როგორ გადაარჩინა ლოცვამ ჩემი ოჯახი: დედის გულწრფელი აღსარება

„ნინო, გთხოვ, ნუ ერევი ჩვენს საქმეში! ეს ჩვენი ცხოვრებაა!“ — მიხოს ხმა ზიზღით და სასოწარკვეთით ჟღერდა. სამზარეულოს მაგიდასთან ვიჯექი, ხელები მიკანკალებდა. ანა ჩუმად იჯდა, თვალები ჩასისხლიანებოდა, თითქოს მთელი ღამე ეტირა. ჩემი შვილი კი, ჩემი მიხო, უკვე რამდენიმე თვე იყო, რაც სახლში გვიან ბრუნდებოდა, ან სულაც არ ბრუნდებოდა.

მახსოვს, იმ დღეს პირველად ვიგრძენი, რომ დედის ძალა არაფერს შველოდა. თითქოს ჩემი სიტყვები ჰაერში იფანტებოდა და ვერ აღწევდა მათ გულებამდე. მიხო და ანა ექვსი წელია დაქორწინებულები იყვნენ. თავიდან ყველაფერი კარგად იყო — სიყვარულით სავსე ოჯახი, პატარა ბინა საბურთალოზე, საერთო ოცნებები. მაგრამ ბოლო ორი წელი… ყველაფერი შეიცვალა. მიხო სამსახურში გადაიღალა, ანა კი ბავშვზე ოცნებობდა, მაგრამ ორსულობა ორჯერ შეწყდა.

ერთ დღესაც ანამ ჩემთან მოვიდა. თვალებში ცრემლი ედგა.
— ნინო დეიდა, აღარ შემიძლია… მიხო აღარ მელაპარაკება. გუშინ მითხრა, რომ აღარ ვუყვარვარ.

გული შემეკუმშა. რა უნდა მეთქვა? როგორ უნდა დამეწყნარებინა? მე ხომ მხოლოდ დედა ვიყავი — ქალი, რომელმაც იცოდა, რას ნიშნავს ოჯახის დანგრევა. ჩემი მშობლებიც ასე დაშორდნენ ერთმანეთს, როცა პატარა ვიყავი. მაშინ დავიფიცე, რომ ჩემს შვილს არასდროს მივცემდი უფლებას იგივე გამოეცადა.

იმ ღამით პირველად ვილოცე მთელი გულით. არა ფორმალურად — არა უბრალოდ სიტყვებით. გულში ღმერთს შევევედრე: „ღმერთო, ნუ მომაკლებ ჩემს შვილს! ნუ დაანგრევ მათ ოჯახს! მაჩვენე გზა!“

მეორე დღეს მიხო სახლში არ დაბრუნდა. ტელეფონი გამორთული ჰქონდა. ანა ოთახში ჩაიკეტა და მთელი დღე ტიროდა. მე კი სამზარეულოში ვიჯექი და ჩაის ფინჯანს ათასჯერ ავავსებდი ცხელ წყალს — თითქოს ასე შევძლებდი დროის შეჩერებას.

ორი კვირა ასე გავიდა. მიხო მხოლოდ ერთხელ გამოჩნდა — ტანსაცმლის ასაღებად. მაშინ პირველად ვნახე მისი ცივი თვალები.
— დედა, გთხოვ, ნუ ჩაერევი. ეს ჩემი ცხოვრებაა.

მინდოდა მეთქვა: „შენ ჩემი შვილი ხარ! შენი ტკივილი ჩემი ტკივილია!“ მაგრამ ხმა ვერ ამოვიღე.

იმ ღამით ისევ ვილოცე. ამჯერად უფრო ძლიერად. ვიგრძენი, რომ სხვა გზა აღარ მქონდა. მეგობრებსაც კი აღარ ველაპარაკებოდი — მრცხვენოდა მათი თანაგრძნობის მოსმენა.

