მეოთხე შვილის მოლოდინში: ოჯახური ქარიშხლის შუაგულში
„არ მჯერა, ნინო, უბრალოდ არ მჯერა…“ – ლევანის ხმა ზიზღით და სასოწარკვეთილებით იყო სავსე. სამზარეულოს მაგიდასთან ვიჯექი, ხელებში თავი ჩამეყო და ცრემლები შეუმჩნევლად მომდიოდა. ილია, ჩვენი ყველაზე პატარა, რვა თვისაა – ჯერ კიდევ ღამეებს არ მძინავს, ძუძუს ითხოვს და ხელიდან არ მშორდება. ახლა კი ექიმის კაბინეტში დადუმებულმა ტესტმა ყველაფერი თავდაყირა დააყენა: მე მეოთხე ბავშვს ველოდები.
ლევანი ოთახში ნერვიულად დადიოდა. „ეს როგორ მოხდა? ნინო, ხომ ვიცოდით, რომ ასე აღარ შეიძლებოდა! ხომ გითხარი, რომ უკვე გვიჭირს! მე რა გავაკეთო ახლა?“
მინდოდა მეთქვა, რომ მეც ასე ვგრძნობდი – შიში, ბრაზი, იმედგაცრუება ერთმანეთში მერეოდა. მაგრამ სიტყვები ვერ ვიპოვე. მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ ახლა ყველაზე მეტად მარტო ვიყავი.
ჩვენი ოჯახი ემიგრაციაშია – გერმანიაში ჩამოვედით ოთხი წლის წინ, უკეთესი მომავლის იმედით. თავიდან ყველაფერი რთული იყო: ენა, სამსახური, ბინა. მაგრამ როგორღაც მოვახერხეთ: ლევანმა სამშენებლო კომპანიაში დაიწყო მუშაობა, მე კი ბავშვებს ვუვლიდი. პირველი ორი შვილი – ანა და საბა – სკოლაში დადიან. ილია ჯერ კიდევ პატარაა. ახლა კი ეს ახალი ამბავი…
ლევანი მთელი ღამე არ დაბრუნებულა სახლში. დილით ტელეფონზე მესიჯი დამხვდა: „მჭირდება დრო.“
მთელი დღე ბავშვებთან ერთად გავატარე. ანა მეკითხებოდა, რატომ იყო მამა გაბრაზებული. საბა ჩუმად მიყურებდა და ხვდებოდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო. ილიას კი მხოლოდ ჩემი სითბო სჭირდებოდა.
საღამოს ლევანი დაბრუნდა. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა.
– ნინო, მე მართლა აღარ შემიძლია. უკვე სამი შვილი გვყავს, ძლივს ვახერხებთ ყველაფერს… ახლა მეოთხე? სად უნდა წავიდეთ? რას ვუყოთ ამდენ ხარჯს? ხომ ხედავ, ბინა პატარაა! მე სამსახურში თავს ძლივს ვიკავებ…
– ლევან, გესმის ჩემი? მეც მეშინია! მეც არ ვიცი რა გავაკეთო! მაგრამ ხომ ერთად ვართ? ხომ უნდა გადავწყვიტოთ?
– მე არ მინდა ეს ბავშვი! – ხმა აუკანკალდა.
ეს სიტყვები გულში დანასავით ჩამეჩხვლიტა. მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი: ნუთუ მართლა მარტო ვარ ამ ბრძოლაში? ნუთუ ჩემი ქმარი ასე მარტივად იტყვის უარს ჩვენს შვილზე?
მეორე დღეს დედაჩემს დავურეკე თბილისში.
– დედა… ისევ ორსულად ვარ.
– ღმერთო ჩემო… ნინო, შვილო… ხომ იცი, რომ ბავშვი ღვთის საჩუქარია… მაგრამ შენს თავს შეხედე! როგორ უნდა გაუძლო? ლევანი რას ამბობს?
– არ უნდა ბავშვი…
– ნინო, ოჯახი ერთად უნდა იყოს. რაც არ უნდა მოხდეს… მაგრამ შენც უნდა იფიქრო შენს ჯანმრთელობაზე.
დედის სიტყვებმა ცოტა დამამშვიდა და ცოტა უფრო დამაბნია. თითქოს ყველა ჩემს გარშემო ელოდა, რომ მე ყველაფერს გავუძლებდი – რომ დედობა ნიშნავს ყველაფრის დათმობას საკუთარი თავისთვის.
მესამე დღეს ლევანმა ისევ დაიწყო საუბარი.
