მეგობრობის ფასი: როგორ აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საუკეთესო მეგობარი წლებია მატყუებდა

„ნინო, ფული სად გაქვს? ხომ გითხარი, რომ ხვალ ბინის ქირა უნდა გადავიხადო!“ – ხმამაღლა დამიყვირა ლაშამ, როცა სამზარეულოში შევედი. ხელები მიკანკალებდა. მაგიდაზე დადებული საფულე ავიღე და ისევ გადავამოწმე – 200 ლარი, რომელიც გუშინ დავდე, აღარ იყო. ეს უკვე მეოთხე შემთხვევაა ამ თვეში.

ჩემი ქმარი ნერვიულობდა, მე კი უფრო მეტად მტკიოდა ის, რომ პასუხი არ მქონდა. ბოლო დროს ყველაფერი თავზე მენგრეოდა: სამსახურში დამაქვეითეს, დედაჩემი ავად გახდა, შვილი სკოლაში პრობლემებს აწყდებოდა. ერთადერთი ადამიანი, ვისაც ყველაფერს ვუყვებოდი, ჩემი ბავშვობის მეგობარი, ეკა იყო. მასთან ერთად გავიზარდე თბილისში, უნივერსიტეტში ერთ ჯგუფში ვიყავით, მერე კი ორივემ ემიგრაციაში წასვლა გადავწყვიტეთ – მე იტალიაში, ის საბერძნეთში.

ეკა ყოველთვის მხარში მედგა. როცა ქმარმა პირველად დამარტყა და ბავშვთან ერთად ქუჩაში დავრჩი, მან დამირეკა და მითხრა: „ნინო, შენ მარტო არ ხარ. მე შენს გვერდით ვარ.“ მაშინ მეგონა, რომ ასეთი მეგობრობა მთელი ცხოვრება გაგრძელდებოდა.

მაგრამ ბოლო წლებში რაღაც შეიცვალა. ეკა ხშირად მთხოვდა ფულს – ხან დედამისი იყო ავად, ხან ბინა უნდა დაექირავებინა. მე არასდროს მიფიქრია, რომ მატყუებდა. ერთხელაც კი, როცა საბერძნეთში ჩავედი მასთან სტუმრად, მისი სახლი ისეთი მდიდრული იყო, რომ გავოცდი. „ბევრი ვიშრომე,“ მითხრა მაშინ სიცილით. მე კი გულში გამიხარდა მისი წარმატება.

ახლა კი, როცა ჩემი ცხოვრება ინგრეოდა და დახმარება თავად დამჭირდა, ეკა უცნაურად გაცივდა. მესიჯებზე გვიან პასუხობდა ან საერთოდ არ მწერდა. ერთხელაც მივწერე: „ეკა, ძალიან მიჭირს. შეგიძლია დამეხმარო?“ მან მხოლოდ მოკლედ მომწერა: „სამწუხაროდ, მეც ცუდად ვარ.“

იმ საღამოს ლაშამ ისევ დამიწყო ჩხუბი: „შენი მეგობარი სად არის ახლა? სულ შენ ეხმარებოდი და ახლა სად არის?“

მთელი ღამე ვერ დავიძინე. დილით სამსახურში მივედი და შემთხვევით შევხვდი ნათიას – ჩემს ძველ ნაცნობს საქართველოდან. საუბარში აღმოჩნდა, რომ ეკასაც იცნობდა და რაღაც უცნაური მითხრა: „იცი, ნინო, ეკამ ერთხელ მითხრა, რომ შენს ფულს ხშირად იყენებდა თავისი საქმეებისთვის…“ გავშრი. ვერ დავიჯერე.

მთელი დღე ვფიქრობდი ამაზე. საღამოს ეკას დავურეკე ვიდეოზარით. ეკრანზე მისი სახე გამოჩნდა – თითქოს დაღლილი იყო.

– ეკა, რაღაც უნდა გკითხო… მართლა იყენებდი ჩემს ფულს შენი საქმეებისთვის? – ვკითხე პირდაპირ.

ის გაჩუმდა. მერე თვალები აარიდა.

