„შენ უკვე სამოცის ხარ, ნინო! და მაინც გიყვარს?“ – როგორ შემიყვარდა პირველად სამოც წელს გადაცილებულმა

„ნინო, შენ უკვე სამოცის ხარ! და კიდევ გიყვარს? რა გინდა, ხალხს დასაცინი გავხდეთ?“ – დედაჩემის ხმა ისევ ყურებში ჩამესმის, თითქოს გუშინ მითხრა და არა ორი თვის წინ, როცა პირველად გავბედე და დედაჩემს ვუთხარი, რომ ვიღაც მიყვარს. სამოცის ვარ. დიახ, სამოცის. და პირველად შემიყვარდა.

არასდროს ვყოფილვარ რომანტიკოსი. ჩემი ცხოვრება ყოველთვის პრაქტიკული იყო – დილით ადრე გაღვიძება, სამსახური, ბავშვების სკოლაში წაყვანა, ბაზარში სიარული, ექიმები, სესხები და დაუსრულებელი სადილები. ჩემი ყოფილი ქმარი – ლევანი – კარგი კაცი იყო, მაგრამ ჩვენს შორის სიყვარული არასდროს ყოფილა. უბრალოდ ერთად ვცხოვრობდით, როგორც ორი მეზობელი, რომელსაც საერთო სესხი და შვილები აკავშირებს. ოცდაშვიდი წელი ასე გავიდა – ჩუმად, უფერულად.

დავშორდით. თავიდან მეგონა, რომ ყველაფერი დამთავრდა. ბავშვები უკვე დიდი იყვნენ და თავიანთ ცხოვრებას ეწეოდნენ – ერთი გერმანიაში ცხოვრობს, მეორე რუსეთში. მე კი მარტო დავრჩი თბილისში, ჩემს პატარა ბინაში, სადაც ყოველ საღამოს საათობით ვუყურებდი ფანჯრიდან როგორ ბნელდებოდა ქალაქი.

ერთ დღესაც, ჩემი ბავშვობის მეგობარმა მარინამ დამირეკა: „ნინო, წამო, ქალაქში გავისეირნოთ. სულ სახლში ზიხარ და თავს იკლავ.“ თავიდან უარი ვუთხარი – რა დროს სეირნობაა, როცა ამდენი საქმე მაქვს-მეთქი. მაგრამ მარინა არ მოეშვა. ბოლოს დავთანხმდი.

იმ საღამოს ყველაფერი შეიცვალა. ვაკის პარკში ვიყავით, როცა მარინამ თავისი ძველი ნაცნობი გაგვაცნო – გია. მაღალი, თეთრ თმაზე ოდნავ შავი ლაქებით და საოცრად თბილი თვალებით. საუბარი მარტივად წავიდა – თითქოს მთელი ცხოვრება ვიცნობდი. გია გერმანიაში ცხოვრობდა წლებია, იქ მუშაობდა ექიმად და ახლა პენსიაზე იყო გამოსული. საქართველოში ჩამოვიდა დედის დასახმარებლად.

იმ საღამოს ბევრი ვისეირნეთ. გია ხუმრობდა, მე კი უცნაურად მსუბუქად ვგრძნობდი თავს. სახლში რომ მივედი, სარკეში ჩავიხედე და პირველად დავინახე ქალი, რომელიც შეიძლება ვინმეს მოსწონებოდა.

შემდეგი დღეები უცნაურად სწრაფად გავიდა. გია ხშირად მწერდა მესიჯებს: „დილა მშვიდობისა, ნინო!“, „დღეს როგორი ამინდია?“, „შენი საყვარელი ყავა რომელია?“ თავიდან უხერხულად ვგრძნობდი თავს – თითქოს რაღაცას ვაშავებდი. მაგრამ მერე მივხვდი: პირველად ცხოვრებაში ვიღაცას ნამდვილად ვაინტერესებდი.

ერთ დღეს გიამ შემომთავაზა: „ნინო, მოდი ერთად წავიდეთ მცხეთაში. ბავშვობაში ხომ სულ იქ დადიოდი?“ დავთანხმდი. გზაში ბევრი ვისაუბრეთ – გიამ თავისი ცხოვრების შესახებ მომიყვა: როგორ გაუჭირდა ემიგრაციაში ყოფნა, როგორ ენატრებოდა საქართველო და როგორ დაკარგა ცოლი რამდენიმე წლის წინ ავარიაში. მისი თვალები სევდით იყო სავსე.

