არასდროს არის გვიან სიყვარულისთვის: ნინოს ისტორია თბილისიდან, რომელმაც ქმრის გარდაცვალების შემდეგ ბედნიერების უფლება დაიბრუნა

„შენ რა, მართლა ფიქრობ, რომ ამ ასაკში სიყვარულის უფლება გაქვს?“ – დედაჩემის ხმა ისევ ყურებში ჩამესმის, თითქოს გუშინ კი არა, ახლაც ჩემს წინ ზის და მკაცრად მიყურებს. სამზარეულოში ვდგავარ, ფანჯრიდან მზის სხივები შემოდის, მაგრამ ოთახში მაინც სიჩუმე და სიცივეა. სუფრაზე ორი ჭიქა ჩაი დგას – ერთი ჩემთვის, მეორე ლევანისთვის. ის ჯერ არ მოსულა, მაგრამ მე უკვე ვნერვიულობ. დედაჩემის სიტყვები ისევ მტკივნეულად მახსენდება.

ჩემი ქმარი, გია, სამი წლის წინ გარდაიცვალა. მაშინ მეგონა, რომ ჩემი ცხოვრება დასრულდა. ბავშვები – ანა და ლუკა – უკვე დიდი იყვნენ, თავიანთი ოჯახები ჰქონდათ და მე მარტო დავრჩი დიდ ბინაში, სადაც ყოველი კუთხე გიას სუნთქვას ატარებდა. ღამეები უსასრულოდ იწელებოდა, დილები კი უიმედოდ იწყებოდა. მეგობრები იშვიათად მირეკავდნენ – ყველას თავისი საქმე ჰქონდა. მე კი მხოლოდ სიჩუმე და მოგონებები დამრჩა.

ერთ დღეს, როცა ბაზარში ვიყავი, შემთხვევით ლევანს გადავაწყდი. ადრე ჩვენი მეზობელი იყო, მერე კი რუსეთში წავიდა სამუშაოდ. ახლა დაბრუნებულიყო – თმა შეჭაღარებული, თვალებში ისევ ის სითბო და სევდა. „ნინო, როგორ ხარ?“ – მკითხა და ისეთი გულწრფელი მზერით შემომხედა, რომ უცებ ცრემლები მომადგა. იმ დღეს პირველად ვიგრძენი, რომ ვიღაცას ჩემი ამბავი აინტერესებდა.

ლევანი ხშირად მირეკავდა, მეკითხებოდა როგორ ვიყავი, მეპატიჟებოდა კაფეში ან უბრალოდ პარკში სასეირნოდ. თავიდან თავს ვიკავებდი – მეშინოდა, რომ ოჯახი გამკიცხავდა, მეზობლები ჭორაობას დაიწყებდნენ. მაგრამ ლევანთან საუბარი სულ სხვა იყო – თითქოს წლების შემდეგ პირველად ამოვისუნთქე.

ერთ საღამოს ანამ დამირეკა: „დედა, შენთან მოვალთ მე და ლუკა“. ვიცოდი, რაღაც მნიშვნელოვანი უნდა ეთქვათ. ბავშვები მოვიდნენ და უხერხულად დასხდნენ მისაღებში.
– დედა, რაღაც გვინდა გკითხოთ… შენ ხომ ლევანთან ხშირად ხვდები? – დაიწყო ანამ.
– კი, ვხვდები… მეგობარია.
– მეგობარი? დედა, შენ ხომ იცი, რას იტყვიან მეზობლები? მამას საფლავზე როგორ ახედავ თვალს?
ლუკამ ხმა არ ამოიღო, მხოლოდ თავი დახარა.

გული შემეკუმშა. მთელი ცხოვრება სხვების აზრს ვუსმენდი – ჯერ მშობლებს, მერე ქმარს, ახლა შვილებს. მაგრამ ამჯერად რაღაც შეიცვალა ჩემში.
– შვილებო, მე გია ძალიან მიყვარდა და არასდროს დავივიწყებ. მაგრამ მარტოობა კლავს ადამიანს. ლევანი ჩემი მეგობარია და თუ ოდესმე მეტს ვიგრძნობ მის მიმართ – ეს ჩემი უფლება იქნება.

