დედის გულისტკივილი: როგორ დავკარგე ჩემი შვილი და როგორ ვცდილობ მის დაბრუნებას
— ნინო, შვილო, ასე რატომ მელაპარაკები? — ხმა ამიკანკალდა, როცა ტელეფონში მისი ცივი ტონი გავიგონე.
— დედა, გთხოვ, ნუ ერევი ჩემს ცხოვრებაში! — მკაცრად მიპასუხა და ტელეფონი გამითიშა.
მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ ჩემი შვილი სადღაც შორს იყო, თითქოს სხვა სამყაროში გადავიდა. ოთახში მარტო დავრჩი, ხელები მიკანკალებდა. ფანჯრიდან თბილისს გადავხედე — ნაცრისფერი ცა, სველი ქუჩები, ხალხი თავჩაღუნული მიიჩქაროდა. მე კი თითქოს ყველაფერი დამთავრდა.
ნინო ჩემი ერთადერთი შვილია. სულ პატარა რომ იყო, მისთვის ყველაფერს ვაკეთებდი. მამამისი ადრე გარდაგვეცვალა და მარტო გავზარდე. სკოლაში რომ წავიდა, სულ მე მივყავდი და მომყავდა. უნივერსიტეტში ჩაბარება რომ უნდოდა, ღამეები არ მეძინა — ვნერვიულობდი, რომ რამე არ გამორჩენოდა.
ყველაფერი შეიცვალა სამი წლის წინ, როცა ნინო გერმანიაში სასწავლებლად წავიდა. იქ გაიცნო ლევანი — ქართველი ბიჭი, რომელიც უკვე წლებია იქ ცხოვრობს. თავიდან ყველაფერი კარგად იყო: ლევანი ზრდილობიანი ჩანდა, ხშირად მირეკავდნენ ერთად. მაგრამ ქორწილის შემდეგ ნინო თითქოს გაქრა.
— დედა, მე და ლევანი გადავწყვიტეთ, რომ გერმანიაში დავრჩეთ. აქ უკეთესი მომავალი გვაქვს, — მითხრა ერთხელ ვიდეოზარზე.
— შვილო, ხომ იცი, რომ შენს გარეშე ვერ ვძლებ… — ცრემლები მომეძალა.
— დედა, გთხოვ, ნუ ტირი. მე კარგად ვარ. უბრალოდ… ახლა სხვანაირად უნდა ვიცხოვრო.
მაშინ ვერ მივხვდი, რას ნიშნავდა ეს “სხვანაირად”. მაგრამ მალე ყველაფერი შეიცვალა. ნინო იშვიათად მირეკავდა, მესიჯებზე პასუხს აგვიანებდა ან საერთოდ არ მწერდა. როცა ვურეკავდი, ლევანი ხშირად პასუხობდა და მეუბნებოდა, რომ ნინო დაკავებულია ან დაღლილია.
ერთხელ ვკითხე:
— ლევან, ნინო სად არის? რატომ არ მპასუხობს?
— დაღლილია, სამსახურში იყო მთელი დღე. დაისვენოს ცოტა და დაგირეკავთ.
მაგრამ ზარი აღარ შემოსულა.
დედის გულმა მაშინვე იგრძნო რაღაც ცუდი. დავიწყე მეგობრებთან საუბარი — იქნებ ვინმემ რამე იცის? მაგრამ ყველა მეუბნებოდა: “გერმანია სხვა ქვეყანაა, იქ სხვანაირად ცხოვრობენ”. მე კი ვიცოდი — ჩემი შვილი აღარ იყო ისეთი, როგორიც ადრე.
ერთ დღეს ფეისბუქზე ფოტო დავინახე: ნინო და ლევანი მეგობრებთან ერთად პარკში სხედან. ნინოს სახეზე ღიმილი არ ეტყობოდა. თვალებში სევდა ჩანდა — ის სევდა, რომელსაც მხოლოდ დედა ამჩნევს.
მივწერე:
— ნინო, კარგად ხარ?
პასუხი არ იყო.
რამდენიმე კვირის შემდეგ დამირეკა. ხმა ჩაწყვეტილი ჰქონდა:
— დედა…
— შვილო! როგორ ხარ? რა გჭირს?
— არაფერი… უბრალოდ ძალიან დავიღალე. აქ ყველაფერი რთულია. ლევანი სულ მუშაობს და სახლში დაძაბულობაა…
— ნინო, ხომ კარგად ხარ? ხომ არ გაწყენინებს ვინმე?
— არა, დედა… უბრალოდ… აღარ მინდა ამაზე საუბარი.
