ჩემი მფარველი ანგელოზი – ელზაბეთას ისტორია: ერთი კვირის გამოცდა, რომელმაც სამუდამოდ შემიცვალა ცხოვრება

– „დედა, გთხოვ, ნუ მიყვირი! მე ხომ უბრალოდ ვცდილობ აგიხსნა…“ – ჩემი ხმა კანკალებდა, როცა სამზარეულოს მაგიდასთან ვიჯექი და დედაჩემის მკაცრ მზერას ვუყურებდი. მისი თვალები სავსე იყო იმედგაცრუებით, ბრაზითა და რაღაც გაურკვეველი შიშით, რომელიც ბავშვობიდანვე ვიცოდი.

სულ რაღაც ერთი კვირის წინ მეგონა, რომ ჩემი ცხოვრება ნელ-ნელა დალაგდებოდა. გერმანიაში ემიგრაციიდან დაბრუნებულმა, თითქოს ყველაფერი თავიდან უნდა დამეწყო. თბილისში დაბრუნების პირველივე დღეს დედაჩემმა მითხრა: „აქ ყველაფერი ისე აღარ არის, როგორც ადრე. შენც შეიცვალე.“

მაშინ ვერ მივხვდი, რას გულისხმობდა. მაგრამ ახლა, როცა სამზარეულოში ვზივარ და დედაჩემის მკაცრი ხმა მესმის, ვხვდები – მე მართლა შევიცვალე. ემიგრაციამ გამამაგრა, მაგრამ ამავდროულად დამასუსტა კიდეც. მარტოობის გემო გავიგე, საკუთარი თავის რწმენა დავკარგე და ახლა, როცა ოჯახში დავბრუნდი, თითქოს უცხო ვარ.

– „ელზაბეთა, შენ არაფერი გესმის! აქ ყველაფერი რთულია. შენ იქ იყავი, ფულს აგზავნიდი და გეგონა, რომ ამით ყველაფერს აგვარებდი!“ – დედაჩემის სიტყვები გულში მხვდებოდა.

– „დედა, მე ხომ თქვენთვის ვმუშაობდი…“

– „ჩვენთვის? თუ საკუთარი თავისთვის? შენ ხომ აქ არ იყავი, როცა მამა ავად გახდა! შენ არ იცი, რა გადავიტანეთ!“

ამ სიტყვებმა თითქოს მიწა გამომაცალა ფეხქვეშ. მამა… მისი ავადმყოფობა ჩემთვისაც ტკივილი იყო, მაგრამ მაშინ გერმანიაში ვიყავი და მხოლოდ ტელეფონით ვიგებდი ყველაფერს.

იმ ღამით ოთახში ჩავიკეტე და ვტიროდი. ფანჯრიდან თბილისის ღამის ხმები შემოდიოდა – მანქანების სიგნალები, სადღაც შორიდან ძაღლის ყეფა და მეზობლის ტელევიზორის ხმა. საკუთარ თავთან მარტო დარჩენილმა პირველად გავბედე და ხმამაღლა ვთქვი:

– „ღირს კი დაბრუნება? ან საერთოდ, ღირს კი ბრძოლა იმისთვის, რომ ოჯახში ისევ ადგილი ვიპოვო?“

მეორე დილას მამაჩემი ოთახში შემოვიდა. მისი სახე დაღლილი იყო, თვალებში კი რაღაც უცნაური სინაზე ჩანდა.

– „ელზაბეთა, დედაშენი ნერვიულობს. შენ ხომ იცი, როგორ უჭირს ყველაფრის გადატანა…“

– „ვიცი, მამა. მაგრამ მეც მიჭირს…“

ის ჩამოჯდა ჩემს საწოლზე და ხელი მომკიდა.

– „შენ ძლიერი ხარ. მე ვიცი, რომ ყველაფერი გამოგივა.“

ეს სიტყვები თითქოს პატარა ნაპერწკალი იყო ბნელ ოთახში.

მაგრამ ოჯახური კონფლიქტები ამით არ დასრულებულა. ჩემი ძმა, ლაშა, რომელიც ყოველთვის ჩემი მოკავშირე მეგონა, ახლა თითქოს ჩემზე გაბრაზებული იყო.

– „შენ აქ აღარაფერი გესაქმება! ჩვენ უკვე სხვანაირად ვცხოვრობთ,“ – მითხრა ერთ საღამოს.

– „ლაშა, მე ხომ შენი და ვარ…“

– „ხო, მაგრამ სად იყავი მაშინ, როცა ყველაზე მეტად გვჭირდებოდი?“

ამ სიტყვებმა საბოლოოდ დამამძიმა. მთელი დღე ქუჩაში დავხეტიალობდი – ვერავისთან საუბარი არ მინდოდა. ვერავისთან გარდა ერთი ადამიანის – ნინო.

