„ბებია? ასე ადრე? რას ფიქრობ საერთოდ?!“ – ჩემი დედამთილის ყვირილი რესტორანში, სადაც ვმუშაობდი
„ბებია? ასე ადრე? რას ფიქრობ საერთოდ?!“ – დედამთილის ხმა მთელ დარბაზში გაისმა, როცა სტუმრები ჯერ კიდევ სალათებს აგემოვნებდნენ. იმ წამს, თითქოს ყველა დანარჩენი ხმა გაქრა და მხოლოდ მისი მკაცრი ტონი დარჩა ჰაერში გამოკიდებული. მე კი, რესტორნის მიმღებში მდგარი, ვგრძნობდი, როგორ მიჩერდებოდა გული.
ჩემი სახელი ნინო გახლავთ. ოცდაცხრა წლის ვარ და უკვე სამი წელია, რაც ემიგრაციაში ვარ საბერძნეთში. აქ, ათენში, ერთ პატარა ქართულ რესტორანში ვმუშაობ მიმღებად. ჩემი ქმარი, გიორგი, მშენებლობაზე მუშაობს. ჩვენი ცხოვრება არც ისე მარტივია – ყოველდღე ვცდილობთ, თავი გავიტანოთ, ცოტა ფული გადავაგროვოთ და საქართველოში დაბრუნებაზე ვოცნებობთ.
ეს საღამო განსაკუთრებული იყო – გიორგის მშობლები პირველად ჩამოვიდნენ ჩვენთან სტუმრად. დიდი ხანი ვემზადებოდით: დედამთილმა და მამამთილმა გადაწყვიტეს, რომ ჩვენი გაცნობიერება და ოჯახის გაერთიანება სწორედ ამ რესტორანში უნდა აღენიშნათ. ჩემთვის ეს ორმაგად მნიშვნელოვანი იყო – როგორც რძალი, როგორც თანამშრომელი და როგორც ქალი, რომელსაც სურდა, რომ ოჯახი მასში დარწმუნებულიყო.
მაგრამ დედამთილი, ქალბატონი მარინე, ყოველთვის განსაკუთრებული იყო – მკაცრი, პრინციპული და ცოტა ცივი. ბავშვობიდანვე გამეგო, რომ ქართულ ოჯახებში რძალს ბევრი რამ მოეთხოვება, მაგრამ ასეთი დაძაბულობა მაინც არ წარმომედგინა.
საღამო მშვიდად დაიწყო. სტუმრები მოდიოდნენ, ერთმანეთს ესალმებოდნენ, ქართული სიმღერები ჟღერდა ფონად. მე კი მიმღებში ვდგავდი და ვცდილობდი, ყველაფერი წესრიგში ყოფილიყო. გიორგი გვერდით მომიდგა და ჩუმად მითხრა:
– ნინო, ნუ ღელავ, ყველაფერი კარგად იქნება.
– ვიცი, მაგრამ მაინც მეშინია… ხომ იცი, დედაშენი როგორი მკაცრია.
– მთავარია, ერთად ვართ.
მაგრამ ეს სიმშვიდე დიდხანს არ გაგრძელებულა. სადღეგრძელოების დროს მამამთილმა მოულოდნელად თქვა:
– აბა, შვილებო, მალე შვილიშვილსაც ველოდებით!
დარბაზში სიცილი ატყდა. მე კი დავიბენი – ეს თემა ჩვენთვის ძალიან მტკივნეული იყო. უკვე წელიწადზე მეტია, რაც შვილის გაჩენას ვცდილობთ და არაფერი გამოგვდის. ექიმები ამბობენ, რომ სტრესი და ემიგრანტული ცხოვრება ხელს გვიშლის. მაგრამ ეს ხომ არავის უთქვამს ხმამაღლა…
დედამთილმა მაშინვე დაიჭირა სიტყვა:
– ბებია? ასე ადრე? რას ფიქრობ საერთოდ?! ჯერ სახლი არ გაქვთ, სამსახური არ გაქვთ ნორმალური… ჯერ საქართველოში დაბრუნდით და მერე იფიქრეთ შვილებზე!
მისმა ხმამ ყველა გააჩუმა. გიორგიმ ხელი ჩამჭიდა მაგიდის ქვეშ.
