60 წლის ასაკში გადავწყვიტე, ჩემი პირველი სიყვარული მეპოვნა — მაგრამ მის კართან სხვა ქალი დამხვდა, რომელიც ჩემს ანარეკლს ჰგავდა

— ნინო, სად მიდიხარ ამ საღამოს? — მკითხა ჩემმა ქალიშვილმა, როცა ქურთუკს ვიცვამდი.

— ცოტა გასეირნება მინდა, მარიამ. ჰაერზე გავალ.

არ ვუთხარი, რომ ჩემი გულის ძახილს მივყვებოდი. 60 წლის გავხდი და უცნაური სიცარიელე ვიგრძენი. თითქოს ყველაფერი მქონდა — ორი შვილი, შვილიშვილები, მშვიდი ოჯახი თბილისში, მაგრამ რაღაც მაკლდა. ეს სიცარიელე სულ უფრო მძაფრდებოდა, სანამ ერთ დღესაც არ მივხვდი: წარსულში დარჩენილი სიყვარული ისევ მტკიოდა.

ლევანი ჩემი პირველი სიყვარული იყო. სკოლაში ერთად ვსწავლობდით რუსთავში. მაშინ მეგონა, რომ სამუდამოდ ერთად ვიქნებოდით. მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად აეწყო: მამაჩემი გერმანიაში სამუშაოდ წავიდა და მეც ოჯახთან ერთად წავედი. ლევანი კი რუსთავში დარჩა. წლები გავიდა, მე გერმანიაში გავთხოვდი ქართველზე, შვილები გავზარდე, მერე ისევ საქართველოში დავბრუნდი. ლევანი კი მხოლოდ სიზმრებში მახსენდებოდა — სიზმრებში, სადაც ისევ თინეიჯერები ვიყავით და ერთმანეთს სიყვარულს ვეფიცებოდით.

ბოლო დროს სულ უფრო ხშირად ვფიქრობდი მასზე. ერთხელაც სოციალურ ქსელში მისი სახელი ჩავწერე. ფოტოებზე ნაცნობი თვალები დავინახე — ოდნავ დაბერებული, მაგრამ მაინც ისეთი თბილი. გული ამიჩქარდა. რამდენიმე დღე ვყოყმანობდი, ბოლოს კი გადავწყვიტე: უნდა მენახა.

მისი მისამართი ძველი მეგობრისგან გავიგე. მთელი გზა რუსთავისკენ ხელები მიკანკალებდა. საკუთარ თავს ვეუბნებოდი: “ნინო, ხომ იცი, რომ ეს სისულელეა? რა გინდა?” მაგრამ გულის სიღრმეში ვიცოდი — პასუხი მჭირდებოდა.

ლევანის სახლის კართან რომ მივედი, სუნთქვა შემეკრა. დავაკაკუნე. კარი გაიღო და ზღურბლზე ქალი გამოჩნდა — დაახლოებით ჩემი ასაკის, ნაცნობი ნაკვთებით. წამით მეგონა, სარკეში ჩავიხედე.

— გისმენთ? — მკითხა მშვიდად.

— ლევანს ვეძებ… მე ნინო ვარ… — ხმა გამებზარა.

ქალმა შემათვალიერა და უცნაურად გამიღიმა.

— ლევანი ჩემი ქმარია. თქვენ… ნინო ხართ?

თავი დავუქნიე. ქალმა კარი ფართოდ გააღო.

— შემოდით. მგონი ბევრი გვაქვს სალაპარაკო.

მისაღებში შევედით. ოთახში ლევანის ფოტოები იყო — ზოგან მარტო, ზოგან ამ ქალთან ერთად. ქალმა ჩაი მომიდგა და ჩუმად დაჯდა ჩემს წინ.

— ვიცი თქვენზე, — დაიწყო ბოლოს. — ლევანი ხშირად ახსენებდა თქვენს სახელს… განსაკუთრებით ბოლო წლებში.

გული ამიჩქარდა.

— მე უბრალოდ… მინდოდა გამეგო, როგორ არის… — ძლივს ამოვილუღლუღე.

ქალმა თავი დახარა.

— ლევანი სამი წლის წინ გარდაიცვალა. სიმსივნე ჰქონდა. ბოლო პერიოდში ხშირად ამბობდა: “ნეტავ ნინო როგორ არის?” მე თავიდან ვეჭვიანობდი კიდეც… მერე მივხვდი, რომ თქვენი ადგილი მის გულში ყოველთვის იყო.

ცრემლები წამომივიდა. ქალი წამოდგა და ხელი მომკიდა.

— არ გინდა იფიქრო, რომ შენ დაგაგვიანდა ან რამე დააკელი მას… მე ვიცი, რომ ის ბედნიერი იყო ჩემთანაც და შენთანაც თავის მოგონებებში.

მთელი საღამო ვისხედით და ვსაუბრობდით — ლევანზე, ჩვენს ახალგაზრდობაზე, საქართველოზე და ემიგრაციაზე. აღმოჩნდა, რომ ეს ქალი — ეკა — ძალიან ჰგავდა ჩემს თავს არა მხოლოდ გარეგნობით: ჩვენ ორივეს გვიყვარდა ლევანი თავისებურად და ორივეს გვქონდა ჩვენი ტკივილი.

— იცი, ნინო, — მითხრა ეკამ ბოლოს — მე ყოველთვის ვფიქრობდი: რატომ უნდა იყოს ქალებს ერთმანეთის მტრები? ჩვენ ხომ ერთი კაცის ორი სიყვარული ვართ… იქნებ ეს ნიშნავს, რომ რაღაცით ერთმანეთს ვგავართ?

გავუღიმე და თავი დავუქნიე. იმ ღამეს სახლში რომ დავბრუნდი, სარკეში ჩავიხედე და პირველად დავინახე საკუთარ თავში ის ქალი, რომელიც წლების განმავლობაში სადღაც შორს იყო დაკარგული.

მარიამი დამხვდა მისაღებში.

— დედა, სად იყავი ასე გვიან?

— წარსულში ვიყავი სტუმრად… — ვუპასუხე ჩუმად.

მარიამმა არაფერი მკითხა მეტი. ალბათ მიხვდა, რომ რაღაც შეიცვალა ჩემში.

მთელი ღამე არ დამიძინია. ვფიქრობდი ეკაზე, ლევანზე, საკუთარ თავზე… რამდენი რამე დაგვრჩა უთქმელი? რამდენჯერ დავთმეთ საკუთარი თავი ოჯახის გამო? რამდენჯერ დავხურეთ ჩვენი ოცნებების კარი მხოლოდ იმიტომ, რომ ასე იყო საჭირო?

დილით ფანჯარასთან ვიდექი და მზის ამოსვლას ვუყურებდი. უცნაური სიმშვიდე ვიგრძენი გულში. მივხვდი: ცხოვრება არასდროს მთავრდება მაშინ, როცა გვგონია რომ ყველაფერი დასრულდა.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: იქნებ ყველა ქალს აქვს თავისი ეკა? იქნებ ყველა კაცს ჰყავს თავისი ნინო? იქნებ ჩვენი ბედნიერება იმაშია, რომ ვისწავლოთ ერთმანეთის ტკივილის გაგება?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? დაბრუნდებოდით წარსულში თუ გააგრძელებდით ცხოვრებას ისე, თითქოს არაფერი მომხდარა?