„დედამთილმა მითხრა, რომ არ უნდა ჩავერიო მის აღზრდის მეთოდებში“ — ჩემი ისტორია, როცა უბრალოდ სითბო მინდოდა მიმეცა შვილიშვილისთვის

— ნინო, გთხოვ, ნუ აჭმევ ტკბილეულს! — მკაცრი ხმა ჰქონდა ჩემს რძალს, თეკლას. მე კი ხელში პატარა ლუკა მეჭირა და პირში პატარა შოკოლადის ნატეხს ვუდებდი.

მაშინვე შევჩერდი. ლუკამაც გაკვირვებულმა შემომხედა — თითქოს იგრძნო, რომ რაღაც არასწორი ხდებოდა. ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. მხოლოდ საათის წიკწიკი ისმოდა.

— თეკლა, უბრალოდ… ერთი პატარა ნაჭერია, — ვცადე მშვიდად ამეხსნა, მაგრამ უკვე ვგრძნობდი, როგორ მიჭერდა გულზე რაღაც უხილავი ხელი.

— მე არ მინდა, რომ ასე იზრდებოდეს. გთხოვ, ნუ ჩაერევი ჩემს მეთოდებში! — მკაცრად თქვა და ლუკა ხელიდან გამომართვა.

ამ წამიდან ყველაფერი შეიცვალა. თითქოს უხილავი კედელი აიგო ჩემსა და ჩემს შვილიშვილს შორის. მე კი მხოლოდ ის მინდოდა, რომ მისთვის სითბო და სიყვარული მიმეცა.

ლუკას დაბადება ჩემთვის ახალი სიცოცხლის დასაწყისი იყო. ჩემი შვილი, გიორგი, უცხოეთში ცხოვრობდა — გერმანიაში წავიდა სწავლის შემდეგ და იქ დარჩა. თეკლა იქ გაიცნო, იქ დაქორწინდნენ. როცა ლუკა დაიბადა, მე და ჩემი ქმარი, გელა, გერმანიაში ჩავედით რამდენიმე თვით დასახმარებლად.

ყველაფერი უცხო იყო ჩემთვის: ენა, ქუჩები, მაღაზიები… მაგრამ ყველაზე მეტად უცხო იყო თეკლას დამოკიდებულება ჩემდამი. თავიდან მეგონა, რომ უბრალოდ დაღლილი იყო ახალშობილის მოვლით. მაგრამ მალე მივხვდი — მას არ უნდოდა ჩემი ჩარევა.

ერთ დღესაც, როცა ლუკას ვაძინებდი და ქართულად ვუმღეროდი ძილის წინ lullaby-ს, თეკლა შემოვიდა ოთახში:

— ნინო, გთხოვ, ასე ნუ უმღერი. მინდა, რომ გერმანულად ისწავლოს ყველაფერი.

მაშინ პირველად ვიგრძენი თავი ზედმეტად. თითქოს ჩემი ენა, ჩემი სიმღერა — ყველაფერი ზედმეტი იყო ამ სახლში.

გიორგი ცდილობდა შუამავლობას:

— დედა, თეკლას უბრალოდ თავისი ხედვა აქვს. შენ ხომ იცი, რომ უყვარხარ…

მაგრამ ეს სიტყვები ცარიელი იყო ჩემთვის. მე ხომ მხოლოდ ის მინდოდა, რომ ლუკასთვის ქართული ზღაპრები მომეყოლა, ქართული სიტყვები მესწავლებინა… მინდოდა ეგრძნო, რომ მისი ფესვები აქაც იყო — საქართველოში.

ერთხელ საღამოს თეკლამ მითხრა:

— ნინო დეიდა, ვიცი რომ გიყვართ ლუკა, მაგრამ მინდა თავად ავირჩიო მისი აღზრდის გზა. გთხოვთ, პატივი სცეთ ამას.

გავჩუმდი. იმ ღამით დიდხანს ვტიროდი ბალიშში ჩარგული სახით. გელამ ხელი მომხვია:

— ნინო, იქნებ მართლა ზედმეტად ერევი? იქნებ დროა უბრალოდ გვერდით დავუდგეთ?

