ლოცვით ნაპოვნი სიმშვიდე: როგორ გადავლახე ოჯახური დაძაბულობა და ძმასთან კონკურენცია

„შენ ისევ ვერაფერი გააკეთე, ნიკა! ნახე, შენი ძმა უკვე უნივერსიტეტში სწავლობს, შენ კი ისევ აქ ხარ, სახლში, უსაქმურად!“ დედაჩემის სიტყვები ყურში მჭექდა, თითქოს მთელი ოთახი ამ სიტყვებით გაივსო. მამა ჩუმად იჯდა, თვალს არიდებდა ჩემს მზერას. ჩემი ძმა, ლაშა, კედელთან მიყუდებული იდგა და ირონიულად მიღიმოდა. იმ წამს მეგონა, რომ მთელი სამყარო ჩემს წინააღმდეგ იყო.

ეს სცენა არ იყო უცხო ჩემთვის — ბავშვობიდანვე ასე იყო: ლაშა ყოველთვის პირველი იყო ყველაფერში, მე კი თითქოს მის ჩრდილში ვცხოვრობდი. სკოლაში საუკეთესო ნიშნები ჰქონდა, სპორტშიც გამორჩეული იყო, მუსიკაშიც კი აჯობა ყველას. მე კი… მე უბრალოდ ნიკა ვიყავი, რომელიც ცდილობდა, მაგრამ თითქოს არასოდეს ჰყოფნიდა.

ერთ დღესაც, როცა დედაჩემმა მორიგი საყვედური მითხრა, ოთახში შევიკეტე და ფანჯრიდან გავიხედე. გარეთ წვიმდა. წვიმის წვეთები მინაზე ისე ცვიოდა, თითქოს ჩემი ცრემლები იყო. გულში რაღაც ჩამწყდა. პირველად ცხოვრებაში ვიგრძენი, რომ აღარ შემეძლო ამ ყველაფრის ატანა. მაშინვე გამახსენდა ბებია — მისი რჩევები და ლოცვები. ბავშვობაში სულ მეუბნებოდა: „ლოცვა ყველაფერს შველის, შვილო. როცა გიჭირს, ღმერთს მიმართე.“

იმ ღამით პირველად ვცადე გულწრფელად მელოცა. არ ვიცოდი, რა მეთქვა, უბრალოდ გულიდან წამოსული სიტყვებით ვილოცე: „ღმერთო, დამეხმარე, რომ თავი არ დავკარგო. მომეცი ძალა, რომ საკუთარი გზა ვიპოვო.“

მეორე დილას თითქოს ყველაფერი იგივე იყო — ოჯახში ისევ დაძაბულობა სუფევდა, მაგრამ მე რაღაც სხვანაირად ვგრძნობდი თავს. თითქოს შიგნით პატარა სინათლე აინთო. გადავწყვიტე, რომ რაღაც უნდა შემეცვალა. დავიწყე სამსახურის ძებნა — თავიდან არაფერი გამომდიოდა, მაგრამ არ დავნებდი. ყოველ საღამოს ვლოცულობდი და ღმერთს ვთხოვდი მოთმინებას.

ერთ დღესაც მეგობარმა დამირეკა: „ნიკა, გერმანიაში სამუშაო მაქვს შენთვის! მოდი, სცადე.“ თავიდან შემეშინდა — უცხო ქვეყანა, უცხო ენა… მაგრამ შინაგანად რაღაც მეუბნებოდა, რომ ეს ჩემი შანსი იყო. ოჯახში ეს ამბავი ვუთხარი და დედამ ისევ ირონიულად ჩაიცინა: „შენ გერმანიაში? იქაც ვერაფერს გააკეთებ.“ მამამ მხარზე ხელი დამადო: „თუ გინდა სცადე, ნიკა.“ ლაშამ კი მხოლოდ ერთი სიტყვა მითხრა: „წადი.“

გერმანიაში ჩასვლა ადვილი არ ყოფილა. ენა არ ვიცოდი, მარტო ვიყავი და ხშირად მენატრებოდა ოჯახი — მიუხედავად ყველაფრისა. მუშაობა მძიმე იყო — სამშენებლო ობიექტზე ვმუშაობდი დილიდან საღამომდე. მაგრამ ყოველ საღამოს ისევ ვლოცულობდი. ლოცვა ჩემი ერთადერთი მეგობარი გახდა იმ უცხო ქვეყანაში.

