კვირაობის სადილი დედასთან: სიმართლე, რომელიც მარილიან სუპზე მეტად მტკივნეული აღმოჩნდა

— ნინო, კიდევ ერთხელ გეუბნები, მაგიდაზე ტელეფონი არ დადო! — დედაჩემის მკაცრი ხმა სამზარეულოდან მესმის და მე უხერხულად ვიღიმი, თითქოს ბავშვი ვიყო ისევ.

— კარგი, დედა, — ვამბობ ჩუმად და ტელეფონს ჩანთაში ვდებ. ოთახში უკვე ყველა შეკრებილია: ჩემი და, თამუნა, თავის ქმარს, იოსებს გვერდით უზის; მამა ჩუმად კითხულობს გაზეთს; ბებია ფანჯარასთან ზის და გარეთ იყურება. მე კი ვგრძნობ, რომ რაღაც უცნაური დაძაბულობაა ჰაერში — თითქოს ყველა რაღაცას ელოდება.

დედა სუფრას აწყობს და სუპის თეფშებს გვაწვდის. სუპი ოდნავ ზედმეტად მარილიანია, მაგრამ არავინ ამბობს ხმამაღლა. ჩვენ ხომ ასე ვართ — ყველაფერს ვიტანდით, ოღონდ ოჯახში სიმშვიდე არ დაგვერღვია.

— აბა, როგორ მიდის საქმეები? — ეკითხება დედა იოსებს და ცდილობს ღიმილი აიძულოს.

იოსები ჩანგალს ატრიალებს ხელში და უცებ ამბობს:

— საქმეები კარგად მიდის, მაგრამ მგონი დროა რაღაცებზე ღიად ვისაუბროთ.

ოთახში სიჩუმეა. თამუნა თვალებს აფართოებს, მე კი გულში ვლოცულობ, რომ ახლა არაფერი ისეთი არ თქვას.

— იოსებ, რას გულისხმობ? — ეკითხება მამა და გაზეთს გვერდზე დებს.

იოსები ღრმად ისუნთქავს და ამბობს:

— მგონი ყველამ ვიცით, რომ ნინოს სამსახურში პრობლემები აქვს. მაგრამ რატომ უნდა ვთამაშობდეთ თითქოს არაფერი ხდება? ნინო, შენ ხომ გითხრეს, რომ შემცირებები იქნება და შეიძლება შენც გაგიშვან?

ყველა ჩემკენ იყურება. დედას სახე ეცვლება — თითქოს სირცხვილისგან წითლდება.

— ეს ჩვენი საქმეა! — ამბობს თამუნა მკაცრად.

— არა, თამუნა! — ხმას უწევს იოსები. — ეს ყველას გვეხება! ნინო წლებია ყველაფერს მალავს და ჩვენც ვთამაშობთ ამ თამაშს. რატომ არ შეგვიძლია ერთმანეთთან გულწრფელები ვიყოთ?

მე ვერაფერს ვამბობ. თითქოს ენა ჩამივარდა. დედა ცდილობს სიტუაცია დაამშვიდოს:

— იოსებ, ოჯახში ასეთი თემები მაგიდასთან არ განიხილება!

— რატომ არა? — არ ჩერდება იოსები. — იქნებ იმიტომ, რომ ასე უფრო მარტივია? რომ ყველამ ვიცით ყველაფერი, მაგრამ ხმამაღლა არაფერს ვამბობთ?

ბებია ჩუმად ამბობს:

— ადრე ასე არ იყო… ადრე ოჯახში ყველაფერი იცოდნენ.

მამა თავს ხრის და ამბობს:

— იქნებ მართალია იოსები. იქნებ დროა ვისაუბროთ იმაზე, რაც გვაწუხებს.

ჩემი ხმა ძლივს მესმის:

— მართალია… სამსახურში პრობლემები მაქვს. შეიძლება გამიშვან კიდეც. მაგრამ არ მინდოდა თქვენთვის მეთქვა… არ მინდოდა შეგეშინდათ ან გეტკინათ.

დედა ჩემს ხელს იღებს:

— შვილო, ჩვენ შენი ოჯახი ვართ. ყველაფერი ერთად უნდა გადავიტანოთ.

თამუნა თვალებში ცრემლებით მიყურებს:

— ნინო, რატომ არ მითხარი?

— იმიტომ რომ… ყოველთვის ისეთი ძლიერი უნდა ვიყო, როგორიც თქვენ გინდათ. არ შემიძლია სისუსტე გაჩვენოთ.

იოსები ჩუმად ამბობს:

— სისუსტე კი არა, ეს ნამდვილი ძალაა. სიმართლეს რომ ამბობ.

ოთახში ისევ სიჩუმეა. მხოლოდ კოვზების ხმა ისმის თეფშებზე.

ბოლოს დედა ამბობს:

— იქნებ დროა ყველაფერი ვთქვათ ერთმანეთს? იქნებ ასე უფრო ადვილი იქნება?

თითოეულმა დაიწყო საუბარი თავის პრობლემებზე: მამამ აღიარა, რომ პენსიაზე გასვლა აშინებს; თამუნამ თქვა, რომ ქმართან ურთიერთობაში კრიზისი აქვთ; ბებიამ გაიხსენა თავისი ახალგაზრდობის ტკივილები. თითქოს პირველად ვიყავით ერთმანეთის წინაშე სრულიად შიშვლები — ყოველგვარი ნიღბების გარეშე.

მაგრამ ამ სიმართლემ რაღაცაც დაანგრია — თითქოს ძველი სიმშვიდე გაქრა და მის ადგილას ახალი, უცნობი სიცარიელე დარჩა. თუმცა ამ სიცარიელეში რაღაც იმედიც იყო: რომ ერთად შეგვეძლო ყველაფრის გადატანა.

საღამოს როცა ყველა წავიდა და მე დედასთან მარტო დავრჩი, მან ჩუმად მითხრა:

— ნინო, შეიძლება სიმართლე ზოგჯერ მტკივნეული იყოს… მაგრამ ტყუილში ცხოვრება უფრო მძიმეა.

ახლა მარტო ვარ ჩემს ოთახში და ვფიქრობ: ღირს კი სიმშვიდისთვის ტყუილში ცხოვრება? თუ ჯობია სიმართლე ითქვას და ოჯახი დაინგრეს? იქნებ სიმართლესაც შეუძლია ოჯახი გადაარჩინოს?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას?