„შვილს წამართვით“ – ერთი ქართველი ბებიას გულწრფელი აღსარება ოჯახურ ტკივილზე და მსხვერპლზე

„შვილს წამართვით!“ – ეს სიტყვები დღემდე ყურში ჩამესმის, თითქოს გუშინ მითხრა ნინომ, ჩემმა ერთადერთმა ქალიშვილმა. იმ ღამეს, როცა ყველაფერი შეიცვალა, ფანჯარასთან ვიდექი და თოვლს ვუყურებდი, როცა ტელეფონმა დარეკა. ნინოს ხმა ატირებული იყო, სუნთქვა უჭირდა: „დედა, გთხოვ, მოდი… მარტო ვერ ვუძლებ. ლუკა სულ ტირის, სამსახურში დამაგვიანდა და არ ვიცი, რა გავაკეთო.“

იმ ღამესვე ჩავიცვი ქურთუკი, ფეხსაცმელი და გავიქეცი მისკენ. მაშინ მეგონა, რომ ჩემი დახმარება მისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო. ნინო წლებია გერმანიაში ცხოვრობს – იქ წავიდა, როცა ლუკა სამი თვის იყო. თავიდან დროებით წასვლას აპირებდა, მაგრამ ცხოვრება სხვანაირად აეწყო. მე დავრჩი თბილისში, ლუკას გვერდით.

პირველი წელი თითქოს სიზმარი იყო – ღამეებს ვათენებდი ლუკასთან, მის სიცილზე ვიღვიძებდი და მის ტირილზე ვცდილობდი გამეგო, რა აწუხებდა. ნინო იშვიათად რეკავდა – ხან მუშაობდა, ხან სწავლობდა. თავიდან მტკიოდა მისი სიჩუმე, მერე მივეჩვიე. ვფიქრობდი: „ყველაფერი მისთვისაა – რომ კარგად იყოს, რომ ლუკას უკეთესი მომავალი ჰქონდეს.“

წლები გავიდა. ლუკა გაიზარდა – ბაღში შევიყვანე, სკოლაში მივიყვანე. მისი პირველი სიტყვები მე გავიგონე, მისი პირველი ნახატი მე დავკიდე კედელზე. ნინო მხოლოდ ზაფხულობით ჩამოდიოდა – ორი კვირით. თავიდან ლუკა დედას ვერ ცნობდა, მერე ეჩვეოდა და ისევ მიდიოდა.

ერთხელაც, როცა ლუკა უკვე ათის იყო, ნინომ მითხრა: „დედა, მინდა ლუკა ჩემთან წამოვიყვანო გერმანიაში.“ მაშინ პირველად შემეშინდა – თითქოს მიწა გამომეცალა ფეხქვეშ. ვუთხარი: „ნინო, აქაა მისი ცხოვრება, მეგობრები ჰყავს… მე ხომ არ გიშლი ხელს?“ მან კი მკაცრად მიპასუხა: „შენ ჩემს შვილს ისე ზრდი, თითქოს შენი იყოს.“

ამ სიტყვებმა გულში დამარტყა. მთელი ღამე არ მძინებია – ვფიქრობდი: მართლა წავართვი შვილი? ხომ მხოლოდ იმის გაკეთება მინდოდა, რაც მისთვის უკეთესი იყო? მაგრამ ნინოს თვალებში ბრაზი დავინახე – თითქოს ჩემი სიყვარული დანაშაული იყო.

ლუკას წაყვანა გადაწყვიტეს. ბოლო ღამეს ჩემს გვერდით დაიძინა – პატარა ხელები შემომხვია და ჩუმად მითხრა: „ბებო, შენ ხომ არ დამივიწყებ?“

გერმანიაში წასვლის შემდეგ ყველაფერი აირია. ნინო ცდილობდა კარგი დედა ყოფილიყო – მაგრამ ლუკა ხშირად ტიროდა, სკოლაში ვერ ეწყობოდა, ენა არ ესმოდა. ნინო ისევ სამსახურში იყო მთელი დღე. ერთხელაც დამირეკა: „დედა, არ ვიცი რა ვქნა… ლუკა მეუბნება, რომ შენთან დაბრუნება უნდა.“

ვცდილობდი დავემშვიდებინე: „ნინო, დრო სჭირდება… შენ მისი დედა ხარ.“ მაგრამ გულში მტკიოდა – თითქოს ორივეს ვატკინე.

ერთ დღეს კი ნინომ პირდაპირ მითხრა: „შვილს წამართვი! შენ გამო ვერ მენდობა… შენ გამო ვერ მიყვარს ისე როგორც უნდა მიყვარდეს!“

მაშინ მივხვდი – ჩვენი სიყვარული ერთმანეთის წინააღმდეგ გადაიქცა. მე ჩემი შვილისთვის მსხვერპლი გავიღე – საკუთარი ცხოვრება დავთმე, რომ მას უკეთესი მომავალი ჰქონოდა. მაგრამ ამ მსხვერპლმა ორივე დაგვაზიანა.

ახლა უკვე წლები გავიდა. ლუკა გაიზარდა – გერმანიაში სწავლობს უნივერსიტეტში. მე თბილისში ვარ – მარტო ბინაში ვცხოვრობ. ნინო იშვიათად რეკავს – ხან მუშაობს, ხან ისევ თავის ცხოვრებაში ებრძვის პრობლემებს.

ხანდახან ვფიქრობ: სად დავუშვი შეცდომა? იქნებ ზედმეტად შევიყვარე? იქნებ უნდა გამეშვა თავიდანვე?

ერთხელაც ლუკამ დამირეკა: „ბებო, შენ რომ არ ყოფილიყავი, ალბათ სულ დავიკარგებოდი…“ ამ სიტყვებმა ცოტა შვება მომიტანა.

მაგრამ მაინც ვერ ვისვენებ – იქნებ მართლა წავართვი ნინოს შვილი? იქნებ ჩემი სიყვარული ზედმეტი იყო?

ახლაც ფანჯარასთან ვდგავარ და თოვლს ვუყურებ. გული მტკივა – მაგრამ მაინც მადლობელი ვარ იმ წლებისთვის.

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილზე? სად გადის ზღვარი სიყვარულსა და მსხვერპლს შორის?