესაც გადავწყვიტე ეკატერინესთვის დამერეკა. წერილებში მისი მისამართი და ტელეფონის ნომერი ეწერა – ძველი ნომერი იყო, მაგრამ მაინც ვცადე.
– გისმენთ?
– გამარჯობა… ეკატერინე ბრძანდებით?
– დიახ… ვინ ბრძანდებით?
– მე ნინო ვარ… კრისტოფის ცოლი.
მეორე მხარეს სიჩუმე ჩამოვარდა.
– ვიცი ყველაფერი… წერილები ვიპოვე.
– ნინო… ღმერთო ჩემო… არ ვიცი რა გითხრათ…
– უბრალოდ მინდა ვიცოდე – გიყვარდა?
– კი… ძალიან მიყვარდა. მაგრამ ისიც ვიცი, რომ თქვენთან ბედნიერი იყო. მე მხოლოდ მოგონებად დავრჩი მისთვის.
ტირილი დავიწყე. ეკატერინეც ტიროდა.
– მაპატიეთ… არასდროს მინდოდა თქვენი ტკივილი…
ტელეფონი გავთიშე და დიდხანს ვიჯექი ჩუმად.
იმ ღამეს პირველად ვიფიქრე: იქნებ სიყვარული მხოლოდ ერთ ადამიანს არ ეკუთვნის? იქნებ ადამიანს შეუძლია ორი სხვადასხვა სიყვარულის ტარება გულში? მაგრამ მაშინ სად არის სიმართლე? სად არის ერთგულება?
ბავშვებმა არაფერი იციან ამ ამბის შესახებ. მათთვის მამა იდეალური იყო – მზრუნველი და კეთილი. არ მინდა მათი წარმოდგენები დავამსხვრიო.
მაგრამ მე? მე როგორ ვიცხოვრო ამ სიმართლით?
ერთ დღესაც წერილები ისევ ყუთში ჩავაწყვე და კარადაში შევმალე. ვერ გადავწყვიტე გამენადგურებინა თუ შემენახა – თითქოს მათი არსებობა ჩემს ცხოვრებას ორ ნაწილად ჰყოფდა: ადრე და ახლა.
ახლა როცა სარკეში ვიყურები, სხვა ქალი მიყურებს – ქალი, რომელმაც დაკარგა არა მხოლოდ ქმარი, არამედ საკუთარი ილუზიებიც.
ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ მეც მქონდა უფლება სხვა სიყვარულზე მესიზმრა? იქნებ მეც მქონდა უფლება რაღაც დამემალა?
მაგრამ ბოლოს ისევ იმ კითხვასთან ვბრუნდები: რა არის ნამდვილი ერთგულება? შეიძლება თუ არა ადამიანს მთელი ცხოვრება უყვარდეს ერთი ქალი და მაინც სხვასთან იცხოვროს?
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? უნდა შევინახო ეს საიდუმლო ბავშვებისგან თუ ყველაფერი ვუთხრა? იქნებ სიყვარული სულაც არ არის ისეთი მარტივი, როგორც გვგონია?