სიყვარული, რომელიც იარებსაც კი ამარცხებს: ჩემი და ნიკას ისტორია

— „ნინო, გესმის ჩემი ხმა? ნინო, თვალები გაახილე!“ — ეს იყო პირველი სიტყვები, რაც გავიგონე, როცა საავადმყოფოს პალატაში გონზე მოვედი. ყველაფერი ბურუსში იყო გახვეული, თითქოს სხვის სხეულში ვიყავი გამომწყვდეული. მხოლოდ ნიკას ხმა მაბრუნებდა რეალობაში.

მაშინ 2012 წელი იყო. მე და ნიკა უკვე სამი წელია ერთად ვიყავით. ჩვენი ურთიერთობა ყველასთვის სამაგალითო ჩანდა — უნივერსიტეტში გავიცანით ერთმანეთი, ორივეს გვიყვარდა ლიტერატურა, საღამოობით ფილმებს ვუყურებდით და მომავალზე ვოცნებობდით. მაგრამ ყველაფერი ერთ ღამეს შეიცვალა.

მეგობრის დაბადების დღიდან ვბრუნდებოდით, როცა მანქანა მოულოდნელად მოცურდა და ხეს შეეჯახა. მახსოვს, როგორ ვყვიროდი, როგორ ვგრძნობდი ტკივილს მთელ სხეულში და მერე — სიბნელე. როცა გონს მოვედი, ექიმმა მითხრა: „ნინო, შენ გადარჩი, მაგრამ სახეზე და ხელებზე სერიოზული იარები დაგრჩება.“

პირველი დღეები საშინელი იყო. სარკეში ჩახედვა ვერ გავბედე. დედაჩემი ცდილობდა, არ ეტირა ჩემს თვალწინ, მაგრამ ღამით მის ჩუმ სლუკუნს მაინც ვისმენდი. მამა კი საერთოდ ვერ მიყურებდა — თითქოს მისთვისაც დავკარგე ძველი სახე. მხოლოდ ნიკა არ შეცვლილა. ყოველდღე მოდიოდა, მაცინებდა, წიგნებს მიკითხავდა და მარწმუნებდა, რომ ისევ ისეთი ვიყავი მისთვის.

ერთ დღესაც, როცა პალატაში მარტო დავრჩი, სარკე ავიღე და საკუთარ თავს შევხედე. იარები მთელ სახეზე მქონდა გადაჭიმული, თვალები ჩაწითლებული და შეშინებული. მაშინ პირველად ვიგრძენი სირცხვილი და ბრაზი — რატომ მე? რატომ უნდა დავკარგო ყველაფერი ერთი წამში?

— „ნინო, იცი რა ლამაზი ხარ?“ — მკითხა ნიკამ იმ საღამოს, როცა ცრემლები ვერ შევიკავე.
— „ნუ მატყუებ! ნახე რა დღეში ვარ! შენც შეგეზიზღები…“
— „შენ ჩემი ნინო ხარ. შენი ღიმილი და შენი გული არ შეცვლილა.“

ამ სიტყვებმა თითქოს ძალა მომცა. მაგრამ რეალობა უფრო რთული აღმოჩნდა. მეგობრების ნაწილი აღარ მირეკავდა, ქუჩაში უცნობები მიყურებდნენ და ჩურჩულებდნენ. სამსახურში დაბრუნება ვერ გავბედე — მეშინოდა ადამიანების რეაქციის.

ერთ დღეს დედამ მითხრა:
— „შვილო, იქნებ ნიკასაც გაუშვა გზა? ახალგაზრდა ბიჭია…“
— „დედა, ნიკა ჩემთან იმიტომ არ არის, რომ ვეცოდები.“

მაგრამ გულში ეჭვი მაინც მღრღნიდა — იქნებ მართლა სჯობდა, რომ ნიკას თავისუფლება მიეცა? იქნებ მასაც უჭირდა ჩემი ახალი სახის მიღება?

