დაბრუნება, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა: ჩემი და, მისი ქმარი და მე ოთხ კედელს შორის

„შენ აქ არ უნდა დაბრუნებულიყავი, ნინო! ყველაფერი კარგად იყო, სანამ შენ გამოჩნდებოდი!“ – ჩემი დის, თაკოს ხმა ჯერ კიდევ ყურებში ჩამესმის. იმ დღეს, როცა ჩემმა ცხოვრებამ საბოლოოდ დაკარგა წონასწორობა, წვიმიანი თბილისი იყო. ბარგით ხელში ვიდექი ჩვენი ძველი სახლის კართან, სადაც ბავშვობა გავატარე, და გულში იმედით ვიფიქრებდი: „ახლა ყველაფერი უკეთ იქნება.“

თაკო კარი უხალისოდ გამიღო. მის გვერდით იდგა მისი ქმარი, ლევანი – ის კაცი, რომელიც ბავშვობიდან ვიცოდი, მაგრამ ახლა თითქოს უცხო იყო. თაკომ უხმოდ ჩამიხუტა, მაგრამ თვალებში რაღაც უცნაური სევდა და დაძაბულობა შევნიშნე. ლევანმა მხოლოდ თავი დამიკრა და გვერდით გაიხედა.

„მოდი, ნინო, დაჯექი. დაღლილი იქნები,“ – მითხრა თაკომ და სამზარეულოში შემიძღვა. მაგიდაზე ჩაიდანი იდგა და სუნთქვა მიჭირდა იმ უხერხულობისგან, რომელიც ჰაერში ტრიალებდა.

„რამდენ ხანს აპირებ დარჩენას?“ – მკითხა ლევანმა მოულოდნელად.

„ჯერ არ ვიცი… ალბათ სანამ სამსახურს ვიპოვი,“ – ვუპასუხე ჩუმად.

თაკომ ჩაი მოსვა და მზერა მომარიდა. მაშინ ვერ მივხვდი, რომ ეს უბრალო კითხვა იყო პირველი ნიშანი იმისა, რაც მოგვიანებით ჩვენს შორის მოხდებოდა.

სამი წელი გერმანიაში ვიცხოვრე. იქაურობა უცხო იყო ჩემთვის – მარტოობა, სევდა და მუდმივი შიში მომდევნო დღის წინაშე. საქართველოში დაბრუნება მინდოდა, რადგან მეგონა, რომ აქ ისევ ვიპოვიდი საკუთარ თავს. მაგრამ რეალობა სხვანაირი აღმოჩნდა.

პირველივე კვირაში დავინახე, რომ თაკოსა და ლევანს შორის რაღაც არ იყო რიგზე. ღამით ხშირად ჩხუბობდნენ – ხან ფულზე, ხან ლევანის გვიან დაბრუნებაზე. მე ვცდილობდი, ყურადღება არ მიმექცია, მაგრამ ერთხელ ღამით თაკოს ჩუმი ტირილი გავიგონე.

ერთ საღამოს ლევანი სამზარეულოში შემოვიდა, როცა თაკო მაღაზიაში იყო გასული. უხმოდ ჩამოჯდა ჩემს გვერდით.

„ნინო… შენ ხომ იცი, რომ თაკოს ძალიან უყვარხარ?“ – მკითხა მოულოდნელად.

„რა თქმა უნდა,“ – ვუპასუხე დაბნეულმა.

„ხანდახან მგონია, რომ მასთან ყველაფერი დასრულდა…“ – ჩაილაპარაკა და მზერა მომარიდა.

გავშრი. არ ვიცოდი რა მეთქვა. იმ წამს პირველად ვიგრძენი რაღაც უცნაური მის მიმართ – თანაგრძნობა თუ რაღაც მეტი? საკუთარ თავს ვერ ვუტყდებოდი.

