მარილიანი ყავის საიდუმლო: ჩემი ქმრის უცნაური ჩვევა და მისი გულისხმიერი მიზეზი

„რატომ სვამ ყოველთვის ასე უცნაურად, ეთო?“ — ვკითხე ქმარს, როცა კიდევ ერთხელ დავინახე, როგორ ამატებდა მარილს ყავაში. სამზარეულოში დილის მზის სხივები შემოდიოდა, მე კი ფინჯანს ვუყურებდი, თითქოს იქიდან პასუხი უნდა ამომეკითხა. ეთო ოდნავ გაიღიმა, თვალები აარიდა და მითხრა: „ასე მიყვარს, პატრიშა.“

ეს იყო ჩვენი ყოველდღიური დიალოგი, რომელიც წლების განმავლობაში არ შეცვლილა. მე ვბრაზობდი კიდეც — როგორ შეიძლება ასეთი კარგი ყავა ასე გააფუჭო-მეთქი? მაგრამ ეთო ყოველთვის მშვიდად იღიმოდა და თავისას აგრძელებდა. ჩვენი ურთიერთობა თავიდანვე სავსე იყო პატარა გაუგებრობებით — მე თბილისელი ვიყავი, ის კი ზუგდიდიდან ჩამოსული ემიგრანტი, რომელიც ჯერ საბერძნეთში მუშაობდა წლები, მერე კი გერმანიაში გადავედით ერთად.

გერმანიაში ცხოვრება არც ისე მარტივი იყო. ენა ვერ ვისწავლე კარგად, სამსახურსაც ვერ ვშოულობდი. ეთო კი დილიდან გვიან ღამემდე მუშაობდა სამშენებლო კომპანიაში. საღამოს დაღლილი ბრუნდებოდა, მაგრამ მაინც ცდილობდა ჩემთვის დრო გამოენახა. ხშირად ვჩხუბობდით — მე მარტოობას ვერ ვეგუებოდი, ის კი ცდილობდა ყველაფერი მოეგვარებინა.

ერთ საღამოს, როცა ბავშვები უკვე ეძინათ, სამზარეულოში ვიჯექით. მე ჩაის ვსვამდი, ეთო კი თავის მარილიან ყავას სვამდა. „შენთან ყოფნა ყველაზე დიდი ბედნიერებაა ჩემთვის,“ — მითხრა მოულოდნელად. მე კი მხოლოდ თავი დავუქნიე. იმ დროს ვერ ვხვდებოდი, რომ ასეთი უბრალო სიტყვები შეიძლება უკანასკნელი ყოფილიყო.

ერთ დღესაც ყველაფერი შეიცვალა. ეთო მოულოდნელად ცუდად გახდა. საავადმყოფოში წაიყვანეს, მაგრამ ექიმებმა ვერაფერი უშველეს — გულის შეტევა იყო. ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, რომ ვერც კი გავიაზრე. ბავშვები შოკში იყვნენ, მე კი უბრალოდ ვერ ვიჯერებდი.

ეთოს დაკრძალვის შემდეგ სახლში მარტო დავრჩი. მის ნივთებს ვალაგებდი და უცნაური წერილი ვიპოვე ძველ წიგნში ჩამალული. წერილში ეწერა:

„პატრიშა,
თუ ოდესმე ამ წერილს იპოვი, მინდა იცოდე ჩემი მარილიანი ყავის საიდუმლო. ბავშვობაში მამაჩემი ხშირად მიტოვებდა ბებიასთან ზუგდიდში. ბებია ყავას ყოველთვის მარილს აყრიდა — ასე ეგონა, რომ უკეთესი იყო. თავიდან მძულდა ეს გემო, მაგრამ მერე მივეჩვიე. როცა საბერძნეთში წავედი სამუშაოდ და მარტო ვიყავი, მარილიანი ყავა ბავშვობის სითბოს მახსენებდა. მერე შენ შეგხვდი და შენი სიყვარული ჩემი ახალი ოჯახი გახდა. მაგრამ მარილიანი ყავა არასდროს დამვიწყებია — ეს იყო ჩემი წარსულის პატარა ნაწილი, რომელსაც შენს გვერდითაც ვერ ველეოდი.