მაშინ მივხვდი: ჩემი შვილი რაღაცას მალავდა. მაგრამ რა უნდა მექნა? საქართველოში ვიყავი — მარტო, უსუსური.
ერთ დღეს ლევანმა დამირეკა:
— ქალბატონო მანანა, გთხოვთ, ნინოს ნუ აწუხებთ ზედმეტი კითხვებით. აქ ყველაფერი კარგადაა.
— ლევან, დედა ვარ! მინდა ვიცოდე, როგორაა ჩემი შვილი!
— გთხოვთ, ნუ ერევით ჩვენს ოჯახურ საქმეებში.
ტელეფონი გამითიშა.
იმ ღამეს არ დამიძინია. თავში ათასი აზრი მიტრიალებდა: იქნებ ნინოს რამე უჭირს? იქნებ ლევანი ზედმეტად აკონტროლებს? იქნებ მარტო დარჩა უცხო ქვეყანაში?
დავიწყე ინტერნეტში კითხვა: როგორ ეხმარებიან მშობლები შვილებს ემიგრაციაში? ბევრი ისტორია წავიკითხე — ზოგმა შვილი დაკარგა, ზოგმა გადაარჩინა…
ერთ დღეს გადავწყვიტე: გერმანიაში უნდა წავსულიყავი. ბილეთი ვიყიდე და ნინოს წინასწარ არ ვუთხარი.
ფრანკფურტის აეროპორტში რომ ჩავედი, ხელები მიკანკალებდა. მისამართი ვიცოდი — პატარა ბინა ქალაქის გარეუბანში. კარზე დავაკაკუნე.
ნინომ კარი გააღო. თვალები ჩაშავებული ჰქონდა.
— დედა?! აქ რას აკეთებ?
— შვილო… ჩამოვედი…
ლევანი ოთახიდან გამოვიდა:
— ქალბატონო მანანა, რატომ არ შეგვატყობინეთ?
— იმიტომ რომ ჩემი შვილი მენატრება!
ნინო უხმოდ იდგა. მერე ჩამეხუტა და ჩუმად ჩამჩურჩულა:
— დედა… ძალიან მიჭირს…
სამზარეულოში დავსხედით. ლევანი გვერდით იდგა და თვალს არ გვაშორებდა.
— ნინო, რა ხდება? რატომ ხარ ასეთი შეცვლილი?
— არაფერი… უბრალოდ… ლევანი ძალიან ღელავს ყველაფერზე. სულ უნდა იცოდეს სად ვარ, ვის ვესაუბრები…
ლევანმა ხმას აუწია:
— მანანა დეიდა, მე უბრალოდ მინდა ნინო უსაფრთხოდ იყოს!
— მაგრამ შენ მას თავისუფლებას ართმევ!
ნინო ჩუმად ტიროდა.
იმ ღამეს ნინოსთან დავრჩი. გვიან ღამით ჩამეხუტა:
— დედა… აღარ ვიცი რა გავაკეთო… ლევანი სულ ეჭვიანობს… მეგობრებთანაც აღარ მიშვებს… სამსახურში წასვლაც აღარ მინდა…
— შვილო, ასე ვერ იცხოვრებ! უნდა იპოვო ძალა და ილაპარაკო!
— მეშინია…
მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს. დილით ლევანმა მითხრა:
— მანანა დეიდა, მგონი ჯობია სასტუმროში დარჩეთ.
გული ჩამწყდა — საკუთარი შვილის სახლში ადგილი აღარ მქონდა.
ორი დღე კიდევ დავრჩი გერმანიაში. ნინოსთან საუბარი ვერ მოვახერხე — ლევანი სულ გვერდით იყო. ბოლოს გამომიცხადეს:
— მანანა დეიდა, გთხოვთ დაბრუნდეთ საქართველოში. აქ ყველაფერი კარგადაა.
დავბრუნდი თბილისში გატეხილი გულით. ყოველდღე ვფიქრობ: რა უნდა გავაკეთო? როგორ დავეხმარო ჩემს შვილს? როგორ დავიბრუნო ის გოგონა, რომელიც ასე მიყვარს?
ახლა თქვენ გეკითხებით: რას იზამდით ჩემს ადგილას? როგორ უნდა მოიქცეს დედა ასეთ სიტუაციაში? იქნებ თქვენი გამოცდილება ან რჩევა გამომადგეს…
“ნუთუ მართლა დავკარგე ჩემი შვილი? ან იქნებ ჯერ კიდევ შემიძლია მისი დაბრუნება?”