ანა გაბრაზდა: „დედა! შენ ხომ ჩვენი ოჯახი ხარ! ასე არ შეიძლება!“

იმ ღამით არ დამეძინა. ვფიქრობდი: ნუთუ მართლა არ მაქვს ბედნიერების უფლება? ნუთუ ქალი მხოლოდ მაშინ უნდა არსებობდეს, როცა ქმარი ჰყავს? რატომაა ასე რთული საქართველოში ქალისთვის მეორედ ბედნიერების პოვნა?

ლევანმა იცოდა ჩემი შიშების შესახებ. ერთხელ მითხრა:
– ნინო, მე შენს გვერდით მინდა ვიყო – არა იმიტომ, რომ მარტო ვარ ან ვინმეს დავუმტკიცო რამე. უბრალოდ მინდა გაგაბედნიერო.
– მაგრამ ჩემი ოჯახი… ჩემი შვილები…
– შვილებს დრო სჭირდებათ. მთავარია შენ რას გრძნობ.

ერთ დღეს დედაჩემი მოულოდნელად მოვიდა ჩემთან სახლში. ჩუმად დაჯდა სამზარეულოში და ჩაი მოსვა.
– ნინო, ვიცი რაც ხდება… მეზობლებმა მითხრეს.
– დედა…
– მე შენს ადგილას რომ ვიყო… ალბათ მეც შემეშინდებოდა. მაგრამ იცოდე: მარტოობა ყველაზე მძიმე ტვირთია ქალისთვის. მე შენი ბედნიერება მინდა.

დედის სიტყვებმა იმედი მომცა. თითქოს პირველად მივიღე ნებართვა ვიყო ის, ვინც ვარ.

ლევანთან ურთიერთობა ნელ-ნელა გაღრმავდა. ერთად დავდიოდით თეატრში, ფილმებზე ვსაუბრობდით, ზოგჯერ უბრალოდ ჩუმად ვისხედით აივანზე და თბილისს ვუყურებდით. მისი გვერდით თავი ისევ ცოცხლად ვიგრძენი.

ერთ დღეს ლევანმა ხელი ჩამკიდა და მითხრა:
– ნინო, მოდი ერთად ვიცხოვროთ.
გული ამიჩქარდა – ვიცოდი ეს ნაბიჯი ბევრისთვის მიუღებელი იქნებოდა.
– მზად ხარ ამისთვის? – ვკითხე მე.
– მზად ვარ შენთან ერთად ყველაფერს შევეჭიდო.

ბავშვებმა თავიდან ძალიან განიცადეს ჩემი გადაწყვეტილება. ანამ რამდენიმე კვირა არ დამელაპარაკა. ლუკამ ერთხელ მითხრა:
– დედა, მთავარია შენ იყო ბედნიერი.

მეზობლები ჭორაობდნენ – ზოგი ჩუმად მიღიმოდა ქუჩაში, ზოგი ზურგს უკან ლაპარაკობდა. მაგრამ მე აღარ მადარდებდა მათი აზრი – პირველად ცხოვრებაში საკუთარ თავს მივეცი უფლება მეცხოვრა ისე, როგორც მინდოდა.

ახლა უკვე ორი წელია ლევანთან ერთად ვცხოვრობ. ანამაც მიიღო ჩვენი ურთიერთობა – დაინახა რომ უფრო მშვიდი და ბედნიერი ვარ. ლუკაც ხშირად მოდის სტუმრად და ლევანს მამასავით ესაუბრება.

ზოგჯერ ვფიქრობ: რამდენი ქალი ცხოვრობს საქართველოში ჩემსავით – მარტოობაში, შიშში და სხვების განსჯის ქვეშ? რატომ გვიჭირს საკუთარი ბედნიერების უფლების დაცვა?

ახლა როცა აივანზე ვზივარ ლევანთან ერთად და თბილისს ვუყურებ, საკუთარ თავს ვეკითხები: ნუთუ მართლა გვჭირდება სხვისი ნებართვა ბედნიერებისთვის? იქნებ დროა ქალებმა საკუთარ თავსაც მივცეთ უფლება ვიყოთ ბედნიერები?

თქვენ რას ფიქრობთ – არის თუ არა სიყვარულისთვის ოდესმე გვიან?