ერთ დღესაც მშენებლობაზე უბედური შემთხვევა მოხდა — ერთმა მუშამ ფეხი მოიტეხა და ყველა პანიკაში იყო. მე უცებ მივვარდი და პირველადი დახმარება აღმოვუჩინე — ბავშვობაში ბებიამ მასწავლა ელემენტარული სამედიცინო დახმარება. ამის შემდეგ უფროსმა დამიძახა და მითხრა: „ნიკა, შენს თავში დიდი ძალაა. გინდა ჩვენი ჯგუფის უფროსი გახდე?“ ეს ჩემთვის წარმოუდგენელი იყო — პირველად ცხოვრებაში ვიგრძენი, რომ ვიღაცამ ჩემი ძალა დაინახა.

ამ ამბის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა — უფრო თავდაჯერებული გავხდი, ენა ვისწავლე და თანდათან საკუთარი თავი აღმოვაჩინე. ოჯახში ხშირად ვრეკავდი — დედას ხმაში ჯერ კიდევ იგრძნობოდა სკეპტიციზმი, მაგრამ ერთხელ მითხრა: „ნიკა, შენზე ამაყი ვარ.“ ეს სიტყვები ჩემთვის ყველაფერს ნიშნავდა.

ლაშასთან ურთიერთობა ისევ რთული იყო — მასაც თავისი პრობლემები ჰქონდა საქართველოში: უნივერსიტეტი დაამთავრა, მაგრამ სამსახური ვერ იშოვა და დეპრესიაში ჩავარდა. ერთხელ დამირეკა და მითხრა: „ნიკა, როგორ ახერხებ ასე მშვიდად ყოფნას? მე აქ ვიხრჩობი.“ მაშინ მივხვდი, რომ ჩვენი კონკურენცია მხოლოდ ზედაპირული იყო — ორივეს გვტკიოდა.

ერთ დღეს საქართველოში დავბრუნდი რამდენიმე დღით — ლაშასთან ღამე გვიან ვისხედით აივანზე და ჩაის ვსვამდით.

— გახსოვს ბავშვობაში როგორ ვჩხუბობდით? — მკითხა ლაშამ.
— როგორ არ მახსოვს… სულ შენ იგებდი.
— ეგრე მეგონა მეც… მაგრამ ახლა მგონია, რომ შენ უფრო ძლიერი ხარ.
— მე? რატომ?
— იმიტომ რომ შენ იპოვე შენი გზა… მე კი ჯერ კიდევ ვერ ვპოულობ.

იმ ღამით პირველად ვისაუბრეთ გულწრფელად — ორივემ ვაღიარეთ ჩვენი შიშები და ტკივილები. მივხვდით, რომ ერთმანეთის კონკურენტები კი არა, თანამგზავრები ვიყავით ამ რთულ გზაზე.

ახლა როცა უკან ვიყურები, ვხვდები: ლოცვამ და რწმენამ მომცა ძალა არა მხოლოდ საკუთარ თავთან გამკლავებისათვის, არამედ ოჯახის წევრების გასაგებადაც. ოჯახური დაძაბულობა და ძმასთან კონკურენცია მხოლოდ ზედაპირული იყო — მთავარი ბრძოლა საკუთარ თავთან მქონდა.

ხშირად ვფიქრობ: რამდენი ადამიანი ცხოვრობს სხვის მოლოდინებში და ავიწყდება საკუთარი თავი? იქნებ სწორედ რწმენა და გულწრფელი ლოცვა დაგვეხმაროს საკუთარი გზის პოვნაში? თქვენ რას ფიქრობთ — შეიძლება თუ არა რწმენამ გადაარჩინოს ადამიანი მაშინაც კი, როცა ყველაზე ახლობელი ადამიანები გტკენენ?