მცხეთაში წვიმა დაიწყო. მე და გია პატარა კაფეში შევაფარეთ თავი. იქ პირველად შემეხო ხელი – უბრალოდ ხელი ჩამკიდა და მითხრა: „ნინო, შენთან ყოფნა ძალიან მსიამოვნებს.“ იმ წამს თითქოს ყველაფერი გაჩერდა – წვიმის წვეთები ფანჯარაზე, ხალხის ხმაური ქუჩაში… მხოლოდ მე და გია ვიყავით.

სახლში დაბრუნებულმა დედაჩემს ყველაფერი მოვუყევი. მან კი ისეთი სახე მიიღო, თითქოს დანაშაული ჩამედინა: „შენ უკვე მოხუცი ხარ! რას იტყვის ხალხი? შვილებმა რომ გაიგონ? ან მეზობლებმა?“

მეორე დღეს ჩემმა უფროსმა შვილმა დამირეკა გერმანიიდან: „დედა, მართალია რომ ვიღაცას ხვდები? შენ ხომ უკვე ასაკში ხარ… იქნებ თავი შეიკავო?“

გული მეტკინა. მთელი ცხოვრება მათთვის ვიცხოვრე – მათთვის ვიმუშავე, მათთვის დავთმე ახალგაზრდობა… ახლა კი ისინი მეუბნებიან, რომ ბედნიერების უფლება აღარ მაქვს?

რამდენიმე დღე გიას არ შევხვედრივარ. თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი – თითქოს რაღაც ცუდს ვაკეთებდი. მაგრამ მერე მარინამ დამირეკა: „ნინო, შენს თავს ერთხელ მაინც უნდა მოუსმინო! მთელი ცხოვრება სხვებისთვის იცხოვრე – ახლა შენი დროა.“

გიას დავურეკე: „გია, მინდა გნახო.“

ისიც მაშინვე მოვიდა ჩემს სახლთან. დიდხანს ვისაუბრეთ – ბავშვობაზე, ოცნებებზე, იმაზე თუ როგორ გვეგონა ორივეს რომ სიყვარული მხოლოდ ახალგაზრდებისთვის იყო.

ერთ დღეს გიამ შემომთავაზა: „წამო ბათუმში წავიდეთ! ზღვა ხომ გიყვარს?“

ბათუმში ერთად წავედით. ზღვის ნაპირზე ხელჩაკიდებულები დავდიოდით – ხალხი გვიყურებდა და ჩურჩულებდნენ: „შეხედე ამ მოხუცებს!“ მაგრამ მე აღარ მადარდებდა.

ერთ საღამოს სასტუმროს აივანზე ვიდექით და გია მიყურებდა:
– ნინო, იცი რა მინდა?
– რა?
– მინდა დარჩენილი ცხოვრება შენთან ერთად გავატარო.

ცრემლები წამომივიდა. არასდროს არავის უთქვამს ჩემთვის ასეთი სიტყვები.

თბილისში დაბრუნებულებმა შვილებს ყველაფერი ვუთხარით. უფროსმა შვილმა ისევ გაბრაზებულმა მითხრა: „დედა, ეს სირცხვილია! ხალხი რას იტყვის?“ უმცროსმა კი უბრალოდ ჩამეხუტა: „დედა, მთავარია შენ იყო ბედნიერი.“

ახლა უკვე ორი თვეა რაც მე და გია ერთად ვართ. ყოველდღე ქალაქში დავდივართ ხელჩაკიდებულები – ზოგჯერ ხალხი გვიყურებს გაკვირვებული თვალებით, ზოგჯერ კი ღიმილით.

ხანდახან ვფიქრობ: ნუთუ მართლა სირცხვილია ბედნიერება ასაკში? რატომ გვგონია რომ სიყვარული მხოლოდ ახალგაზრდებისთვისაა? იქნებ სწორედ ახლა იწყება ნამდვილი ცხოვრება?

ახლა ყოველ დილით ვიღვიძებ იმ აზრით, რომ ბედნიერება ასაკს არ ეკითხება.

და თქვენ რას ფიქრობთ? მართლა არსებობს ასაკი სიყვარულისთვის? თუ ბედნიერებას ყოველთვის აქვს უფლება ჩვენს ცხოვრებაში შემოვიდეს?