შეხვედრის ექსპერიმენტი: როცა სიმდიდრე სიყვარულის გამოცდას ვერ უძლებს

— „გისმენთ, ბატონო ისააკ, სად გსურთ შეკვეთა?“ — მიმტანის ხმა თითქოს შორიდან ჩამესმა. მე კი მაგიდაზე ხელები მეჭირა და ვცდილობდი, არ შემემჩნია ნერვიულობა. ეს ჩემი მესამე შეხვედრა იყო ნინოსთან და უკვე ვიცოდი, რომ რაღაც განსაკუთრებული ხდებოდა ჩვენ შორის. მაგრამ ამჯერად ყველაფერი სხვანაირად უნდა ყოფილიყო.

— „უბრალოდ წყალი, გთხოვთ,“ — ვუპასუხე მოკლედ და ნინოს გავუღიმე. მან გაკვირვებით შემომხედა.

— „დღეს არ ვჭამთ?“ — მკითხა ღიმილით, მაგრამ თვალებში ეჭვი გაუკრთა.

— „არა, დღეს ცოტა რთული დღე მქონდა…“ — დავიწყე თავის მართლება. სინამდვილეში კი ეს ჩემი ექსპერიმენტის ნაწილია: უკვე სამი თვეა, რაც საკუთარ თავს ღარიბად ვაჩვენებ ყველას, ვისაც ვხვდები. არავინ იცის ჩემი ნამდვილი ცხოვრება — არც ის, რომ თბილისში ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული IT კომპანიის დირექტორი ვარ, არც ის, რომ საკუთარი ბინა მაქვს ვერაზე და არც ის, რომ მანქანით კი არა, მეტროთი დავდივარ მხოლოდ იმიტომ, რომ ასე უფრო ბუნებრივად გამოვიყურები.

ყველაფერი მარტივად დაიწყო: ერთ დღესაც მივხვდი, რომ ყველა ჩემი ურთიერთობა ან ფულზე იყო აგებული, ან სტატუსზე. მეგობრები მირჩევდნენ, რომ უბრალოდ დავმშვიდებულიყავი და ცხოვრება მესარგებლა, მაგრამ მე სხვა რამ მინდოდა — ნამდვილი სიყვარული. ამიტომაც გადავწყვიტე ეს ექსპერიმენტი: დავმალე ყველაფერი, რაც მქონდა და დავიწყე ახალი ცხოვრება — თითქოს ჩვეულებრივი ბიჭი ვიყავი, რომელიც ბინას ქირაობს და ხელფასი ძლივს ჰყოფნის.

ნინო კი… ნინო სულ სხვა იყო. პირველივე შეხვედრიდან იგრძნობოდა მისი გულწრფელობა. მაგრამ დღეს რაღაც შეიცვალა. მის თვალებში იმედგაცრუება დავინახე.

— „იცი, ისააკ…“ — დაიწყო ჩუმად. — „ხანდახან მგონია, რომ რაღაცას მიმალავ.“

გული ამიჩქარდა. ნუთუ მიხვდა? თუ უბრალოდ ეჭვი შეეპარა ჩემს ისტორიაში?

— „რას გულისხმობ?“ — ვკითხე მშვიდად.

— „არ ვიცი… თითქოს ყოველთვის თავს იკავებ. არც სამსახურზე საუბრობ ბევრს, არც ოჯახზე…“

მინდოდა მეთქვა სიმართლე. მინდოდა მეთქვა, რომ ყველაფერი ეს თამაში იყო და სინამდვილეში მე სხვა ადამიანი ვიყავი. მაგრამ რაღაც მაჩერებდა. იქნებ ასე უკეთესი იყო? იქნებ ასე გავიგებდი მის ნამდვილ გრძნობებს?

— „უბრალოდ არ მინდა ჩემი პრობლემებით შეგაწუხო,“ — ვუპასუხე ბოლოს.

მან თავი დახარა და ჩუმად ჩაილაპარაკა:

— „ხანდახან მგონია, რომ შენს გვერდით ვერაფერს შევცვლი.“

იმ საღამოს სახლში მარტო დავბრუნდი. ჩემი მდიდრული ბინის ნაცვლად ისევ პატარა ქირით ნაქირავებ ოთახში შევედი. ყველაფერი ისე იყო მოწყობილი, როგორც ჩვეულებრივ სტუდენტს შეეფერებოდა: ძველი ავეჯი, იაფფასიანი ფარდები და პატარა სამზარეულო. ეს ყველაფერი ჩემი ექსპერიმენტის ნაწილი იყო.

მაგრამ იმ ღამით პირველად დავფიქრდი: იქნებ ზედმეტად შორს წავედი? იქნებ საკუთარ თავსაც კი მოვატყუე?

მეორე დღეს სამსახურში მივედი და თანამშრომლებს ჩვეულებრივად მივესალმე. არავინ იცოდა ჩემი ექსპერიმენტის შესახებ. მხოლოდ ჩემი ბავშვობის მეგობარი ლევანი იყო საქმის კურსში.

— „აბა, როგორ მიდის შენი სიყვარულის ექსპერიმენტი?“ — მკითხა ლევანმა სიცილით.

— „არ ვიცი… მგონი ვკარგავ ნინოს,“ — ვუპასუხე გულწრფელად.

ლევანი ჩაფიქრდა.

