წლების განმავლობაში ვეხმარებოდი საუკეთესო მეგობარს ქორწინების გადარჩენაში — სანამ თავად არ აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ქმრის საყვარელი სწორედ ის იყო

„შენ გგონია, რომ მე არ ვიცი?“ — ხმამაღლა ვთქვი, როცა ნინოს თვალებში პირველად დავინახე ის უცნაური შიში. სამზარეულოში ვიდექით, გაზქურაზე ჩაიდანი ხმაურობდა, და მე ხელები მიკანკალებდა. ნინო გაჩუმდა, თითქოს ჰაერი გაუჩინარდა ოთახში. „რას გულისხმობ, ნატა?“ — ძლივს ამოილაპარაკა.

ამ მომენტამდე წლები გავიდა. წლები, როცა მეგონა, რომ ორი რამ არასდროს დამაღალებდა: ჩემი ოჯახი და ნინო. ბავშვობიდან ერთად მოვდიოდით — ჯერ ეზოში ვთამაშობდით, მერე უნივერსიტეტში ერთ ჯგუფში ჩავაბარეთ, მერე კი ორივემ ოჯახი შევქმენით. ნინო ჩემთვის და იყო, რომელსაც არასდროს მყავდა. ჩემი ყველა საიდუმლო იცოდა, ჩემი ყველა სისუსტე. როცა დედაჩემი გარდაიცვალა, ნინო იყო ის, ვინც ღამეები გამითენა, ჩუმად მომისმინა და უბრალოდ გვერდით მედგა.

ჩემი ქმარი, ლაშა, ნინოსაც ძალიან უყვარდა. ხანდახან ხუმრობდნენ კიდეც: „ნატა, შენ თუ არ გინდა, მე მოვიყვან ლაშას ცოლად!“ მეც ვიცინოდი, რადგან ვიცოდი — ეს მხოლოდ ხუმრობა იყო. ან ასე მეგონა.

ნინოს ქორწინება სულ პრობლემებით იყო სავსე. მისი ქმარი, გიგა, ხშირად ღალატობდა, სახლიდან მიდიოდა და ბრუნდებოდა. ნინო ყოველთვის ჩემთან მოდიოდა ტირილით: „ნატა, რა ვქნა? როგორ გადავარჩინო ოჯახი?“ მე ვამშვიდებდი, რჩევებს ვაძლევდი, ვეუბნებოდი, რომ უნდა ებრძოლა სიყვარულისთვის. ზოგჯერ ღამითაც მირეკავდა: „გიგა ისევ წავიდა…“ მე კი ვეუბნებოდი: „ნუ დანებდები! ოჯახი ყველაზე მნიშვნელოვანია.“

მაგრამ მერე რაღაც შეიცვალა. ლაშა უცნაურად გახდა — ხშირად აგვიანებდა სახლში მოსვლას, ტელეფონს მალავდა. ერთხელ ღამით მესენჯერში შეტყობინება მოუვიდა: „მომენატრე.“ ვკითხე: „ვინ არის?“ მიპასუხა: „სამსახურის საქმეა.“

ჩემს გულში ეჭვი პირველად მაშინ გაჩნდა. მაგრამ საკუთარ თავს ვეუბნებოდი: „არა, ლაშა ასეთი არ არის.“

ერთ დღეს ნინო ისევ მოვიდა ჩემთან ტირილით. „გიგამ მითხრა, რომ ვიღაც ჰყავს…“ — მითხრა და თავი ხელებში ჩარგო. მე ჩავეხუტე და გულში უცნაური სიცარიელე ვიგრძენი.

მერე ყველაფერი ერთ დღეს აფეთქდა.

ლაშას ტელეფონში შემთხვევით ფოტო ვნახე — ნინოსთან ერთად იყო გადაღებული. ფოტო ძველი არ იყო — ორივეს სახეზე ისეთი სითბო და სიახლოვე ეწერათ, როგორიც მხოლოდ შეყვარებულებს აქვთ. გული ამიჩქარდა.