ერთ საღამოს ნიკამ ხელი ჩამჭიდა და მთაწმინდაზე ამიყვანა.
— „ნინო, ვიცი რომ გეშინია. ვიცი რომ გტკივა. მაგრამ მე შენთან მინდა ვიყო — ნებისმიერ მდგომარეობაში.“
— „ნიკა…“
— „გთხოვ, გამოგყვები ცოლად! მინდა მთელი ცხოვრება ერთად ვიყოთ.“

ვიტირე. პირველად ბედნიერებისგან.

ჩვენი ქორწილი პატარა იყო — მხოლოდ ახლობლები და რამდენიმე მეგობარი. დედაჩემი მაინც ტიროდა, მამამ კი პირველად ჩამიხუტა ავარიის შემდეგ.

ქორწილის შემდეგ ყველაფერი თავიდან დავიწყეთ. ნიკა მუშაობდა ერთ-ერთ ქართულ კომპანიაში გერმანიაში და მეც გადავწყვიტე მასთან ერთად წავსულიყავი. უცხო ქვეყანაში ცხოვრება რთული აღმოჩნდა — ენა არ ვიცოდი, ხალხი ცივი იყო და ხშირად ვგრძნობდი თავს მარტოსულად.

ერთხელ მაღაზიაში პატარა ბავშვმა თითი გამოიშვირა ჩემკენ და დედას ჩუმად უთხრა: „დედა, ნახე რა უცნაური სახე აქვს.“ მაშინვე გამოვიქეცი გარეთ და ავტირდი. ნიკამ სახლში რომ დამინახა ატირებული, ჩამეხუტა:
— „ნინო, ჩვენ აქ ერთად ვართ. შენ ძლიერი ხარ.“

გავიდა წლები. ნელ-ნელა შევეჩვიე ახალ გარემოს. გერმანიაში უფრო ნაკლებად აქცევდნენ ყურადღებას ჩემს იარებს — ხალხი თავიანთ საქმეში იყო ჩაფლული. დავიწყე მოხალისეობრივი საქმიანობა იმ ადამიანებთან, ვისაც სხვადასხვა ტრავმა ჰქონდა მიღებული. მათთან მუშაობამ მეც მომცა ძალა — მივხვდი, რომ მარტო არ ვიყავი.

2017 წელს ჩვენი პირველი შვილი დაიბადა — პატარა ლუკა. როცა პირველად ავიყვანე ხელში, ვიფიქრე: „ახლა ნამდვილად ღირს სიცოცხლე.“ ორი წლის შემდეგ კი პატარა სალომეც შეგვემატა ოჯახში.

ოჯახური ცხოვრება მარტივი არ არის — განსაკუთრებით უცხო ქვეყანაში. ხშირად გვაკლდა ფული, ნიკას სამსახურში პრობლემები ჰქონდა, მე კი ბავშვებთან მარტო ყოფნა მიჭირდა. ერთხელაც დედაჩემი ჩამოვიდა სტუმრად და მითხრა:
— „შვილო, შენს გამო ვნერვიულობდი ყოველთვის… მაგრამ ახლა ვხედავ, როგორი ძლიერი ხარ.“

დღესაც მახსოვს ის ღამე საავადმყოფოში და ის ტკივილი, რაც ავარიის შემდეგ განვიცადე. მაგრამ ყველაზე მეტად მადლობელი ვარ იმ სიყვარულისთვის, რაც ნიკამ მაჩუქა — სიყვარულისთვის, რომელმაც დამანახვა: იარები მხოლოდ კანის ზედაპირზე რჩება.

ხშირად ვფიქრობ: რა იქნებოდა მაშინ დანებება რომ ამერჩია? ან ნიკას რომ გაეშვა ჩემი ხელი? იქნებ ბედნიერება მხოლოდ მათთვისაა, ვინც ბოლომდე იბრძვის?

თქვენ რას ფიქრობთ — ღირს თუ არა ბრძოლა სიყვარულისთვის მაშინაც კი, როცა ყველაფერი წინააღმდეგაა?