– იქნებ… იქნებ აბორტზე იფიქრო? – თვალებში ვერ მიყურებდა.
– ამას ვერ გავაკეთებ! – ხმამაღლა წამოვიძახე. – ეს ჩემი შვილია! ჩვენი შვილია!
– ნინო… მე მართლა აღარ შემიძლია…
ამ სიტყვებმა საბოლოოდ გამტეხა. მთელი დღე ჩუმად ვიყავი. ბავშვებს ვუყურებდი და ვფიქრობდი: იქნებ მართლა ზედმეტი ვარ? იქნებ ჩემი სიყვარული საკმარისი არ არის?
ამ დღეებში მეგობარმა დამირეკა – თეკლა საქართველოდან.
– ნინო, როგორ ხარ? შენს ხმაში რაღაც სევდაა…
– თეკლა… მეოთხე ბავშვს ველოდები.
– ღმერთო ჩემო! როგორ ხარ ასე ძლიერი? მე ერთ შვილზე ვოცნებობ და ვერ ვბედავ…
– ძლიერი არ ვარ… უბრალოდ სხვა გზა არ მაქვს.
თეკლას სიტყვებმა ცოტა გამამხნევა – მაგრამ მაინც მარტო ვიყავი ჩემს შიშებთან.
დრო გადიოდა. ლევანი სულ უფრო იშვიათად საუბრობდა ჩემთან. ბავშვები გრძნობდნენ დაძაბულობას სახლში. ანა ხშირად ტიროდა ღამით; საბა გაღიზიანებული იყო; ილია კი სულ უფრო მეტად მიეჯაჭვა ჩემს მკერდს.
ერთ დღესაც ლევანმა მითხრა:
– ნინო, გადავწყვიტე… დროებით დედაჩემთან გადავალ. უნდა დავფიქრდე.
ეს იყო ბოლო წვეთი. მარტო დავრჩი ოთხი კედლის შუაში – სამი შვილით და მეოთხის მოლოდინში.
ამ დღეებში ყველაზე რთული იყო დუმილი. დუმილი ბავშვების კითხვებზე: „დედა, მამა სად არის?“ დუმილი საკუთარ თავთან: „ნინო, მართლა შეძლებ?“ დუმილი ღამით, როცა მარტო ტიროდი ბალიშში.
ერთ საღამოს ანამ მკითხა:
– დედა, შენ გიყვარს ჩვენი პატარა ძმა ან და?
– ძალიან მიყვარს…
– მამასაც ეყვარება?
ამ კითხვამ გული მომიკლა. რა უნდა მეთქვა?
დრო გადიოდა. მუცელი იზრდებოდა. ხალხის მზერაც იცვლებოდა – ზოგი თანაგრძნობით მიყურებდა ქუჩაში; ზოგი ირონიით; ზოგი კი უბრალოდ გვერდს მივლიდა.
ერთ დღეს საბას მასწავლებელმა დამირეკა:
– ქალბატონო ნინო, საბა ბოლო დროს ჩუმია სკოლაში… რამე ხომ არ ხდება სახლში?
– უბრალოდ ცოტა რთული დრო გვაქვს…
მასწავლებლის მზრუნველობამ ცოტა გამათბო – მაგრამ მაინც მარტო ვიყავი.
ერთ საღამოს ლევანი დაბრუნდა სახლში.
– ნინო… მაპატიე. უბრალოდ ძალიან შემეშინდა. არ ვიცი რა გავაკეთო… მაგრამ ვიცი, რომ მარტო ვერ დაგტოვებ.
– არც მე ვიცი რა იქნება… უბრალოდ მინდა ერთად ვიყოთ.
ლევანმა ჩამიხუტა. პირველად ამდენი ხნის შემდეგ ვიგრძენი სითბო და იმედი.
ახლა უკვე მეცხრე თვეში ვარ. ჯერ კიდევ ბევრი შიში მაქვს: ფინანსები, ბინის პრობლემა, ბავშვების მომავალი… მაგრამ ვიცი ერთი რამ: ოჯახი ერთად უნდა იყოს – თუნდაც ყველაფერი რთულად იყოს.
ხანდახან ვფიქრობ: ნუთუ სხვებიც ასე იტანჯებიან ჩუმად? ნუთუ ყველა დედას ასე უწევს საკუთარი თავის დავიწყება? იქნებ დროა ვისწავლოთ ერთმანეთის მხარდაჭერა?
ახლა თქვენ გეკითხებით: რას იზამდით ჩემს ადგილას? როგორ გაუმკლავდებოდით ასეთ ქარიშხალს ოჯახში?