„ლაშა, ეს რა არის?“ — ვკითხე საღამოს.

მან შემომხედა და ხმა აუკანკალდა: „ნატა… მე…“

სიტყვები აღარ მახსოვს. მხოლოდ ის მახსოვს, როგორ ჩამოვჯექი იატაკზე და როგორ ჩამოვარდა ჭიქა ხელიდან.

მეორე დღეს ნინოს დავურეკე: „მოდი ჩემთან.“

ის მოვიდა. თვალებში ვერ მიყურებდა.

„შენ გგონია, რომ მე არ ვიცი?“ — ვუთხარი ხმამაღლა.

ის გაჩუმდა.

„რამდენი ხანია?“ — ვკითხე.

„ორი წელი…“ — ძლივს ამოილაპარაკა.

ორი წელი! ორი წელი მე ვეხმარებოდი მას ქორწინების გადარჩენაში, როცა ის ჩემი ქმრის საყვარელი იყო.

„რატომ?“ — მხოლოდ ეს შევძელი.

„არ ვიცი… მარტო ვიყავი… გიგა სულ მიდიოდა… ლაშამ ყურადღება მომაქცია… თავიდან მეგონა, რომ უბრალოდ მეგობრობა იყო… მერე ყველაფერი აირია…“

მე აღარაფერი მითქვამს. ოთახიდან გავედი და კარი მივხურე.

იმ ღამით ლაშამ ჩემთან საუბარი სცადა:

„ნატა, მაპატიე… არ მინდოდა ასე გამოსულიყო…“

„შენ გიყვარს?“ — ვკითხე.

„არ ვიცი… უბრალოდ ყველაფერი აირია… შენთვის არაფერი მინდოდა დამეშავებინა.“

გული მტკიოდა ისე, როგორც არასდროს. მთელი ჩემი სამყარო დაინგრა ერთ წამში. ოჯახი და მეგობრობა — ყველაფერი ტყუილი აღმოჩნდა.

მეგონა, რომ ყველაზე დიდი ღალატი გიგას მხრიდან იყო ნინოს მიმართ. თურმე ყველაზე დიდი ღალატი ჩემმა საუკეთესო მეგობარმა და ქმარმა გამიკეთეს.

მთელი კვირა სახლში მარტო ვიყავი. დედაჩემის სურათს ვუყურებდი და ჩუმად ვტიროდი. ვფიქრობდი: რა უნდა გავაკეთო? როგორ უნდა ვიცხოვრო ახლა?

ერთ დღეს მამაჩემი მოვიდა ჩემთან:

„ნატა, ცხოვრება წინ მიდის. შენ ძლიერი ხარ. მაგრამ უნდა აპატიო საკუთარ თავს ისიც კი, რომ სხვებს ენდე.“

ამ სიტყვებმა ცოტა ძალა მომცა.

ლაშას ბარგი ჩავალაგე და ვუთხარი: „წადი.“

ნინოსთან აღარ მისაუბრია. ერთხელ დამირეკა: „მაპატიე…“ მაგრამ მე ტელეფონი გავთიშე.

ახლა მარტო ვარ ჩემს შვილთან ერთად. ყოველ დილით ახალ ცხოვრებას ვიწყებ. ზოგჯერ ქუჩაში ნინოს ვხედავ — თვალს მარიდებს. ლაშაც ცდილობს დამელაპარაკოს, მაგრამ მე აღარ მინდა წარსულში დაბრუნება.

ხანდახან ვფიქრობ: ნუთუ შეიძლება ასე ადვილად დაინგრეს ყველაფერი? ნუთუ შეიძლება ორი ყველაზე ახლობელი ადამიანი ასე მწარედ გაგღალატოს?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილზე? აპატიებდით? ან საერთოდ არსებობს პატიება ასეთ შემთხვევაში?