ბებია ნანას პასუხი, რომელმაც თაღლითები გააოცა – „დაურეკეთ ბებიას, ის იცის, რა უნდა გააკეთოს!“
– ბებო, ტელეფონი რეკავს! – მომაძახა ჩემი რძალი, ეკა, სამზარეულოდან. დილის ათი საათი იყო, ჯერ კიდევ პიჟამოებში ვიჯექი და კროსვორდს ვხსნიდი. ტელეფონთან მივედი, გულში რაღაც უცნაური შეგრძნება გამიჩნდა – თითქოს ცუდი ამბავი უნდა მომესმინა.
– გისმენთ? – ვუპასუხე ჩვეული სიმშვიდით.
– ქალბატონო ნანა? – სწრაფად და ნერვიულად იკითხა უცნობმა ხმამ.
– დიახ, ნანა ვარ. ვინ ბრძანდებით?
– თქვენი შვილიშვილი, გიორგი… ავარიაში მოყვა. ძალიან მძიმე მდგომარეობაშია. მანქანა მთლიანად განადგურებულია. პოლიცია და სასწრაფო ადგილზეა. თქვენ უნდა დაეხმაროთ! – ხმა ისე სწრაფად ლაპარაკობდა, რომ სიტყვების დამუშავებას ძლივს ვასწრებდი.
გული შემეკუმშა. გიორგის სახე თვალწინ დამიდგა – ჩემი ერთადერთი შვილიშვილი, ჩემი სიხარული. მაგრამ რაღაც უცნაური იყო ამ ზარში. ხმაში არ იგრძნობოდა ნამდვილი შიში ან სინანული – უფრო სპექტაკლს ჰგავდა.
– სად ხართ ახლა? რომელ საავადმყოფოში წაიყვანეს? – ვკითხე მშვიდად, მაგრამ შიგნით ყველაფერი მეწვოდა.
– ჯერ პოლიციაში ვართ. ფული უნდა გადავიხადოთ, რომ საქმე არ გააფუჭონ. თუ ახლავე არ გადაიხდით, გიორგის ციხეში წაიყვანენ! – ხმა უფრო აგრესიული გახდა.
– რამდენი გჭირდებათ? – ვკითხე ისე, თითქოს ვენდობოდი.
– ათი ათასი ლარი! ახლავე უნდა მოიტანოთ ბანკში და ჩვენს ანგარიშზე ჩარიცხოთ.
ამ დროს ეკა შემოვიდა ოთახში და ჩემი სახე რომ დაინახა, შეშფოთდა:
– რა ხდება, ნანა?
ხმა დავუწიე:
– ამბობენ, გიორგი ავარიაში მოყვა და ფული უნდათ.
ეკამ თვალები დაქაჩა:
– ეს თაღლითობაა! არ გადარიცხო არაფერი!
უცნობმა ხმამ გაიგონა ჩვენი საუბარი და უფრო ხმამაღლა დაიწყო ყვირილი:
– ქალბატონო ნანა, დრო არ გვაქვს! თუ ახლავე არ გადაიხდით, ყველაფერი ცუდად დამთავრდება!
მაშინვე მივხვდი – ეს ჩვეულებრივი თაღლითობა იყო. მაგრამ გადავწყვიტე, თამაში გამეგრძელებინა.
– იცით რა? – ვუთხარი მშვიდად. – მე ხომ ბებია ვარ. ბებიებმა ყოველთვის იციან, რა უნდა გააკეთონ ასეთ დროს. მოდით, დავურეკოთ გიორგის მამასაც და პოლიციასაც ჩავრთავ. ხომ არ გეწყინებათ?
უცნობმა ხმა დაბლა დაიწია:
– არა, არა! პოლიციას ნუ ჩართავთ! ეს ყველაფერი შეიძლება მშვიდად მოგვარდეს…
– მშვიდად? – გავიცინე ირონიულად. – თქვენ ალბათ არ იცით, როგორი ბებია ვარ მე. ჩემს შვილიშვილს თუ რამე დაემართებოდა, პირველ რიგში პოლიციას დავურეკავდი და მერე მთელ სოფელს ფეხზე დავაყენებდი!
უცნობმა ხმა დაკარგა. რამდენიმე წამი სიჩუმე იყო.
– ქალბატონო ნანა… უბრალოდ ფული გადარიცხეთ და ყველაფერი მოგვარდება…
– იცით რა? – ვუთხარი მკაცრად. – ახლა მე დავრეკავ ჩემს შვილიშვილთან და თუ მართლა რამე მოუვიდა, მერე ვიფიქრებ ფულზე. თქვენ კი აღარ დამირეკოთ!
ტელეფონი გავთიშე და ეკას შევხედე.
– ესენი თაღლითები იყვნენ, ხომ ხედავ? – ვუთხარი შვებით.
ეკამ თავი დამიქნია:
– ბოლო დროს ძალიან გახშირდა ასეთი ზარები. ბევრ მოხუცს ატყუებენ.