თუ ოდესმე დაგაინტერესებს, რატომ ვსვამ ასე — ეს იმიტომ, რომ ზოგჯერ ყველაზე უცნაური ჩვევებიც კი სიყვარულის და მონატრების გამოხატულებაა.“

ცრემლები წამომივიდა. მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ ეთოს უბრალოდ უცნაური გემოვნება ჰქონდა და ამაზე ხშირად ვჩხუბობდით კიდეც. თურმე ეს მისი ბავშვობის ტკივილისა და სითბოს ნაზავი ყოფილა — რაღაც ისეთი, რასაც ვერასდროს გავუგე ბოლომდე.

მახსოვს ჩვენი პირველი წლები გერმანიაში: როგორ ვცდილობდით ახალ გარემოში ფეხის მოკიდებას; როგორ გვაკლდა ფული და ერთმანეთის გარდა არაფერი გვქონდა; როგორ ვჩხუბობდით ხოლმე იმის გამო, რომ ეთო ზედმეტად ბევრს მუშაობდა და სახლში გვიან ბრუნდებოდა; როგორ ვტიროდი ღამით მარტოობაში და როგორ ცდილობდა ეთო ჩემს გამხნევებას პატარა სიურპრიზებით — ხან ყვავილებით, ხანაც უბრალოდ თბილი სიტყვებით.

ერთხელაც მახსოვს, ბავშვებმა ეთოს ჰკითხეს: „მამა, რატომ სვამ ასე უცნაურად ყავას?“ ეთომ გაიცინა და უთხრა: „როცა გაიზრდებით, მიხვდებით რომ ზოგჯერ ყველაზე უბრალო რაღაცებიც შეიძლება ყველაზე ძვირფასი გახდეს.“ მაშინ ვერ მივხვდი ამ სიტყვების მნიშვნელობას.

ახლა კი ვფიქრობ: რამდენი რამ არ ვიცით ჩვენი საყვარელი ადამიანების შესახებ? რამდენჯერ გვგონია, რომ მათი ჩვევები უბრალოდ უცნაურობაა და არ ვცდილობთ ჩავუღრმავდეთ? რამდენჯერ გვავიწყდება, რომ თითოეულ ჩვენგანს თავისი ტკივილი და მოგონებები აქვს?

ჩემი შვილები ახლა უკვე დიდები არიან. ხანდახან მეც ვამატებ მარილს ყავაში — არა იმიტომ, რომ მომწონს ეს გემო, არამედ იმიტომ რომ მინდა ცოტა მაინც შევიგრძნო ის სითბო და მონატრება, რასაც ეთო გრძნობდა.

ერთ დღესაც შვილებმა მითხრეს: „დედა, რატომ სვამ ასე?“ გავუღიმე და ვუპასუხე: „ზოგჯერ ყველაზე უცნაური ჩვევებიც სიყვარულის გამოხატულებაა.“

ახლა ხშირად ვფიქრობ: ნეტავ მეტი დრო რომ მქონოდა ეთოსთან გულწრფელი საუბრისთვის? ნეტავ ერთხელ მაინც მეკითხა არა უბრალოდ „რატომ“, არამედ „რას გრძნობ?“ იქნებ მაშინ უფრო კარგად გამეგო მისი სიჩუმის და ჩვევების მიზეზი.

თქვენ რას ფიქრობთ? რამდენად კარგად ვიცნობთ ჩვენს საყვარელ ადამიანებს? იქნებ დროა უფრო მეტად დავინტერესდეთ მათი გულით და არა მხოლოდ მათი ჩვევებით?