შობა, საჩუქრები და ჩრდილები: დედის აღსარება კრიტიკის ქარცეცხლში

„ეს უსამართლობაა! რატომ აქვს ვილიამს ასეთი ძვირი საჩუქარი, ლილის კი უბრალო სათამაშო?“ – ეს იყო პირველი კომენტარი, რომელიც ინსტაგრამზე დავინახე. ჯერ კიდევ შობის წინა ღამე იყო, სამზარეულოში ვიჯექი, ფანჯრიდან თოვლი ჩანდა და ბავშვები თავიანთ ოთახებში საჩუქრებს ელოდნენ. მე კი ტელეფონში ჩავიხედე და უცებ ყველაფერი შეიცვალა.

მე ვარ არიანა, 36 წლის ქალი თბილისიდან, რომელიც სამი წლის წინ მეორედ გავთხოვდი. ჩემი ქმარი, ლაშა, გერმანიაში ცხოვრობდა წლები და იქიდან ჩამოიყვანა თავისი ქალიშვილი, ლილი. მე მყავს ვილიამი – ჩემი ერთადერთი შვილი პირველი ქორწინებიდან. ჩვენი ოჯახი თითქოს ჩვეულებრივი იყო: ყოველდღიური პრობლემები, პატარა სიხარულები და დიდი იმედები.

მაგრამ შობა ყოველთვის განსაკუთრებული დრო იყო ჩემთვის. ბავშვობაში დედაჩემი სულ ცდილობდა, რომ ეს დღე ჯადოსნური ყოფილიყო. ახლა მე მინდოდა იგივე გამეკეთებინა ჩემი შვილებისთვის – ორივესთვის. მაგრამ სიმართლე გითხრათ, ეს სულაც არ არის მარტივი, როცა ერთს შენი სისხლი და ხორცი ჰქვია, მეორეს კი – გერი.

იმ დღეს მაღაზიაში საათობით დავდიოდი. ვილიამს დიდი ხანია უნდოდა ლეგოს ახალი ნაკრები – ძვირი ღირდა, მაგრამ მთელი წელი ამაზე ოცნებობდა. ლილისთვის კი ავარჩიე ლამაზი თოჯინა და წიგნი ქართულ ენაზე – მას ჯერ კიდევ უჭირდა ქართულად კითხვა, გერმანიიდან ახალი ჩამოსული იყო.

სახლში დაბრუნებულმა საჩუქრები ლამაზად შევფუთე და ფოტო გადავიღე – მინდოდა მეგობრებისთვის გამეზიარებინა ჩემი სიხარული. მაგრამ მეორე დილით ინსტაგრამი სავსე იყო ბრაზიანი კომენტარებით: „როგორ შეგიძლია ასე გაანაწილო სიყვარული?“, „ლილი ხომ შენი შვილიცაა!“, „ეს ბავშვს ტკივილს მიაყენებს!“

თავიდან გაბრაზება ვიგრძენი. ვინ არიან ეს ადამიანები? რა იციან მათ ჩვენი ცხოვრების შესახებ? მაგრამ მერე საკუთარ თავში ეჭვი შემეპარა. იქნებ მართლა დავუშვი შეცდომა? იქნებ ლილი უფრო მეტს იმსახურებდა?

ლაშა საღამოს სახლში დაბრუნდა დაღლილი და ჩუმად. ვუთხარი, რაც მოხდა. მან მხრები აიჩეჩა: „არიანა, შენ ყველაფერი სწორად გააკეთე. ლილი ჯერ კიდევ ახალ გარემოშია, არ უნდა გადავტვირთოთ.“ მაგრამ მე ვერ ვწყნარდებოდი.

მეორე დღეს ლილი თავის ოთახში ჩუმად იჯდა და წიგნს კითხულობდა. მივედი მასთან:

– ლილი, საჩუქარი მოგეწონა?

მან თავი დამიქნია, მაგრამ თვალებში რაღაც სევდა დავინახე.

– იცი, ვილიამს დიდი ხანია უნდოდა ის ლეგო… შენ თუ რამე გინდა, შეგიძლია მითხრა.