ნინო ჩემი ბავშვობის მეგობარია. ისიც ემიგრაციაში წავიდა რამდენიმე წლის წინ იტალიაში და ახლა დაბრუნებული იყო.

– „ელზაბეთა, მოდი ჩემთან. ვიცი, როგორ გრძნობ თავს,“ – მითხრა ტელეფონით.

მის სახლში მისვლისას ნინოს ჩახუტება ისეთი თბილი იყო, როგორც ბავშვობაში.

– „იცი რა მტკივა ყველაზე მეტად? თითქოს აღარავის ვჭირდები,“ – ვუთხარი ცრემლიანი თვალებით.

– „შენ გჭირდება საკუთარი თავი. სხვები მერე მიხვდებიან შენს ფასს,“ – მიპასუხა ნინომ.

იმ ღამით პირველად გავბედე და საკუთარ თავს ვუთხარი: „მე უნდა ვიცოცხლო ჩემთვის.“

მაგრამ მეორე დღეს ახალი დარტყმა დამხვდა სახლში დაბრუნებულს – დედაჩემი ავად გახდა. ექიმებმა თქვეს: სტრესი აქვს და სჭირდება სიმშვიდე.

ახლა მე ვიყავი ის ადამიანი, ვინც უნდა ეზრუნა მასზე. მთელი დღე მის გვერდით ვიჯექი და ჩუმად ვეფერებოდი ხელზე.

– „დედა, მაპატიე…“

– „შვილო, მეც მაპატიე… უბრალოდ მეშინია შენი დაკარგვის,“ – ძლივს გასაგონად მითხრა.

ამ სიტყვებმა ყველაფერი შეცვალა. თითქოს პირველად გავიგეთ ერთმანეთი.

მაგრამ ოჯახში მშვიდობა მაინც ვერ დამყარდა. ლაშა ისევ არ მესაუბრებოდა. მამაჩემი ჩუმად დადიოდა სახლში.

ერთ საღამოს კარზე ზარი გაისმა. კარი გავაღე და ზღურბლზე უცნობი ქალი იდგა – მეზობელი თამარი.

– „ელზაბეთა, ვიცი რაც გადაგაქვს. მეც ემიგრაციიდან დავბრუნდი წლების წინ. თუ გინდა, მოდი ჩემთან ჩაიზე.“

თამართან საუბარმა სხვა თვალით დამანახვა ჩემი მდგომარეობა.

– „იცი რა რთულია დაბრუნება? თითქოს საკუთარ სახლში სტუმარი ხარ,“ – მითხრა თამარმა.

– „ზუსტად ასე ვგრძნობ თავს,“ – ვუპასუხე.

– „მაგრამ დრო ყველაფერს აწყობს. მთავარია არ დანებდე.“

თამარის სიტყვებმა იმედი მომცა. მეორე დღეს დედაჩემს საუზმე მოვუმზადე და ლაშასაც დავუძახე:

– „ლაშა, მოდი ერთად ვისაუზმოთ.“

ის უხმოდ დაჯდა მაგიდასთან. სიჩუმეში მხოლოდ ჩაის ჭიქების ხმა ისმოდა.

– „იცი ლაშა,“ – დავიწყე ჩუმად, – „მე აქ ვარ იმიტომ, რომ თქვენ მიყვარხართ. ვიცი, რომ დაგაკლდით… მაგრამ მეც ძალიან მენატრებოდით.“

ლაშამ თავი დახარა.

– „მაპატიე… უბრალოდ ძალიან გამიჭირდა უშენოდ,“ – ძლივს გასაგონად თქვა.

ამ სიტყვებმა თითქოს კედელი დაანგრია ჩვენს შორის.

იმ კვირაში ბევრი რამ შეიცვალა ჩემს ცხოვრებაში. ოჯახში ნელ-ნელა სიმშვიდემ დაისადგურა. დედაჩემი გამოჯანმრთელდა. ლაშასთან ურთიერთობა აღვადგინე. მამაჩემი ისევ ჩუმად დადიოდა სახლში, მაგრამ მის თვალებში სიამაყეს ვხედავდი.

ყველაზე მეტად კი ნინოს მადლობელი ვარ – მან მასწავლა საკუთარი თავის სიყვარული.

ახლა ხშირად ვფიქრობ: იქნებ სწორედ მაშინ მოდის ჩვენი მფარველი ანგელოზი, როცა ყველაზე მეტად გვიჭირს? იქნებ სწორედ მაშინ უნდა ვისწავლოთ საკუთარი თავის პატივისცემა და ახლობლების პატიება?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? შეძლებდით თუ არა ოჯახის პატიებას და საკუთარი თავის პოვნას ასეთ რთულ დროს?