– დედა… – დაიწყო ჩუმად.
– რა დედა! ჯერ არ იცით რა არის ცხოვრება! მე რომ თქვენს ასაკში ვიყავი, უკვე ორი შვილი მყავდა და სახლიც მქონდა! ახლა კი… ემიგრაციაში ხართ და ბავშვზე ფიქრობთ?!
მე თვალები ამიცრემლიანდა. მთელი დარბაზი მე მიყურებდა. თითქოს ყველა ელოდა ჩემს პასუხს.
– ქალბატონო მარინე… – ძლივს ამოვთქვი – ჩვენც გვინდა ოჯახი გავზარდოთ. მაგრამ ყველაფერი ასე მარტივი არ არის…
– მარტივი არაა იმიტომ, რომ თქვენ არ იცით პასუხისმგებლობა! – მკაცრად მომიჭრა დედამთილმა.
გიორგი წამოდგა:
– გეყოფა! ნინოს ნუ აწყენინებ!
დედამთილმა ხელი ჩაიქნია:
– შენც მის მხარეს ხარ? მე თქვენთვის მხოლოდ კარგი მინდა!
მამამთილი ჩაერია:
– მარინე, დაწყნარდი…
მაგრამ დედამთილი არ ჩერდებოდა:
– მე ვიცი რა სჯობს! ჯერ ცხოვრება მოაწესრიგეთ! ბავშვი კი არა…
მე იქ აღარ შემეძლო გაჩერება. გამოვედი დარბაზიდან და ეზოში გავედი. ცრემლები თავისით მდიოდა. გიორგი გამომყვა.
– მაპატიე… – ჩამეხუტა – ხომ იცი, რომ შენს გვერდით ვარ.
– ვიცი… მაგრამ რატომ არ ესმით ჩვენი? რატომ ჰგონიათ, რომ ყველაფერი ასე მარტივია?
– იმიტომ რომ სხვანაირად გაიზარდნენ… მათთვის ოჯახი პირველია, მაგრამ ვერ ხვდებიან, რომ ჩვენ სხვა რეალობაში ვართ.
– ხომ შეიძლება უბრალოდ გაგვიგონ…
გიორგიმ თავი დამიქნია:
– მეც მინდა შვილი… მაგრამ ჯერ შენ უნდა იყო კარგად.
იმ ღამით სახლში გვიან დავბრუნდით. დედამთილმა არც კი დამელაპარაკა. მეორე დღეს დილით კი მომწერა: „შვილო, მაპატიე გუშინდელი. უბრალოდ მინდა ბედნიერები იყოთ.“
მაგრამ გულში მაინც დარჩა ის ტკივილი – თითქოს არასოდეს ვიქნები საკმარისი ამ ოჯახისთვის.
დღეები გადიოდა. რესტორანში მუშაობა ჩვეულ რეჟიმში გაგრძელდა. მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა ვინმე ბავშვზე საუბარს იწყებდა, გულში რაღაც მიჭერდა.
ერთ დღესაც რესტორანში ახალგაზრდა წყვილი შემოვიდა – ქალი visibly ორსული იყო. ბედნიერად იცინოდნენ და ერთმანეთს ხელს უჭერდნენ. უცებ მივხვდი: ყველას თავისი გზა აქვს ბედნიერებამდე.
საღამოს გიორგის ვუთხარი:
– იქნებ დროა საკუთარ თავს მივუსმინოთ და არა სხვებს?
მან გამიღიმა:
– მე შენთან ვარ ნებისმიერ შემთხვევაში.
მაშინ პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე – იქნებ მართლაც მთავარია ერთმანეთის მხარდაჭერა და არა სხვისი აზრი?
ახლა ხშირად ვფიქრობ იმ საღამოს სიტყვებზე: „ბებია? ასე ადრე? რას ფიქრობ საერთოდ?!“ იქნებ ზოგჯერ ყველაზე ახლობლებიც კი ვერ გვიგებენ ისე, როგორც გვინდა? თქვენ რას ფიქრობთ – უნდა მოვუსმინოთ საკუთარ გულს თუ ოჯახის ტრადიციებს?