მაგრამ როგორ უნდა გავჩუმებულიყავი? როგორ უნდა დამეთმო ის პატარა სიხარული — შვილიშვილის ჩახუტება, მისი სიცილის მოსმენა?

ერთ დღესაც ლუკა ავად გახდა — სიცხე ჰქონდა და ტიროდა. თეკლა სამსახურში იყო. მე დავრჩი მასთან სახლში. მთელი დღე მის საწოლთან ვიჯექი, შუბლზე ხელს ვუსვამდი და ჩუმად ვლოცულობდი:

— ღმერთო, დაიცავი ეს პატარა…

საღამოს თეკლა დაბრუნდა და დაინახა, რომ ლუკას თავზე ცივი კომპრესი ედო.

— ნინო! ასე არ შეიძლება! ექიმმა თქვა მხოლოდ პარაცეტამოლი! რატომ აკეთებთ ამას?

— თეკლა, საქართველოში ასე ვაკეთებთ ხოლმე… — ვცადე ამეხსნა.

— ეს გერმანიაა! აქ სხვა წესებია! გთხოვთ, ნუ აურევთ ბავშვს თავში ყველაფერს!

იმ ღამით გიორგიმ მითხრა:

— დედა, იქნებ ცოტა უკან დაიხიო? თეკლა ძალიან დაძაბულია…

მაგრამ მე უკვე აღარ შემეძლო უკან დახევა. ვგრძნობდი, რომ ჩემი ადგილი აღარ იყო ამ სახლში.

რამდენიმე დღის შემდეგ ბილეთი ვიყიდე და საქართველოში დავბრუნდი. აეროპორტში ლუკამ ჩამეხუტა — პატარა ხელებით მომხვია კისერზე და ქართულად ჩამჩურჩულა:

— ბებო…

ეს სიტყვა ყველაზე ტკბილი იყო ჩემთვის.

საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ხშირად ვფიქრობდი იმ დღეებზე გერმანიაში. ვფიქრობდი იმაზე, როგორ შეიძლება სიყვარული გადაიქცეს წყენაში მაშინ, როცა უბრალოდ გინდა იყო საჭირო.

დედაჩემი მეუბნებოდა ხოლმე: „შვილო, დედამთილი ყოველთვის ზედმეტია რძლისთვის“. მაშინ არ მესმოდა ეს სიტყვები. ახლა კი თითქოს ყველაფერი გასაგები გახდა.

ერთ დღესაც გიორგიმ დამირეკა:

— დედა, თეკლას ძალიან უჭირს. მარტო ვერ უმკლავდება ყველაფერს. იქნებ ჩამოხვიდე ისევ?

გული ამიჩქარდა. მაგრამ ვიცოდი — თუ ისევ ჩავიდოდი და ისევ იგივე მოხდებოდა?

— გიორგი, მე ყოველთვის თქვენ გვერდით ვარ… მაგრამ იქნებ ჯობია ახლა თქვენ თვითონ სცადოთ ყველაფერი?

ტელეფონში სიჩუმე ჩამოვარდა.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: რა არის დედამთილის როლი თანამედროვე ოჯახში? უნდა დავიხიოთ უკან თუ ბოლომდე ვიბრძოლოთ ჩვენი ადგილისთვის? როგორ უნდა გავუყოთ შვილიშვილებს სიყვარული ისე, რომ არ დავაზიანოთ მათი მშობლების არჩევანი?

ხანდახან ვფიქრობ: იქნებ მართლა ზედმეტი ვიყავი? იქნებ უბრალოდ უნდა გავჩუმებულიყავი და შორიდან მეყურებინა მათი ბედნიერებისთვის?

მაგრამ როცა ლუკას ფოტოებს ვუყურებ და მის პატარა ხმას ვიხსენებ — ვიცი: სიყვარული არასდროს არის ზედმეტი.

თქვენ რას ფიქრობთ? სად გადის ზღვარი ბებიის სიყვარულსა და მშობლის არჩევანს შორის? იქნებ მეც დავუშვი შეცდომა?