დედამთილის ფავორიტიზმი: როგორ დავიცვა ჩემი შვილი უსამართლობისგან?
– ნინო, ნახე რა ლამაზად დავხატე! – ჩემი პატარა, ანა, ფურცელს მიჩეჩებს და თვალებში იმედით მიყურებს.
– ძალიან ლამაზია, დედიკო, – ვეუბნები და გულში ვიხუტებ. მაგრამ ვიცი, რომ ეს ნახატი დედამთილს არ აინტერესებს. უკვე რამდენიმე თვეა, რაც მისი ყურადღება მხოლოდ ჩემს მეორე შვილიშვილზე, ლუკაზეა გადატანილი. თითქოს ანა მისთვის არ არსებობს.
ყველაფერი ზაფხულში დაიწყო, როცა დედამთილი სოფელში ჩამოვიდა. ლუკა მაშინ ახალი დაბრუნებული იყო გერმანიიდან – ჩემი მული იქ ცხოვრობს და ბავშვი ხშირად სტუმრობს ბებიას. დედამთილი სულ ამბობდა: „ლუკა უცხოეთში გაიზარდა, სხვა ბავშვია, სხვანაირი გონება აქვს.“ მე კი ვგრძნობდი, როგორ იკარგებოდა ანა მისთვის. თავიდან ყურადღებას არ ვაქცევდი – ვფიქრობდი, დროებითია, მაგრამ როცა ანამ მითხრა: „დედა, ბებია რატომ არ მეხუტება ისე, როგორც ლუკას?“ – გული ჩამწყდა.
ერთ საღამოს, როცა სამზარეულოში ვახშამს ვამზადებდი, დედამთილი შემოვიდა:
– ნინო, ლუკასთვის ხაჭაპური გავაკეთე, ხომ არ გეწყინება? ანას ხომ არ უყვარს ხაჭაპური?
– უყვარს, მაგრამ შენ არასდროს უკეთებ მას ცალკე რამეს… – ვუპასუხე ჩუმად.
დედამთილი გაჩუმდა. თითქოს ვერ გაიგო ჩემი სიტყვები ან უბრალოდ არ უნდოდა გაეგო. იმ საღამოს ანა თავის ოთახში ატირდა. მივედი და ჩავეხუტე.
– ბებია აღარ მიყვარს… – მითხრა ჩურჩულით.
– რატომ, ანა?
– იმიტომ რომ მე არ ვუყვარვარ.
ეს სიტყვები გულში მტკივნეულად ჩამრჩა. მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი, რა უნდა გამეკეთებინა. მეორე დღეს ქმარს ველაპარაკე:
– გიორგი, ხომ ხედავ რაც ხდება? დედაშენი ანას ყურადღებას აღარ აქცევს.
– ნუ აჭარბებ, ნინო. ბებია ყველას ერთნაირად უყვარს.
– არა, გიორგი! შენ არ გესმის! ანა ტირის ღამით!
გიორგი გაბრაზდა:
– დედაჩემს ნუ დაადანაშაულებ! შენ თვითონაც ხომ შეგიძლია მეტი დრო დაუთმო ანას!
მაშინ მივხვდი – მარტო ვიყავი ამ ბრძოლაში. დედამთილი თავის ფავორიტს ეთამაშებოდა ეზოში, ანა კი ფანჯრიდან უყურებდა მათ.
ერთ დღესაც, როცა ლუკას დაბადების დღე იყო და მთელი ოჯახი შეიკრიბა, დედამთილმა საჩუქარი მხოლოდ ლუკას გადასცა – დიდი სათამაშო მანქანა. ანა გვერდით იდგა და თვალებში წყალი ჩაუდგა. მივედი დედამთილთან:
– მაპატიეთ, მაგრამ ანასთვის არაფერი გაქვთ?
დედამთილმა მხრები აიჩეჩა:
– ანას ხომ დაბადების დღე არ აქვს დღეს.
– მაგრამ ბავშვია…
– ნინო, ნუ აწყენინებ ლუკას დღეს.