ერთ დღეს ეკლესიაში წავედი. იქ ერთი მოხუცი ქალი დამხვდა — თამარი ბებია. გვერდით მომიჯდა და მკითხა:
— შვილო, რა გაწუხებს?
— ოჯახი მენგრევა… შვილი მემსხვრევა თვალწინ…
— ილოცე გულით და ენდე ღმერთს. ზოგჯერ ჩვენ ვერაფერს ვცვლით, მაგრამ რწმენა გზას გვიჩვენებს.

იმ დღიდან ლოცვა ჩემი ყოველდღიურობა გახდა. დილით ადრე ვდგებოდი, სანთელს ვანთებდი და ღმერთს ვთხოვდი: „დამიბრუნე ჩემი ოჯახი!“

ერთი თვის შემდეგ ანამ ჩემთან საუბარი დაიწყო:
— ნინო დეიდა, იქნებ მე ვარ დამნაშავე? იქნებ ზედმეტად მოვთხოვე? იქნებ არ უნდა მენერვიულა ბავშვზე ასე ძალიან?
— ანა, შვილო, შენ არაფერი დაგიშავებია. უბრალოდ ცხოვრება ზოგჯერ რთულია.

მიხო ისევ არ ჩანდა. ერთხელ შემთხვევით გავიგე, რომ მეგობრებთან ერთად ბარში იყო ნაძალადევზე. გული მომიკვდა — ეს ხომ ჩემი ბიჭი იყო! სად დავუშვი შეცდომა?

ერთ საღამოს ანამ ჩემთან მოვიდა და მითხრა:
— გადავწყვიტე წავიდე… მშობლებთან რუსთავში დავბრუნდები.

ვიგრძენი, რომ ყველაფერი დასრულდა. იმ ღამით ყველაზე დიდხანს ვილოცე ცხოვრებაში. ცრემლები მდიოდა სახეზე.

მეორე დილით კარზე ზარი გაისმა. მიხო იყო.
— დედა… შეიძლება შემოვიდე?
მის თვალებში რაღაც შეცვლილიყო — თითქოს ბავშვობა დაბრუნებოდა.
— შემოდი, შვილო…

ჩუმად ჩამოჯდა მაგიდასთან.
— დედა… არ ვიცი რა მჭირს… ყველაფერი თავზე დამემხო… ანას ვერ ველაპარაკები… სამსახურში პრობლემებია… თავი დავკარგე…
— მიხო, შვილო… მე შენ მიყვარხარ. ანაც გიყვარს — უბრალოდ ახლა ტკივილში ხარ.

ისევ ჩუმად იყო. მერე უცებ ამოხეთქა:
— დედა, გგონია შეიძლება ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ?
— ყოველთვის შეიძლება…

იმ დღეს პირველად ვიგრძენი იმედი.

ორი კვირის შემდეგ ანაც დაბრუნდა რუსთავიდან. მიხომ მას დაურეკა და სთხოვა შეხვედრა.

— ანა… მაპატიე ყველაფერი… უბრალოდ ძალიან დავიღალე… სამსახური… შენი ტკივილი… ჩემი უძლურება…
ანა ტიროდა:
— მეც მაპატიე… მეც დავიღალე…

ისინი ერთმანეთს ჩაეხუტნენ ჩემს თვალწინ.

იმ ღამით სამივე ერთად ვისხედით სამზარეულოში. მიხომ ხელი ჩამჭიდა:
— დედა… მადლობა რომ არ დანებდი…

ახლა უკვე ერთი წელია გავიდა იმ დღიდან. მიხო და ანა ისევ ერთად არიან. ცოტა ხნის წინ მითხრეს, რომ ბავშვს ელოდებიან.

ხანდახან ვფიქრობ: რა იქნებოდა მაშინ რომ დავნებებულიყავი? რომ რწმენა დამეკარგა? იქნებ ზოგჯერ ყველაზე დიდი სასწაული სწორედ მაშინ ხდება, როცა ყველაზე მეტად გვგონია რომ ყველაფერი დასრულდა?

თქვენ როგორ ფიქრობთ — დედის ლოცვას მართლა შეუძლია ოჯახის გადარჩენა? იქნებ თქვენც გაქვთ მსგავსი გამოცდილება?