ბაბუა ჯემალის დაბადების დღის ორცხობილების დილემა: ტკბილი შერიგება

— ბაბუ, რატომ აღარ არის ჩემი ორცხობილები?! — ნიკოლოზის ხმა ისე გაისმა სამზარეულოში, თითქოს მთელი სახლი შეიძრა. მე, ჯემალი, უკვე ოთხმოც წელს გადაცილებული, სოფელ ჭალაში ვცხოვრობ და ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი ბედნიერება შვილიშვილების სიცილი და სითბოა. მაგრამ იმ დღეს, ნიკოლოზის თვალებში ცრემლი რომ დავინახე, გულში რაღაც ჩამწყდა.

— ნიკოლოზ, შვილო, რა მოხდა? — ვკითხე შეშინებულმა.

— დედამ მითხრა, რომ შენ ყველა ორცხობილა სტუმრებს დაურიგე და მე აღარ დამიტოვე! — პატარა ხელები მუშტებად ჰქონდა შეკრული.

მაშინვე მივხვდი, რომ რაღაც გაუგებრობა იყო. ჩემი რძალი, მარინე, სამზარეულოში შემოვიდა და უხერხულად შემომხედა.

— ბატონო ჯემალ, სტუმრები მოულოდნელად მოვიდნენ და… არ ვიცოდი, რომ ნიკოლოზს ასე ეწყინებოდა.

სახლში დაძაბულობა იგრძნობოდა. ჩემი შვილი, ლაშა, ჩუმად იდგა კუთხეში და თვალს მარინეს არიდებდა. მე კი ვგრძნობდი, როგორ იკრიბებოდა წყენა თითოეულ ჩვენგანში — თითქოს ეს უბრალო ორცხობილები ჩვენი ოჯახის სიმშვიდის საზომად იქცა.

მახსოვს, როგორ ვცდილობდი ბავშვობაში ჩემს შვილებს ყველაფერი საუკეთესო მიმეცა. მაშინაც კი, როცა სოფელში შაქარი ან ფქვილი არ გვქონდა, დედაჩემი პურის ცომში ცოტაოდენ შაქარს ურევდა და ასე აცხობდა “ტკბილ პურს” — ჩვენი ბავშვობის ორცხობილას. ახლა კი, როცა ყველაფერი გვაქვს, რატომ გვიჭირს ერთმანეთის გაგება?

— ბაბუ, მე აღარ მინდა დაბადების დღე! — ნიკოლოზმა ხმამაღლა თქვა და ოთახიდან გავარდა.

მარინე ჩუმად ჩამოჯდა სკამზე და თავი ხელებში ჩარგო.

— ბატონო ჯემალ, არ მინდოდა ასე გამოსულიყო… უბრალოდ ძალიან დავიღალე. სტუმრები მოულოდნელად მოვიდნენ, ლაშა სამსახურში იყო, ბავშვები ხმაურობდნენ… არ ვიცი, როგორ მოვიქცე.

ლაშამ უხმოდ გადახვია ხელი ცოლს. მე კი ვიგრძენი, რომ რაღაც უნდა გამეკეთებინა. ეს უბრალო ორცხობილების ამბავი იყო თუ უფრო ღრმა პრობლემა?

გავედი ეზოში. ჰაერი სუფთა იყო, მაგრამ გულში სიმძიმე მქონდა. გავიხსენე ჩემი ახალგაზრდობა — როგორ ვჩხუბობდით ძმებთან პატარა რაღაცეებზე და მერე როგორ ვრიგდებოდით დედის ერთი სიტყვით ან თბილი ჩახუტებით. ახლა კი ჩვენი ოჯახი თითქოს პატარა ნაპრალმა გააპო.

საღამოს ნიკოლოზი ისევ მოწყენილი იჯდა თავის ოთახში. მივედი მასთან და ჩუმად დავჯექი გვერდით.

— იცი, შვილო, როცა პატარა ვიყავი, ერთხელ მეც დამრჩა ტკბილეული გარეშე. მაშინ მეგონა, რომ დედას აღარ ვუყვარდი. მაგრამ მერე მივხვდი — სიყვარული მხოლოდ ორცხობილებში არ არის. სიყვარული იმაშია, რომ ერთმანეთს ვაპატიებთ და ერთად ვცდილობთ უკეთესად ვიყოთ.

ნიკოლოზმა ამოისუნთქა და თავი დამადო მხარზე.

— ბაბუ, შენ ხომ შეგიძლია ისევ გამომიცხო ის ორცხობილები?

გავუღიმე.

— რა თქმა უნდა, შვილო. მაგრამ ამჯერად ერთად გამოვაცხოთ — შენ მე მასწავლი ახალ რეცეპტებს და მე შენ ჩემსას გაგიზიარებ.

მეორე დილას სამზარეულოში მთელი ოჯახი შევიკრიბეთ. მარინე ცომს ზელდა, ლაშა შაქარს აწონიდა, ნიკოლოზი კი გულმოდგინედ აწყობდა პატარა გულებს ცომიდან. მე კი ვუყურებდი მათ და ვფიქრობდი: იქნებ სწორედ ესაა ბედნიერება — ერთად ყოფნა და ერთმანეთის პატიება.

სტუმრებიც ისევ მოვიდნენ. ამჯერად ნიკოლოზმა თავად გაუწოდა მათ თავისი გამომცხვარი ორცხობილები.

— ეს ბაბუსთან ერთად გამოვაცხვე! — სიამაყით თქვა მან.

ყველა გაეღიმა. დაძაბულობა გაქრა. მარინემ თბილად ჩამეხუტა.

— მადლობა ყველაფრისთვის, ბატონო ჯემალ.

ლაშამაც მომეხვია.

იმ საღამოს ეზოში ვიჯექი და ვუყურებდი როგორ თამაშობდნენ ბავშვები. ვფიქრობდი: რამდენჯერ გვავიწყდება მთავარი — სიყვარული და პატიება? რამდენჯერ ვუშვებთ შეცდომებს უბრალო ყოველდღიურობაში და მერე გვიჭირს ერთმანეთის გაგება?

ახლა ვიცი: ოჯახი სწორედ ასეთ პატარა სირთულეებში იზრდება და ძლიერდება. მთავარია, რომ ერთმანეთი გვიყვარდეს და ერთად გამოვაცხოთ ჩვენი ცხოვრების ყველაზე ტკბილი ორცხობილები.

— ნეტავ რამდენ ოჯახში ხდება ასეთი პატარა გაუგებრობები? იქნებ სწორედ ახლა ვიღაცას სჭირდება პატიება ან თბილი სიტყვა? რას ფიქრობთ თქვენ — რა არის თქვენი ოჯახის ყველაზე ტკბილი რეცეპტი?