— „შენ რა გინდა? გინდა ნინო შეგიყვარდეს ისეთი, როგორიც ხარ? თუ გინდა შენი ფული შეიყვაროს?“

— „რა თქმა უნდა, მე მინდა შემიყვაროს… მაგრამ უკვე აღარ ვიცი, სად გადის ზღვარი.“

ლევანმა მხარზე ხელი დამადო:

— „შენ თვითონაც ხომ არ დაგავიწყდა საკუთარი თავი ამ თამაშში?“

ამ სიტყვებმა მთელი დღე არ მომცა მოსვენება.

მესამე კვირას ნინოსთან შეხვედრა დავგეგმე პარკში. სპეციალურად ავარჩიე ადგილი, სადაც არაფერი იყო მდიდრული — მხოლოდ სკამები და ხეები.

— „იცი, ნინო…“ — დავიწყე საუბარი უხერხულად. — „მინდა რაღაც გითხრა.“

მან თვალებში შემომხედა.

— „მეც მინდა რაღაც გითხრა.“

გული ამიჩქარდა.

— „ჯერ შენ თქვი,“ — ვთხოვე.

— „ისაა… მე ძალიან მომწონხარ,“ — თქვა ჩუმად. — „მაგრამ ვერ ვხვდები, რატომ ხარ ასეთი ჩაკეტილი. თითქოს სულ რაღაცას მალავ.“

მინდოდა მეთქვა სიმართლე. მინდოდა მეთქვა ყველაფერი იმაზე, თუ ვინ ვიყავი სინამდვილეში. მაგრამ ისევ ვერ გავბედე.

— „უბრალოდ რთული პერიოდი მაქვს,“ — ვუთხარი ბოლოს.

მან თავი გააქნია:

— „შენთან ყოფნა მიხარია, მაგრამ მგონია, რომ შენს ცხოვრებაში ადგილი არ მაქვს.“

ამ სიტყვებმა გული მომიკლა. სახლში დაბრუნებულმა მთელი ღამე ფიქრში გავატარე: რა უფრო მნიშვნელოვანია — სიმართლე თუ ექსპერიმენტი?

მეორე დღეს დედაჩემი დამირეკა იტალიიდან. უკვე წლებია ემიგრაციაშია და იქ მუშაობს მოხუცების მომვლელად.

— „შვილო, როგორ ხარ?“ — მკითხა დაღლილი ხმით.

— „კარგად ვარ, დედა.“

— „რატომ არ მირეკავ ხოლმე? ხომ არაფერი გაწუხებს?“

მინდოდა მეთქვა ყველაფერი: ჩემი მარტოობის შესახებაც და იმაზეაც, თუ როგორ ვცდილობდი სიყვარულის პოვნას უცნაური გზით. მაგრამ დედაჩემს ვერ ვუთხარი სიმართლე. ვიცოდი, ინერვიულებდა.

— „უბრალოდ ბევრი საქმე მაქვს.“

დედამ ამოიოხრა:

— „შვილო, ფულით ყველაფერს ვერ იყიდი… მთავარია გულწრფელი იყო.“

ამ სიტყვებმა საბოლოოდ გადამაწყვეტინა: უნდა მეთქვა სიმართლე ნინოსთვის.

მეორე დღეს მასთან შეხვედრა დავგეგმე ჩემს ნამდვილ ბინაში. პირველად ვაჩვენე ჩემი ცხოვრება ისეთი, როგორიც სინამდვილეში იყო: დიდი მისაღები ოთახი, თანამედროვე ავეჯი და აივანი თბილისზე ხედით.

ნინო გაოცებული დარჩა.

— „ეს… ეს ყველაფერი შენი არის?“ — მკითხა გაკვირვებით.

თავი დავუქნიე.

— „მაპატიე… ყველაფერი მოგატყუე. სინამდვილეში მე არ ვარ ის ადამიანი, ვინც გეგონე.“

ნინო ჩუმად იდგა და თვალებში ცრემლი ჩაუდგა.

— „რატომ გააკეთე ეს?“

— „მინდოდა გამეგო, ვინ შემიყვარებდა მე და არა ჩემს ფულს.“

მან თავი გააქნია:

— „შენ თვითონაც ხომ არ დაგავიწყდა საკუთარი თავი ამ თამაშში?“

ეს სიტყვები ლევანისას ჰგავდა.

— „მე შენ შემიყვარდი ისეთი, როგორიც იყავი მაშინ პარკში… უბრალო და გულწრფელი. ახლა კი აღარ ვიცი, ვინ ხარ.“

გული მომიკლა მისმა სიტყვებმა. მივხვდი, რომ საკუთარი ექსპერიმენტით მხოლოდ საკუთარ თავს მოვატყუე და ნინოსაც დავკარგე.

მას შემდეგ ბევრი რამ შეიცვალა ჩემს ცხოვრებაში. აღარ ვცდილობ ადამიანების გამოცდას თამაშებით. ახლა ვიცი: ნამდვილი სიყვარული მხოლოდ მაშინ მოდის, როცა შენც გულწრფელი ხარ საკუთარ თავთან და სხვებთანაც.

ხანდახან ვფიქრობ: ღირს კი ასეთი ექსპერიმენტები? ან საერთოდ შეიძლება კი სიყვარულის გამოცდა? იქნებ ყველაზე დიდი გამოცდა სწორედ გულწრფელობაა?