იმ საღამოს ანა საერთოდ აღარ გამოვიდა ოთახიდან. ვიჯექი მის საწოლთან და ვუსმენდი მის ჩუმ სლუკუნს. მინდოდა მეყვირა, მეჩხუბა დედამთილთან, მაგრამ ვიცოდი – ეს კიდევ უფრო გაართულებდა ყველაფერს.
მეორე დილით დედამთილმა მითხრა:
– ნინო, შენ ზედმეტად ემოციური ხარ. ბავშვები თვითონ მიხვდებიან ყველაფერს.
– რას მიხვდებიან? რომ ერთი უყვართ და მეორე არა?
დედამთილმა თავი გააქნია:
– შენ ვერ გაიგებ. ლუკა უცხოეთში გაიზარდა. მას მეტი სითბო სჭირდება.
– ანას არ სჭირდება სითბო? ის ხომ აქ არის! ის ხომ ყოველდღე გხედავთ!
დედამთილმა არაფერი უპასუხა. იმ დღეს გადავწყვიტე, რომ აღარ დაველოდებოდი სხვების შეცვლას. დავიწყე ანასთან მეტი დროის გატარება – ერთად დავხატეთ, წავიკითხეთ წიგნები, გავისეირნეთ პარკში. მაგრამ მაინც ვერ ვახერხებდი მისთვის იმ სიცარიელის შევსებას, რასაც ბებიის სიყვარული აკლდა.
ერთხელაც, როცა ეზოში ვთამაშობდით, ანამ მკითხა:
– დედა, მე ცუდი ვარ?
– არა, ანა! რატომ ფიქრობ ასე?
– იმიტომ რომ ბებია სულ ლუკასთანაა…
ვიგრძენი როგორ ჩამწყდა რაღაც გულში. მივხვდი – ეს უკვე მარტო ჩემი პრობლემა აღარ იყო. ეს იყო მთელი ოჯახის პრობლემა.
ერთ საღამოს ოჯახური სადილის დროს ხმამაღლა ვთქვი:
– მინდა ვისაუბრო იმაზე, რაც ხდება. ანა თავს ცუდად გრძნობს იმიტომ რომ ბებია მხოლოდ ლუკას ეთამაშება.
დედამთილი გაბრაზდა:
– ნინო! ოჯახურ საქმეებს ასე არ აგვარებენ!
– მაგრამ ბავშვი ტირის ღამე!
ჩემი ქმარი გაჩუმდა. მული კი ჩაერია:
– დედა, მართლა ასე ჩანს გარედანაც. იქნებ ცოტა მეტი დრო დაუთმო ანასაც?
დედამთილი გაბრაზდა და ოთახიდან გავიდა. მთელი ოჯახი უხერხულობაში ჩავარდა. მაგრამ მე ვიცოდი – ეს უნდა მეთქვა.
იმ ღამით დედამთილი ჩემს ოთახში შემოვიდა:
– ნინო, შეიძლება მართალი ხარ… უბრალოდ ლუკას ასე ძალიან ვნატრობდი წლების განმავლობაში… მაგრამ არ მიფიქრია რომ ანას ასე ეტკინებოდა…
– ბავშვები ყველაფერს გრძნობენ… გთხოვ, სცადე ორივეს თანაბრად მოექცე.
მეორე დღეს დედამთილი ეზოში ორივე შვილიშვილთან ერთად თამაშობდა. პირველად დავინახე ანას სახეზე ღიმილი.
მაგრამ ვიცი – ეს პრობლემა ბოლომდე არ მოგვარდებოდა ასე მარტივად. ოჯახში ფავორიტიზმი ყოველთვის ტოვებს კვალს. დღემდე ვფიქრობ: როგორ დავიცვათ ჩვენი შვილები უსამართლობისგან მაშინაც კი, როცა ეს უსამართლობა ოჯახის შიგნით მოდის? იქნებ თქვენ გაქვთ მსგავსი გამოცდილება? როგორ მოიქეცით ასეთ სიტუაციაში?