– ნინო… მე… არ ვიცი რა გითხრა…

– სიმართლე მითხარი! – ხმა ამიკანკალდა.

– ხანდახან მართლა ვიღებდი შენს ფულს… მაგრამ ხომ იცი, როგორ მიჭირდა…

– მაგრამ მე შენ გენდობოდი! – ცრემლები წამომივიდა.

– მეც მჭირდებოდა დახმარება… შენ ხომ ყოველთვის გქონდა…

– მე არ მქონდა! უბრალოდ შენთვის ვაკეთებდი ყველაფერს! – ყვირილი მომინდა.

ეკამ ტელეფონი გათიშა.

იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი თავი სრულიად მარტო. მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ მეგობრობა ყველაზე წმინდა რამ იყო – ოჯახზე მეტიც კი. ახლა კი აღმოვაჩინე, რომ ჩემი საუკეთესო მეგობარი წლებია მატყუებდა და იმედებს მიცრუებდა.

რამდენიმე დღის შემდეგ დედაჩემი საავადმყოფოში გადაიყვანეს. ლაშა ისევ ჩხუბობდა – „შენი ოჯახი სულ პრობლემაა!“ – მე კი აღარ მქონდა ძალა არაფრისთვის. ბავშვი სკოლიდან ატირებული მოვიდა – მასწავლებელმა უთხრა, რომ მშობლები ხშირად აგვიანებდნენ გადასახადებს.

ერთ დღესაც ქუჩაში შემთხვევით შევხვდი ეკას ძმას – გიორგის. მანაც რაღაც უცნაური მითხრა:

– ნინო, იცი რა? ეკას ყოველთვის შურდა შენი… ბავშვობიდანვე ასე იყო. სულ ამბობდა: „ნინოს ყველაფერი გამოსდის.“

გავშრი. ნუთუ მთელი ეს წლები ჩემი მეგობრობა მხოლოდ შურის გამო იყო? ნუთუ ეკა მხოლოდ იმიტომ იყო ჩემთან ახლოს, რომ ჩემს ცხოვრებას ადარებდა თავისას?

მთელი დღე ტირილში გავატარე. საღამოს ლაშამ მკითხა:

– ნინო, ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება. ან ოჯახს მიხედავ ან…

ვიგრძენი, რომ ყველაფერი თავზე მენგრეოდა – ოჯახი ინგრეოდა, მეგობარი აღარ მყავდა და საკუთარი თავიც კი აღარ ვიცოდი ვინ ვიყავი.

ერთ დღესაც გადავწყვიტე ეკასთვის წერილი დამეწერა:

„ეკა,
არ ვიცი რა უნდა გითხრა… მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ ჩემი მეგობარი იყავი. ახლა კი ვგრძნობ თავს მოტყუებულად და მარტოდ. ვიცი, რომ არც მე ვარ იდეალური – ალბათ მეც ბევრი შეცდომა დავუშვი… მაგრამ ნდობა ყველაზე ძვირფასი რამ იყო ჩემთვის. ახლა კი აღარ ვიცი ვის ვენდო.“

წერილი გავაგზავნე და პასუხი აღარ მიმიღია.

დღესაც ხშირად ვფიქრობ: ნუთუ ასე ადვილად შეიძლება დაკარგო ყველაფერი? ნუთუ მეგობრობა მხოლოდ მაშინ არსებობს, როცა ყველაფერი კარგადაა? იქნებ მე თვითონაც დავუშვი შეცდომები? იქნებ ძალიან მიმნდობი ვიყავი?

ახლა ვცდილობ თავიდან ავაწყო ცხოვრება – ვმუშაობ ორ სამსახურში, შვილს მეტი დრო ვუთმობ და დედას ვუვლი. მაგრამ ღამეებს ისევ მარტო ვატარებ და ვფიქრობ: ღირს თუ არა ვინმეს ბოლომდე ენდო? იქნებ ნდობა ყველაზე დიდი სისუსტეა?

თქვენ რას ფიქრობთ? შეიძლება თუ არა აპატიო ასეთ ღალატს? ან საერთოდ – არსებობს თუ არა ნამდვილი მეგობრობა?