შვილი დამიწყო ბიზნესი, მე კი ყველაფერი დავკარგე: დედის გულწრფელი მონოლოგი იმედგაცრუების და სიყვარულის ზღვარზე

„დედა, გთხოვ, ნუ ერევი ჩემს საქმეებში! ეს ჩემი კომპანიაა, მე ვიცი, რა როგორ უნდა გავაკეთო!“ – ეს სიტყვები დღემდე ყურში ჩამესმის. თითქოს გუშინ იყო, როცა ნიკამ კარი ხმაურით მიხურა და მე მარტო დამტოვა ოფისში, სადაც ჯერ კიდევ ჩემი ხელით დალაგებული მაგიდები და ჩემი ნაყიდი კომპიუტერები იდგა.

მაშინ ვერ ვიჯერებდი, რომ ასე მოხდებოდა. მე ხომ ყველაფერი გავიღე მისთვის – ჩემი დრო, ენერგია, ფული… ჩემი სიცოცხლის წლები. როცა ნიკამ მითხრა, რომ საკუთარი ბიზნესი უნდა დაეწყო თბილისში, მაშინვე დავთანხმდი. „დედა, შენს გარეშე ვერ შევძლებ“, მითხრა ერთხელ ღამით, როცა ორივეს გვეგონა, რომ მთელი სამყარო ჩვენს წინააღმდეგ იყო. მაშინ მეგონა, რომ ეს იყო ჩვენი საერთო საქმე, ჩვენი ოჯახური ოცნება.

პირველი თვეები რთული იყო. ნიკა სულ ნერვიულობდა – კლიენტები არ იხდიდნენ დროულად, თანამშრომლები აგვიანებდნენ, ბუღალტერიაში ქაოსი იყო. მე კი ყველაფერს ვაკეთებდი: დილაობით ოფისს ვალაგებდი, საღამოს ანგარიშებს ვამოწმებდი, შუადღეს ბანკში რიგში ვიდექი. ჩემი პენსიის ფულიც კი ჩავდე კომპანიაში – „დედა, მალე დაგიბრუნებ“, მპირდებოდა ნიკა.

ხანდახან ვფიქრობდი: იქნებ ზედმეტად ვერთვები? იქნებ უნდა მივცე უფლება დამოუკიდებლად იყოს? მაგრამ მერე ისევ ვხედავდი მის დაღლილ სახეს და გულში მეღლებოდა – როგორ არ დავეხმარო? დედა ვარ! საქართველოში ხომ ასეა – დედა ბოლომდე შვილთანაა.

ერთ დღესაც ყველაფერი შეიცვალა. ოფისში ახალი თანამშრომელი მოვიდა – თამარი. ახალგაზრდა გოგო იყო, ენერგიული და ამბიციური. ნიკა სულ მასთან ერთად ატარებდა დროს, მე კი ნელ-ნელა გვერდზე გადავდიოდი. „დედა, თამარი ბუღალტერი იქნება. შენ დაისვენე“, მითხრა ერთხელ. თითქოს გულში რაღაც ჩამწყდა. მერე უკვე ოფისში აღარ მეძახდა – „სახლში იყავი, დედა, დაისვენე“. მაგრამ სახლში ვერ ვისვენებდი – ჩემი ცხოვრება ხომ მისი ცხოვრება იყო.

ერთ საღამოს ნიკამ სახლში დამირეკა: „დედა, შეგიძლია ხვალ ოფისში აღარ მოხვიდე? ყველაფერი კარგადაა“. ხმა ცივი ჰქონდა. ვიგრძენი, რომ რაღაც შეიცვალა. მეორე დღეს ოფისში მივედი – ჩემი ნივთები უკვე შეკრული იყო ყუთებში. თამარი მიყურებდა უხერხულად. ნიკამ კი თვალი ამარიდა.

სახლში რომ დავბრუნდი, სიჩუმემ შემიპყრო. მაგიდაზე ძველი დოკუმენტები და ფირმის კალმები ეყარა – ყველაფერი ის, რაც ოდესღაც ჩვენი საერთო საქმე მეგონა. ახლა კი მხოლოდ მოგონებები იყო.

მეგობრები მეუბნებიან: „შვილს უნდა მისცე უფლება გაიზარდოს“. მაგრამ განა ასე ადვილია? განა ადვილია მთელი ცხოვრება ვინმესთვის იცხოვრო და მერე უცებ მარტო დარჩე?

ერთხელ ქუჩაში შემთხვევით შევხვდი ნიკას და თამარს. გვერდით-გვერდით მიდიოდნენ და იცინოდნენ. მე დამინახეს თუ არა, ნიკამ თავი დახარა. იმ წამს მივხვდი – მე აღარ ვიყავი მისი ცხოვრების ნაწილი.

მეზობლები ჭორაობდნენ: „შვილი დედას აღარ ეკარება“, „ბიზნესი წამოიწყო და დედა დაივიწყა“. ზოგჯერ ბრაზიც მომდიოდა ნიკაზე – განა ასე უნდა მოქცეულიყო? განა ასე უნდა დაევიწყებინა ის ქალი, ვინც ყველაფერს აკეთებდა მისთვის?

მაგრამ მერე საკუთარ თავსაც ვეკითხებოდი: იქნებ მე დავუშვი შეცდომა? იქნებ ზედმეტად ჩავერიე მის ცხოვრებაში? იქნებ უნდა მიმეცა უფლება დამოუკიდებლად ეცხოვრა?

ერთ საღამოს ნიკამ დამირეკა: „დედა, მაპატიე… უბრალოდ მინდოდა ჩემი გზა გამევლო“. ხმა დაბალი ჰქონდა, თითქოს ეშინოდა ჩემი პასუხის. მე კი მხოლოდ ვუთხარი: „შვილო, ყოველთვის შენი მხარე ვარ. უბრალოდ მენატრები“.

ახლა მარტო ვზივარ ჩემს პატარა ბინაში – იაფფასიან ავეჯთან და ძველ დოკუმენტებთან ერთად. ზოგჯერ ვტირი კიდეც – არა იმიტომ, რომ შვილი აღარ მყავს გვერდით, არამედ იმიტომ, რომ საკუთარ თავს დავკარგე ამ გზაზე.

ხანდახან ვფიქრობ: სად მთავრდება დედობრივი სიყვარული და იწყება საკუთარი თავის დაკარგვა? ღირს თუ არა ყველაფრის გაღება შვილისთვის? იქნებ მეც მაქვს უფლება ბედნიერებაზე?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? სად გადის ზღვარი სიყვარულსა და თვითგანადგურებას შორის?