წლების შემდეგ ისევ შევხვდი ჩემს პირველ სიყვარულს — ქმარმა მ Ultimatum დამიყენა: თუ მასთან საუბარი გინდა, სახლიდან წადი

— ნინო? ეს შენ ხარ? — ხმა ისეთი ჩუმი ჰქონდა, თითქოს ეშინოდა, რომ პასუხს ვერ მიიღებდა.

მაშინვე გავიყინე. ხელში პასპორტის რიგის ნომერი მეჭირა, მაგრამ თითები გამეყინა. მივიხედე და დავინახე — ზურა. ზუსტად ისეთი არ იყო, როგორიც მახსოვდა: თმა ოდნავ შეთხელებოდა, თვალებში კი ისევ ის სითბო და სევდა ირეკლებოდა, რაც ოცი წლის წინ მიყვარდა.

— ზურა… — ძლივს ამოვთქვი.

მაშინვე ყველაფერი ამოტრიალდა. თითქოს დრო გაჩერდა და მხოლოდ ჩვენ ორნი დავრჩით ამ გადატვირთულ ემიგრანტულ სამსახურში, სადაც ყველა თავის რიგს ელოდა.

— როგორ ხარ? — მკითხა ჩუმად.

— კარგად… ანუ… არ ვიცი. — თავი დავხარე. — შენ?

— მეც ასე. — გაეღიმა. — აქ რას აკეთებ?

— საბუთებს ვაკეთებ. შენ?

— მეც.

მეტი ვეღარაფერი ვთქვით. რიგი დაიძრა, მაგრამ მე უკვე სხვა სამყაროში ვიყავი. გული მიძგერდა ისე, როგორც მაშინ, როცა პირველად მაკოცა.

ზურა ჩემი პირველი სიყვარული იყო. თელავში გავიცანი, უნივერსიტეტში. მაშინ მეგონა, რომ სამუდამოდ ერთად ვიქნებოდით, მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად აეწყო: მე გერმანიაში წამოვედი სამუშაოდ, ის თბილისში დარჩა. თავიდან ვწერდით ერთმანეთს, მერე ნელ-ნელა ყველაფერი გაქრა.

ახლა კი, ათი წლის შემდეგ, ისევ აქ იყო — ჩემს წინ.

როცა სახლში დავბრუნდი, ქმარი — ლევანი — სამზარეულოში იჯდა და ტელეფონს ჩაშტერებოდა.

— რამე მოხდა? — მკითხა ისე, რომ არც შემოუხედავს.

— არაფერი განსაკუთრებული… უბრალოდ დავიღალე.

მინდოდა მეთქვა, რომ ზურა ვნახე, მაგრამ ენა ვერ მოვაბი. ვიცოდი, რომ ლევანი ეჭვიანი იყო და ჩვენს ურთიერთობაში ბოლო დროს ბევრი ბზარი გაჩნდა. ემიგრაციამ ყველაფერი შეცვალა: მე სულ დაღლილი ვიყავი, ის — უკმაყოფილო და გაღიზიანებული.

იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ზურას სახე თვალწინ მედგა. მახსოვდა მისი სურნელი, ხმა, შეხება… მახსოვდა ის დღეები თელავში, როცა ერთად ვსეირნობდით ვენახებში და გვეგონა, რომ მთელი ცხოვრება წინ გვქონდა.

მეორე დღეს ზურამ მომწერა:

“ნინო, შეიძლება დაგირეკო?”

გული ამიჩქარდა. პასუხი არ მივუწერე. მთელი დღე ვფიქრობდი: რა უნდა მეთქვა? რა მინდოდა საერთოდ? ოჯახი მქონდა, შვილი მყავდა — პატარა ანა — და მაინც რაღაც მაკლდა.

საღამოს ლევანმა ისევ მკითხა:

— რამე ხდება? ბოლო დროს უცნაური ხარ.

— არაფერი ხდება.

— გთხოვ, ნუ მატყუებ. ხომ იცი, რომ ყველაფერს ვგრძნობ.

მინდოდა მეთქვა სიმართლე, მაგრამ შემეშინდა. ვიცოდი, რომ ლევანი არ მაპატიებდა.

მესამე დღეს ზურამ ისევ მომწერა:

“ნინო, ძალიან მინდა დაგელაპარაკო. მხოლოდ ერთხელ.”

