ახალი ძიძის უცნაური ქცევა: ოჯახური დილემა, რომელიც გულს მტკენს

— ნინო, სად არის ჩემი თმის ჯაგრისი? — სამზარეულოდან მომესმა გიორგის ხმა, როცა დილით სამსახურში წასასვლელად ემზადებოდა.

— არ ვიცი, გუშინ აბაზანაში უნდა დაგეტოვებინა, — ვუპასუხე და თან თვალს ვადევნებდი ეკას, ჩვენს ახალ ძიძას, რომელიც ბავშვებს საუზმეს უმზადებდა. ეკა სულ რაღაც ორი კვირაა ჩვენთან მუშაობს, მაგრამ უკვე ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს სახლში უცხო ადამიანი ცხოვრობს.

ყველაფერი იმ დღეს დაიწყო, როცა ჩვენი ძველი ძიძა, თამარი, მოულოდნელად ავად გახდა და სოფელში დაბრუნება მოუწია. მე და გიორგი ორივე ვმუშაობთ — მე ბანკში ვარ მენეჯერი, ის კი სამშენებლო კომპანიაში მუშაობს. ბავშვები — ნიკოლოზი და სალომე — ჯერ კიდევ პატარა არიან, სკოლამდელი ასაკის. სხვა გზა არ გვქონდა, სასწრაფოდ ახალი ძიძის ძებნა დავიწყეთ. რეკომენდაციებით ეკა ვიპოვეთ — ახალგაზრდა ქალია, სუფთა, მოწესრიგებული და ბავშვებთან საოცრად თბილი. თავიდან ყველაფერი იდეალურად ჩანდა.

მაგრამ მალევე დავიწყე რაღაცების შემჩნევა. ეკა ზედმეტად ხშირად ეკითხებოდა გიორგის აზრს ისეთ საკითხებზე, რაც მხოლოდ მე მეხებოდა: რა უნდა ეჭამათ ბავშვებს, რა ტანსაცმელი ჩაეცვათ, სად წაეყვანა ისინი გასეირნებად. ერთხელაც შემთხვევით მოვკარი თვალი, როგორ უღიმოდა გიორგის ზედმეტად დიდხანს და თბილად. თავიდან ყურადღება არ მივაქციე — იქნებ უბრალოდ ზრდილობიანია-მეთქი.

მაგრამ შემდეგი დღეები სულ უფრო უცნაურად განვითარდა. ერთ საღამოს, როცა სახლში დავბრუნდი, ეკა და გიორგი სამზარეულოში ერთად იცინოდნენ. ეკა რაღაცას უყვებოდა და გიორგიც გულწრფელად იცინოდა. ბავშვები კი მარტო თამაშობდნენ მისაღებში. უცებ ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს სახლში უცხო ქალი შემოვუშვი და ჩემი ადგილი ნელ-ნელა იკავებდა.

— ეკა, შეგიძლია ბავშვებთან იყო? — ვკითხე მაშინვე.

— რა თქმა უნდა, ქალბატონო ნინო, — მომიგო ღიმილით და ბავშვებთან გავიდა.

გიორგის შევხედე. — რა ხდება?

— არაფერი, უბრალოდ რაღაც სასაცილო ამბავს მიყვებოდა ბავშვობის მეგობარზე.

— ბავშვები მარტო იყვნენ.

— ხო მაგრამ… — დაიწყო გიორგიმ, მაგრამ აღარ გააგრძელა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. საკუთარ თავში ეჭვი შემეპარა: ხომ არ ვაჭარბებ? იქნებ უბრალოდ ზედმეტად ვეჭვიანობ? მაგრამ მეორე დღესაც იგივე განმეორდა: ეკამ გიორგის კარადიდან პერანგი გამოუღო და უთო დაუდო გვერდით.

— ეკა, ეს ჩემი საქმეა! — ხმამაღლა ვთქვი.

— მაპატიეთ, ქალბატონო ნინო, უბრალოდ ბატონმა გიორგიმ მთხოვა…

გიორგიმ უხერხულად ჩაიცინა: — უბრალოდ ვთხოვე პერანგი მომაწოდოს, მეტი არაფერი.

მაგრამ უკვე ვგრძნობდი: რაღაც რიგზე ვერ იყო.

ბავშვები კი ეკაზე გიჟდებიან. ნიკოლოზი სულ მასთან უნდა იყოს, სალომე კი მის კალთაში იძინებს ხოლმე. ეკა მოთმინებით უსმენს მათ ყველა კაპრიზს და მოთმინებით უხსნის ყველაფერს. ერთხელაც სალომემ მითხრა:

— დედა, ეკა ყველაზე კარგი ძიძაა! შენ რომ სამსახურში ხარ, სულ გველაპარაკება და გვეთამაშება.