მაგრამ მე ვერ ვისვენებდი. მაშინვე გიორგის ნომერზე დავრეკე. ზარი გაისმა და რამდენიმე წამში მისი მხიარული ხმა გავიგონე:
– ბებოოო! როგორ ხარ?
გული ამიჩქარდა სიხარულისგან.
– კარგად ვარ, შვილო. სად ხარ?
– უნივერსიტეტში ვარ, ლექციაზე შევდივარ ახლა…
– არაფერი დაგმართნია?
– რას ამბობ! ყველაფერი რიგზეა. რამე მოხდა?
ცრემლები წამომივიდა – შვებით და სიბრაზით ერთდროულად.
– არაფერი, ბებო… უბრალოდ მიყვარხარ.
ტელეფონი დავდე და ეკას ჩავეხუტე.
– ღმერთო, რა საშინელი წუთები იყო…
ეკამ ჩაილაპარაკა:
– წარმოიდგინე, რამდენი მოხუცი შეიძლება ასეთ ტყუილზე წამოეგოს…
მთელი დღე ვერ ვისვენებდი. თავში ერთი და იგივე კითხვა მიტრიალებდა: რატომ ვართ ასე დაუცველები? რატომ ცდილობენ ადამიანები ჩვენი შიშების გამოყენებას? მთელი ცხოვრება შრომაში გავატარე – ჯერ სოფელში ვმუშაობდი მასწავლებლად, მერე თბილისში გადმოვედით და შვილებს ვზრდიდი. ყოველთვის მჯეროდა ადამიანების სიკეთის. ახლა კი ასე მარტივად ცდილობენ ჩვენს მოტყუებას…
საღამოს ოჯახი ერთად შევიკრიბეთ. ჩემი შვილი, ლევანი, სამსახურში გვიანობამდე დარჩა, მაგრამ მაინც მოვიდა ჩემთან.
– დედა, ხომ კარგად ხარ? ეკამ მითხრა ყველაფერი…
– კარგად ვარ, შვილო. უბრალოდ გული მტკივა იმაზე, რომ ასე ადვილად შეიძლება მოხუცების მოტყუება.
ლევანმა ჩაილაპარაკა:
– დედა, შენ ძლიერი ხარ. მაგრამ ბევრს არ აქვს შენი გამბედაობა.
ჩემი პატარა შვილიშვილი, ანუკა, გვერდით მომიჯდა და ხელი ჩამკიდა:
– ბებო, შენ ყველაზე ჭკვიანი ხარ!
გამეღიმა. მაგრამ გულში ისევ მტკიოდა ის უსამართლობა, რაც დღეს გამოვიარე.
ღამე ვერ დავიძინე. ფანჯრიდან ქალაქის შუქებს ვუყურებდი და ვფიქრობდი: რამდენი მარტო მოხუცია ამ ქალაქში? რამდენი მათგანი ელოდება შვილიშვილის ზარს ან სტუმრობას? რამდენი მათგანი შეიძლება ასეთ ტყუილზე წამოეგოს მხოლოდ იმიტომ, რომ სჯერა ოჯახის სიყვარულის?
მახსენდება ჩემი ბავშვობა სოფელში – მაშინ ყველა ერთმანეთს ეხმარებოდა. თუ ვინმე ავად გახდებოდა ან უბედურება დაემართებოდა, მთელი სოფელი ერთად იდგა მის გვერდით. ახლა კი ადამიანები ერთმანეთს აღარ ენდობიან – ყველას ეშინია მოტყუების.
მეორე დღეს ეკამ მითხრა:
– ნანა, იქნებ სოციალურ ქსელში დაწერო შენი ამბავი? იქნებ სხვებსაც დაეხმაროს შენი გამოცდილება…
დავფიქრდი. მთელი ცხოვრება სხვებს ვასწავლიდი – იქნებ ახლა დროა მეც ვისწავლო ახალი რაღაცები და სხვებსაც გავუზიარო ჩემი გამოცდილება?
დავჯექი კომპიუტერთან და დავწერე ყველაფერი ისე, როგორც იყო – ემოციებით, შიშით და იმედით.
ახლა თქვენ გიყვებით ამ ამბავს იმიტომ, რომ მინდა ყველამ იცოდეს: არასოდეს ენდოთ უცნობ ზარს ან ხმას ტელეფონში! ყოველთვის გადაამოწმეთ ინფორმაცია! ოჯახი ყველაზე ძვირფასია და სწორედ ამიტომ ცდილობენ თაღლითები ჩვენი სიყვარულის გამოყენებას ჩვენს წინააღმდეგ.
მაგრამ ჩვენ ბებიები ასე ადვილად არ ვნებდებით!
ახლა კი თქვენ გკითხავთ: თქვენ როგორ მოიქცეოდით ჩემს ადგილას? გქონიათ მსგავსი შემთხვევა? რას ურჩევდით სხვა ბებიებს და პაპებს ასეთ სიტუაციაში?