ამჯერად ვერ გავუძელი და დავთანხმდი. შევხვდით პატარა კაფეში ქალაქის გარეუბანში, სადაც არავინ გვიცნობდა.

— ნინო… მაპატიე, რომ ასე მოულოდნელად შემოვიჭერი შენს ცხოვრებაში. უბრალოდ… როცა გნახე, მივხვდი, რომ არაფერი დამვიწყებია.

— ზურა…

— ვიცი, ოჯახი გაქვს. მეც მყავს ცოლი და ორი შვილი… მაგრამ თავს ვერ ვიკავებ. მინდა ვიცოდე: შენც იგრძენი რამე?

ხმა ჩამიწყდა. არ ვიცოდი რა მეთქვა. მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ გულში რაღაც ამიჩქარდა — ძველი ტკივილი და სიხარული ერთად.

— არ ვიცი… ყველაფერი აირია…

— ნინო, მე შენ ისევ მიყვარხარ.

ამ სიტყვებმა თითქოს მიწა გამომაცალა ფეხქვეშ. მთელი დღე თავბრუდახვეული დავდიოდი. სახლში დაბრუნებულმა ლევანს ვუთხარი:

— ლევან, უნდა გელაპარაკო.

ის მაშინვე დაძაბული გახდა:

— რა ხდება?

— დღეს ჩემი პირველი სიყვარული ვნახე… შემთხვევით. მხოლოდ ვისაუბრეთ.

ლევანი გაშეშდა.

— და ახლა რას აპირებ? — მკითხა ყინულივით ცივი ხმით.

— არაფერი… უბრალოდ მინდოდა გცოდნოდა.

— თუ მასთან საუბარი გინდა, სახლიდან წადი! — იყვირა უცებ და სკამი გადააგდო.

ანა შეშინებული შემოვიდა ოთახში:

— დედა…

ლევანმა კარი გაიჯახუნა და გავიდა. მე ანას ჩავეხუტე და ავტირდი.

იმ ღამეს მარტო დავრჩი ჩემს ფიქრებთან. ვფიქრობდი: რა არის სწორი? ოჯახი უნდა შევინარჩუნო თუ საკუთარ თავს მოვუსმინო?

ზურას წერილი მომივიდა:

“ნინო, მაპატიე ყველაფერი. უბრალოდ მინდოდა გცოდნოდა: შენ ჩემი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანი ხარ.”

ვიგრძენი როგორ გამიტყდა გული ორ ნაწილად: ერთი ნაწილი ლევანს ეკუთვნოდა — ჩვენს საერთო წარსულს და შვილს; მეორე ნაწილი კი ზურას — იმ სიყვარულს, რომელიც არასდროს დამვიწყებია.

მეორე დღეს ლევანი დაბრუნდა სახლში.

— გადავწყვიტე… თუ მასთან ურთიერთობა გინდა, წადი! ან მე ან ის!

ჩემი ხმა ძლივს ამოვიღე:

— ლევან, მე შენ მიყვარხარ… მაგრამ საკუთარ თავს ვერ მოვატყუებ. არ ვიცი რა იქნება მომავალში… უბრალოდ ახლა ძალიან დავიღალე ბრძოლით.

ლევანმა თავი დახარა:

— მეც დავიღალე…

იმ ღამეს მთელი ღამე ფანჯარასთან ვიდექი და ვფიქრობდი: ღირს კი ბედნიერების ძიებაში ყველაფერი დავანგრიო? ან იქნებ ბედნიერება მხოლოდ მოგონებაა?

დილით ანამ მკითხა:

— დედა, შენ გიყვარს მამა?

გავშრი. ბავშვებს ხომ ყოველთვის ყველაზე მეტად სტკივათ ჩვენი შეცდომები…

ახლა აქ ვზივარ და ვწერ ამ ამბავს უცხო ქვეყანაში — გერმანიაში — სადაც ყველა თავის ბედნიერებას ეძებს და იშვიათად პოულობს.

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ სიყვარული მხოლოდ ერთხელ მოდის ცხოვრებაში? ან იქნებ მთავარი ისაა, ვისთან ერთადაც ყოველდღიურობას გაუძლებ?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? ღირს კი წარსულის სიყვარულისთვის ოჯახის დანგრევა?