თვრამეტი წელი ერთ მაგიდასთან: ემოციური ისტორია, რომელმაც მთელი სოფელი შეძრა
— ნინო, მაგიდაზე ისევ ჩაიდანი დარჩა! — ყვიროდა ჩემი უფროსი, როცა დილის რვა საათზე კაფის კარი ხმაურით გაიღო და ის შემოვიდა. ბატონი გივი, ომის ვეტერანი, მუდამ ერთსა და იმავე კუთხის მაგიდასთან ჯდებოდა, ზუსტად ფანჯარასთან, საიდანაც სოფლის მთავარი ქუჩა ჩანდა. მისი სახე მუდამ მკაცრი იყო, ხმა — ბოხი და უხეში. თვრამეტი წელია, ყოველდღე ვემსახურები მას. არცერთი დღე არ გაუცდენია, არც თოვლში, არც წვიმაში.
— ნინო, ისევ იგივე — შავი ჩაი, ორი კუბიკი შაქარი და ხაჭაპური. — ისე მეუბნებოდა, თითქოს პირველად ვხედავდი.
თავიდან ძალიან მწყინდა მისი უხეშობა. ერთხელაც ვკითხე:
— ბატონო გივი, რამე გაწყენინეთ?
მხოლოდ ჩაიდნისკენ გაიშვირა ხელი და ხმა არ ამოუღია. ასე გავიდა წლები. მე გავთხოვდი, შვილი შემეძინა, ქმარი საზღვარგარეთ წავიდა სამუშაოდ — გივი კი ისევ მოდიოდა.
ერთ დღესაც არ მოვიდა. დილიდან ველოდი მის ჩვეული ნაბიჯების ხმას, მაგრამ კარი არ გაიღო. მეორე დღესაც არ იყო. მესამე დღეს უკვე ყველა კითხულობდა:
— ნინო, ბატონი გივი სად არის?
მეც ვერ ვხვდებოდი. სოფელში ჭორები სწრაფად ვრცელდება — ზოგი ამბობდა, რომ ავად გახდა, ზოგი კი იმასაც კი ამტკიცებდა, რომ ოჯახი ჰყავდა სადღაც თბილისში და იქ წავიდა.
მეოთხე დღეს კაფის კარი ახალგაზრდა ქალმა შემოაღო. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა.
— გამარჯობა… თქვენ ნინო ხართ?
— დიახ…
— მე მარიამი ვარ, გივის შვილი.
გავოცდი. არასდროს მსმენია მასზე.
— მამა გარდაიცვალა… გუშინ დაკრძალეს. მინდოდა მადლობა გადამეხადა თქვენთვის.
გავშრი. სიტყვები ვერ ვიპოვე.
— იცით… მამას არასდროს უყვარდა ხალხთან ურთიერთობა. ბავშვობიდანვე ასეთი იყო. დედაჩემი ადრე გარდაეცვალა და მას შემდეგ სულ უფრო დაიკეტა. მე და ჩემი ძმა თბილისში ვცხოვრობთ, მამა კი სოფელში მარტო დარჩა. ერთადერთი ადგილი, სადაც ყოველდღე დადიოდა — თქვენი კაფე იყო.
— მაგრამ… მე მეგონა, უბრალოდ ჩვევად ექცა…
— არა. იცით რატომ მოდიოდა? დედაჩემი აქ მუშაობდა ახალგაზრდობაში. მამას უყვარდა მისი ნახვა აქ — ფანჯარასთან, ზუსტად იმ მაგიდასთან იჯდა ხოლმე. როცა დედა გარდაიცვალა, მამა ყოველდღე მოდიოდა აქ, თითქოს მას ელაპარაკებოდა.
ცრემლები წამსკდა.
— მე კი მეგონა, უბრალოდ უხასიათო კლიენტი იყო…
— არა… თქვენთვის მადლობა უნდა გადაგიხადოთ. მამასთვის თქვენი უბრალო “დილა მშვიდობისა” ბევრს ნიშნავდა.
მარიამი წავიდა. მე კი იმ მაგიდასთან დავჯექი და პირველად დავფიქრდი — რამდენ რამეს ვერ ვხედავთ ადამიანებში? რამდენჯერ გვგონია, რომ ვინმე უბრალოდ უხასიათოა ან გულგრილი, სინამდვილეში კი სულ სხვა რამ ტკივა?
იმ დღიდან კაფეში რაღაც შეიცვალა. გივის მაგიდა ცარიელი აღარ ყოფილა — ხან ვინ დაჯდებოდა, ხან ვინ. თითქოს სოფელმა იგრძნო, რომ მარტოობა ყველაზე მძიმე ტვირთია.
ერთ დღეს ჩემი შვილი მომვარდა:
— დედა, ბატონი გივი მართლა ცუდი იყო?
— არა, შვილო… უბრალოდ ძალიან ეტკინა.
ახლა ხშირად ვფიქრობ: რამდენჯერ გავუსწორეთ თვალი სხვის ტკივილს? რამდენჯერ დავინახეთ ადამიანი მხოლოდ ზედაპირზე? იქნებ სწორედ ახლა ვიღაც ჩვენს გვერდით ჩუმად იტანჯება და ჩვენ ამას ვერ ვამჩნევთ?
მეგობრებო, თქვენ თუ გქონიათ ასეთი შემთხვევა ცხოვრებაში? იქნებ ვინმესთვის უბრალო ღიმილი ბევრად მეტია, ვიდრე გვგონია?