ამ სიტყვებმა გული მომიკლა. თითქოს საკუთარ შვილებს ვკარგავდი და ვიღაც უცხოს ვუთმობდი მათ სიყვარულს.

ერთ საღამოს დედაჩემი გვესტუმრა. როგორც კი ეკა გავიდა ოთახიდან, ჩუმად მკითხა:

— ნინო, შენს ქმარს და ამ გოგოს შორის ხომ არაფერი ხდება?

— რას ამბობ დედა! — შევიცხადე.

— მე შენს ადგილას ყურადღებას მივაქცევდი. ძალიან თავისუფლად იქცევა შენი ქმრის გვერდით.

დედაჩემის სიტყვებმა კიდევ უფრო დამაფიქრა. იმ ღამით გიორგისთან საუბარი გადავწყვიტე.

— გიორგი, რაღაც უნდა გკითხო… შენ და ეკას შორის რამე ხდება?

გიორგიმ გაკვირვებულმა შემომხედა:

— რას ამბობ ნინო? როგორ შეგიძლია ეგ იფიქრო? უბრალოდ კარგად ასრულებს თავის საქმეს.

— მაგრამ ზედმეტად ახლოს ხარ მასთან. ბავშვების გარდა სხვა თემებზე ელაპარაკები, ერთად იცინით… პერანგსაც კი გაულაგებს!

— ნინო, შენ უბრალოდ დაღლილი ხარ. ნუ ეჭვიანობ უაზროდ.

მაგრამ ჩემი ეჭვები არ გაქრა. მეორე დღეს სპეციალურად ადრე დავბრუნდი სახლში. მისაღებში შევედი და დავინახე: ეკა და გიორგი ჩუმად ლაპარაკობდნენ. როგორც კი შემამჩნიეს, ორივემ უცებ გაჩუმდა.

— რამეს მიმალავთ? — ვკითხე პირდაპირ.

ეკამ დაბნეულად ჩაილაპარაკა:

— არა, ქალბატონო ნინო… უბრალოდ ბატონმა გიორგიმ მთხოვა ბავშვებისთვის ახალი წიგნები მეყიდა.

გიორგი უხერხულად იღიმებოდა.

იმ ღამით აღარაფერი მითქვამს. მაგრამ მეორე დღეს გადავწყვიტე ეკას ტელეფონი შემემოწმებინა. ვიცი, ეს არასწორია, მაგრამ უკვე სასოწარკვეთილი ვიყავი. ტელეფონში გიორგისთან მიმოწერა ვიპოვე: “მადლობა გუშინდელი საღამოსთვის! ძალიან სასიამოვნო იყო თქვენთან საუბარი.” გიორგი პასუხობდა: “შენთან საუბარი ყოველთვის სასიამოვნოა.” მეტი არაფერი იყო — არც სიყვარულის აღიარება, არც რაიმე აშკარა მტკიცებულება.

მაგრამ ესეც საკმარისი იყო ჩემთვის.

მეორე დღეს დილით ეკას პირდაპირ ვუთხარი:

— ეკა, მგონი დროა სხვა ოჯახში მოძებნო სამსახური.

ეკამ თვალებში შემომხედა:

— ქალბატონო ნინო… რამე დავაშავე?

— უბრალოდ ასე ჯობს ჩვენი ოჯახისათვის.

გიორგიმ სცადა ჩარევა:

— ნინო, ხომ არ აჭარბებ? ბავშვები მასზე გიჟდებიან!

— ოჯახში სიმშვიდე მჭირდება! — ხმამაღლა ვთქვი და ცრემლები წამომივიდა.

ეკა წავიდა. ბავშვები ტიროდნენ. გიორგიც გაბრაზებული იყო ჩემზე რამდენიმე დღე.

ახლა სახლში სიჩუმეა. ბავშვები ისევ მე მეხუტებიან ძილის წინ და მეუბნებიან: “დედა, შენ ყველაზე კარგი ხარ!” მაგრამ ჩემს გულში მაინც დარჩა ეჭვი: ხომ არ გავუშვი ადამიანი მხოლოდ იმიტომ, რომ საკუთარ თავში არ ვიყავი დარწმუნებული? იქნებ მართლა არაფერი ხდებოდა? ან იქნებ სწორედ ჩემი ეჭვიანობით დავაზიანე ოჯახი?

ხანდახან ვფიქრობ: სად გადის ზღვარი ნდობასა და ეჭვს შორის? ღირს თუ არა ოჯახური სიმშვიდისთვის მსხვერპლად შევწიროთ ის ადამიანები, ვინც ჩვენს შვილებს უყვართ? იქნებ თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?