ლილიმ ჩუმად მიპასუხა:

– მე უბრალოდ მინდა, რომ შენთან ვიყო… ისე როგორც ვილიამი ხარ.

ეს სიტყვები გულში ჩამრჩა. მთელი ღამე ვერ დავიძინე. საკუთარ თავს ვეკითხებოდი: მართლა ვაკეთებ ყველაფერს სწორად? ხომ არ ვუშვებდი იმ შეცდომას, რასაც ჩემი დედა უშვებდა – როცა მე და ჩემი და სულ გვადარებდა ერთმანეთს?

მეორე დღეს ინსტაგრამზე პოსტი დავწერე:

„ხანდახან ერთი ფოტო ვერ გადმოსცემს იმას, რაც სინამდვილეში ხდება ოჯახში. მე ვცდილობ ორივე ბავშვს თანაბრად ვუყვარდე, მაგრამ ზოგჯერ შეცდომებსაც ვუშვებ. გთხოვთ, სანამ განსჯით, დაფიქრდით: ხომ არ იმალება ფოტოს მიღმა უფრო რთული ამბავი?“

კომენტარები კიდევ უფრო გამწვავდა – ზოგი მხარს მიჭერდა, ზოგი ისევ მსჯიდა. მეგობარმა დამირეკა:

– არიანა, რატომ აძლევ ამდენ მნიშვნელობას სხვის აზრს? შენ ხომ იცი, რომ საუკეთესო დედა ხარ.

მაგრამ მე მაინც ვერ ვისვენებდი. ბავშვობაში ხშირად მესმოდა დედაჩემისგან: „შენ ხომ უფროსი ხარ, უნდა გაუგო დას.“ ახლა კი მეც იგივე სიტყვებს ვიმეორებდი ლილის მიმართ – „შენ ხომ ახალი ხარ აქ, გაგვიგე.“

ერთ დღესაც ლაშამ მითხრა:

– მოდი, შაბათ-კვირას ერთად წავიდეთ ბორჯომში. ბავშვებსაც გავასეირნებთ და შენც განიტვირთავ.

ბორჯომში თოვლი იყო და ბავშვები ერთად თამაშობდნენ. პირველად დავინახე, როგორ იცინოდა ლილი გულწრფელად – ვილიამი მასთან ერთად აშენებდა თოვლის კაცს.

საღამოს სასტუმროს ნომერში ლილიმ მომიახლოვდა:

– არიანა, შეგიძლია მომიყვეო როგორ შეხვდი შენ შობას ბავშვობაში?

დავიწყე მოყოლა ჩემი ბავშვობის ამბების – როგორ ველოდებოდი საჩუქრებს და როგორ მწყინდა ხოლმე, როცა ჩემი და უფრო დიდ საჩუქარს იღებდა. ლილიმ ჩუმად მომისმინა და ბოლოს მითხრა:

– მე უბრალოდ მინდა ვიყო ოჯახის ნაწილი.

ამ სიტყვებმა საბოლოოდ გამაგებინა: არც ერთი საჩუქარი ვერ შეცვლის იმას, რასაც ბავშვი ოჯახში გრძნობს – მიღებულობას ან გარიყულობას.

თბილისში დაბრუნებულმა გადავწყვიტე: მომავალ წელს ორივეს ერთად შევარჩევინებ საჩუქრებს და ერთად მოვამზადებთ შობის მაგიდას. მინდა ორივემ იგრძნოს თავი ოჯახის სრულფასოვან წევრად.

მაგრამ მაინც ვერ ვისვენებ – იქნებ უკვე დავაგვიანე? იქნებ ლილის გულში უკვე დარჩა ის ტკივილი, რაც მე მქონდა ბავშვობაში?

ახლა თქვენ გეკითხებით: როგორ უნდა მოვიქცეთ ასეთ სიტუაციაში? შესაძლებელია თუ არა გერის ისე შეყვარება, როგორც საკუთარი შვილის? იქნებ სიყვარული სულ სხვა რამეა – ყოველდღიური ზრუნვა და პატარ-პატარა ყურადღებაა?

მე ჯერ კიდევ ვეძებ ამ კითხვებზე პასუხს… თქვენ რას ფიქრობთ?