სამოცდაათის შემდეგ სიყვარულის ფერი: როგორ შემიყვარდა და რა გავიგე მის შესახებ

„ნანა, კიდევ ერთხელ გეუბნები, არ მინდა, რომ იმ კაცთან იარო! არ იცი, ვინ არის, საიდან მოვიდა!“ – მეჩხუბა ჩემი ქალიშვილი, სალომე, როცა სამზარეულოში ჩაიდანი წამოვდგი. მისი ხმა ისე მკაცრად გაისმა, თითქოს ისევ ბავშვი ვიყავი და არა ქალი, რომელმაც უკვე სამოცდათექვსმეტი წელი იცხოვრა.

მაგიდაზე ორი ჭიქა იდგა – ერთი ჩემთვის, მეორე მისთვის. ეს ჩვევა დამრჩა მას შემდეგ, რაც ჩემი ქმარი, გია, გარდაიცვალა. წლები გავიდა, მაგრამ დილაობით მაინც ორი ჭიქა მრჩებოდა ხელში. თითქოს მისი სული ისევ აქ იყო, ჩემს გვერდით. მაგრამ ბოლო დროს ეს მეორე ჭიქა სხვას ეკუთვნოდა – ვახოს.

ვახო ჩემს ცხოვრებაში მოულოდნელად გამოჩნდა. სოფლის მაღაზიაში ვნახე პირველად – პურის რიგში ვიდექი და ვიღაცამ მხარზე ხელი მომადო. შემოვტრიალდი და უცნობი კაცი შემომხედა ღიმილით. „ბოდიში, ქალბატონო, შემთხვევით შეგეხეთ,“ მითხრა და ისეთი თბილი თვალები ჰქონდა, რომ მაშინვე გამეღიმა.

მას შემდეგ თითქმის ყოველდღე ვხვდებოდით. ხან პარკში ვსეირნობდით, ხან კაფეში ვსხდებოდით ჩაის დასალევად. ვახო ჩემზე ათი წლით უფროსი იყო, მაგრამ სულ ბავშვივით მხიარული და სიცოცხლით სავსე. მისი ხუმრობები და ისტორიები ჩემს მოწყენილ ცხოვრებას ფერებს მატებდა.

ერთ დღესაც მითხრა: „ნანა, შენთან ყოფნა ისევ ახალგაზრდას მხდის. იცი, რამდენი ხანია ასე გულწრფელად არ გამცინია?“

მეც გამეღიმა. „ვახო, მე მგონი, შენ ჩემი გული მოიპარე.“

ისიც გაიღიმა და ხელი ჩამკიდა. იმ წამს მივხვდი – ისევ შემეძლო სიყვარული. ისევ შემეძლო ბედნიერება.

მაგრამ ბედნიერება დიდხანს არ გაგრძელებულა. ერთ საღამოს სალომემ დამირეკა: „დედა, უნდა დაგელაპარაკო.“

მოვიდა და პირდაპირ მითხრა: „ვახო არ მომწონს. რაღაც უცნაური კაცია. მეზობლებმა თქვეს, რომ ადრე რუსეთში ცხოვრობდა და იქ რაღაც პრობლემები ჰქონდა.“

გავბრაზდი. „სალომე, შენ რა გინდა? მე კარგად ვარ მასთან! ბოლოს და ბოლოს, ჩემი ცხოვრებაა!“

მაგრამ იმ ღამით ვერ დავიძინე. ვახოს წარსული არასდროს გაუმხელია ჩემთვის. მხოლოდ იმას ამბობდა, რომ ოდესღაც მოსკოვში მუშაობდა და მერე საქართველოში დაბრუნდა.

მეორე დღეს ვკითხე: „ვახო, მართალია, რომ რუსეთში პრობლემები გქონდა?“

ის გაჩუმდა. მერე ჩაის ჭიქას დახედა და ჩუმად თქვა: „ნანა, ბევრი რამ მაქვს სათქმელი… მაგრამ მეშინოდა, რომ თუ ყველაფერს გაიგებდი, აღარ მოგინდებოდა ჩემთან ყოფნა.“

გული ამიჩქარდა. „რა მოხდა?“

„ცოლი მყავდა იქ,“ დაიწყო ნელა. „შვილი გვყავდა პატარა. მაგრამ ავარიაში დაიღუპნენ… მე კი ყველაფერი დავკარგე – ოჯახიც და სახლი. მერე რაღაც პერიოდი ცუდ ხალხთან მოვხვდი… ვალები მქონდა… ბოლოს საქართველოში გამოვიქეცი.“

გავშრი. ვერაფერი ვთქვი.

„შენთან რომ შევხვდი, მეგონა, ისევ შევძლებდი ნორმალურად ცხოვრებას,“ დაამატა ჩუმად.

იმ ღამით მარტო დავრჩი ჩემს ოთახში და მთელი ცხოვრება თვალწინ გამირბოდა. ჩემი ქმრის სიკვდილის შემდეგ მეგონა, რომ აღარასდროს შევიყვარებდი ვინმეს. ახლა კი ვიღაცას მივეცი გული – კაცს, რომელსაც წარსული მძიმე ტვირთივით დაჰყვებოდა.

რამდენიმე დღე არ შევხვედრივართ. სალომე ყოველდღე მირეკავდა: „დედა, ხომ კარგად ხარ? ხომ არ გატკინა რამე?“

მე კი მხოლოდ ერთ რამეზე ვფიქრობდი: ღირს კი სიყვარული ყველაფრის ფასად? შეიძლება თუ არა წარსულის დავიწყება?

ერთ საღამოს ვახომ დამირეკა: „ნანა, შეგიძლია გამომყვე? მინდა რაღაც გაჩვენო.“

გავყევი. ქალაქგარეთ წამიყვანა – პატარა სახლი იყო ტყის პირას. კარი გააღო და შიგნით შემიყვანა.

„ეს სახლი ჩემი შვილისთვის ვიყიდე ოდესღაც,“ მითხრა ჩუმად. „ახლა მინდა შენთან ერთად ვიცხოვრო აქ… თუ მაპატიებ ყველაფერს.“

ცრემლები წამომივიდა. მივხვდი – არც ერთი ჩვენგანი არაა უნაკლო. არც მე ვარ წმინდა – მეც ბევრი შეცდომა მაქვს ცხოვრებაში დაშვებული.

სახლში დაბრუნებულმა სალომეს დავურეკე: „შვილო, ვიცი რომ გეშინია ჩემთვის… მაგრამ მინდა ბედნიერი ვიყო. მინდა კიდევ ერთხელ ვცადო.“

ისიც გაჩუმდა ცოტა ხანს და მერე მითხრა: „დედა, მთავარია შენ იყო კარგად.“

ახლა ვზივარ ფანჯარასთან და ვუყურებ მზის ჩასვლას ტყის პირას. ვახო გვერდით მიზის და ჩაის მისხამს.

ხანდახან ვფიქრობ: ღირს კი სიყვარული ყველაფრის ფასად? შეიძლება თუ არა წარსულის დავიწყება და ახალი ცხოვრების დაწყება მაშინაც კი, როცა გგონია ყველაფერი დასრულდა? თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?