მეორე დღეს თაკომ მითხრა: „ნინო, იქნებ სამსახური მოძებნო? იქნებ სხვაგან გადახვიდე? ჩვენც გვიჭირს…“

გული მეტკინა. მეგონა, რომ სახლში დაბრუნება სითბოს მომიტანდა, მაგრამ აქაც ზედმეტი ვიყავი.

სამსახური ვერ ვიპოვე. ფული არ მქონდა. დედა სოფელში ცხოვრობდა და მასთან გადასვლა არ მინდოდა – იქ ბავშვობის ტკივილები მელოდა.

ერთ საღამოს ლევანმა მითხრა: „თუ გინდა, დაგეხმარები სამსახურის პოვნაში.“

მადლობა გადავუხადე. იმ ღამეს გვიან დავბრუნდით სახლში – ლევანმა მანქანით წამიყვანა ერთ-ერთ კომპანიაში გასაუბრებაზე. გზაში მუსიკა ჩართო და უცნაურად მიყურებდა.

„შენ ძალიან შეცვლილი ხარ… გერმანიამ შეგცვალა?“ – მკითხა.

„ალბათ… იქ მარტო ვიყავი,“ – ვუპასუხე გულწრფელად.

მან ხელი ხელზე დამადო. გავშრი. იმ წამს მივხვდი, რომ რაღაც საშინელება ხდებოდა ჩვენს შორის – რაღაც დაუშვებელი.

მეორე დღეს თაკომ ტელეფონი იპოვა, სადაც ლევანის შეტყობინებები იყო ჩემს შესახებ. არაფერი განსაკუთრებული – უბრალოდ „ნინო კარგად არის?“ ან „დღეს ნინოს გავიყვან გასაუბრებაზე.“ მაგრამ თაკოსთვის ეს საკმარისი აღმოჩნდა.

„შენ გიყვარს ჩემი ქმარი?“ – მკითხა ცრემლიანი თვალებით.

„არა! როგორ შეგიძლია ეგ იფიქრო?“ – დავიყვირე.

„მაშინ რატომ გეხმარება ასე? რატომ გიყურებს ასე?“

არ ვიცოდი რა მეთქვა. საკუთარ თავში დავიბენი. იქნებ მართლა რაღაც შეიცვალა ჩემში? იქნებ ლევანი ჩემით დაინტერესდა? ან იქნებ მე თვითონაც ვეძებდი მის მზერაში სითბოს?

თაკომ ჩემოდანი მომიგდო კართან: „წადი! აღარ მინდა შენი ნახვა!“

სოფელში წავედი დედასთან. მთელი გზა ვტიროდი. დედამ არაფერი მკითხა – უბრალოდ ჩამიხუტა.

თვეები გავიდა. თაკომ ლევანი მიატოვა. მე კი დღემდე ვერ ვპოულობ საკუთარ თავს ამ ამბავში დამნაშავედ თუ მსხვერპლად.

ერთ დღეს თაკომ დამირეკა: „შენ დამინგრიე ოჯახი.“

„მე არ მინდოდა ასე გამოსულიყო…“ – ვუპასუხე ჩუმად.

„მაგრამ ასე გამოვიდა.“

ახლა სოფელში ვცხოვრობ დედასთან ერთად. ქალაქში დაბრუნების მეშინია. ხალხის თვალები მტკენს. ჩემი და აღარ მელაპარაკება. ლევანი ერთხელ დამიკავშირდა – ბოდიში მომიხადა ყველაფრისთვის და მითხრა, რომ მარტო დარჩა.

ხანდახან ვფიქრობ: ნეტავ მართლა მე ვარ დამნაშავე? თუ უბრალოდ ყველა ჩვენგანი თავის ტკივილს გაურბოდა და მე შემთხვევით აღმოვჩნდი ამ ქაოსის შუაგულში?

საკუთარ თავს დღემდე ვეკითხები: შეიძლება თუ არა დაბრუნება იქ, სადაც ერთხელ უკვე დაკარგე ყველაფერი? ან იქნებ ზოგჯერ დაბრუნება ყველაზე დიდი შეცდომაა? თქვენ რას ფიქრობთ?