ჩემი და თაღლითის მსხვერპლი გახდა — როგორ დავეხმარო, რომ სიმართლე დაინახოს?
— ელა, გთხოვ, უბრალოდ მითხარი, კიდევ რამდენი ფული გადაურიცხე იმ ბიჭს? — ხმა ამიკანკალდა, როცა სამზარეულოში შევედი და დავინახე, როგორ უყურებდა ტელეფონს.
ელამ თავი დახარა. მისი თითები ნერვიულად ათამაშდა მაგიდაზე. დედაჩვენი, პატრიცია, გვერდით იჯდა და ჩაის სვამდა. ოთახში დაძაბულობა იგრძნობოდა — თითქოს ჰაერი უფრო მძიმე იყო.
— ცოტას… — ძლივს ამოილაპარაკა ელამ. — უბრალოდ უნდა დავეხმარო. ის მარტო ცხოვრობს საბერძნეთში, არავინ ჰყავს.
— ელა! — ხმას ვერ ვიმორჩილებდი. — ხომ იცი, რამდენჯერ გითხარი: ინტერნეტში გაცნობილი ხალხი შეიძლება თაღლითები იყვნენ! შენ კი ორ სამსახურში მუშაობ, დედას უვლი… მე თვითონაც შენ გთხოვე დახმარება და მითხარი, რომ ფული არ გაქვს!
ელამ თვალები ამარიდა. დედამ ჩაის ჭიქა დადო და ჩუმად თქვა:
— შვილებო, ნუ ჩხუბობთ…
მაგრამ მე უკვე ვეღარ ვჩერდებოდი. გულში ბრაზი და სასოწარკვეთა ერთმანეთში მერეოდა. ელა ბავშვობიდან ასეთი იყო — ყველას ეხმარებოდა, საკუთარ თავზე კი არასდროს ფიქრობდა. მამა რომ დაგვტოვა, მაშინაც ელა იყო ჩვენი საყრდენი. ახლა კი ვიღაც უცხო კაცს უგზავნის ბოლო დანაზოგებს.
— ელა, გთხოვ… — ხმა ჩამიწყდა. — ხომ ხედავ, დედას წამლები სჭირდება. მე სამსახური დავკარგე. შენ კი…
ელამ ცრემლები მოიწმინდა.
— არ მესმის, რატომ არ გჯერათ ჩემი? ის მართლა კარგია… ფოტოებიც გამომიგზავნა. მითხრა, რომ მალე ჩამოვა საქართველოში და ერთად ვიქნებით…
— ფოტოები?! — ირონიულად გამეცინა. — იცი მაინც, რამდენი ასეთი ისტორია მომისმენია? ფოტოებს ინტერნეტიდან იღებენ! ელა, გთხოვ…
დედამ ხელი მომკიდა:
— ნუ ეჩხუბები… ელასაც უჭირს. მარტოობას ვერ ეგუება.
დავდუმდი. დედას სიტყვებმა თითქოს გულში ჩამარტყეს. მართლა ასე მარტოა ელა? მე ხომ სულ სამსახურში ვიყავი ან მეგობრებთან. დედასაც თავისი ტკივილი ჰქონდა…
მახსოვს, ბავშვობაში ელა სულ ჩემ გვერდით იყო. როცა სკოლაში დამცინოდნენ, ის პირველი მიცავდა. ახლა კი მე ვერ ვიცავ მას.
იმ ღამით ვერ დავიძინე. ფანჯრიდან თბილისს გავყურებდი და ვფიქრობდი: რა უნდა გავაკეთო? როგორ დავაჯერო ელას, რომ თაღლითის მსხვერპლია?
მეორე დღეს სამსახურის ძებნაში ვიყავი, როცა ელამ დამირეკა.
— ნიკა… ხომ არ გეწყინა გუშინდელი?
— არა, ელა… უბრალოდ ძალიან ვნერვიულობ შენზე.
— ვიცი… მაგრამ გთხოვ, ნუ მეტყვი უარს. მე მჯერა მისი.
— კარგი… მაგრამ ერთი რამ გამიკეთე: მომეცი მისი ფოტოები და მიმოწერა. იქნებ მეც გავიცნო.
ელამ უხალისოდ დამთანხმდა. საღამოს მისი ტელეფონი ავიღე და ყველაფერი გადავათვალიერე. ბიჭი — გიორგი — თითქოს ჩვეულებრივი იყო: სიმპათიური ფოტოები, ლამაზი სიტყვები ქართულად (თუმცა ზოგჯერ უცნაური შეცდომებით). წერილებში მუდამ უჩიოდა მარტოობას, ჯანმრთელობის პრობლემებს და იმას, რომ საქართველოში დაბრუნება უნდა, მაგრამ ბილეთის ფული არ აქვს.
გული მომიკვდა: ეს კლასიკური თაღლითობის სქემა იყო.
მეგობარს დავურეკე — ლაშას საბერძნეთში ნათესავები ჰყავს.
— ლაშა, შეგიძლია გადაამოწმო ეს ბიჭი? ფოტოებს გამოგიგზავნი.
ორი დღის შემდეგ ლაშამ დამირეკა:
— ნიკა, ეგ ფოტოები ინტერნეტში იძებნება. ეს ბიჭი საერთოდ სხვაა — იტალიელია და არც კი იცის საქართველოზე რამე.
გული შემეკუმშა. როგორ მეთქვა ეს ელასთვის?
საღამოს სახლში მივედი და სამზარეულოში შევედი. ელა ჩუმად იჯდა მაგიდასთან და ტელეფონს უყურებდა.
— ელა… უნდა დაგელაპარაკო.
მან ამომხედა — თვალებში იმედის ნაპერწკალი ჰქონდა.
— რა ხდება?
— ლაშამ გადაამოწმა ის ფოტოები… გიორგი არ არსებობს. ფოტოები ინტერნეტიდანაა აღებული.
ელა გაშეშდა. სახეზე ფერი გადაუვიდა.
— არა… არა! ასე არ შეიძლება! ის ხომ მელაპარაკებოდა… მითხრა, რომ ჩამოვიდოდა…
— ელა… გთხოვ… უბრალოდ ნახე ეს ლინკი — ეს ბიჭი იტალიელია. ნახე მისი ინსტაგრამი.
ელამ ტელეფონი აიღო და ბმულზე გადავიდა. რამდენიმე წუთი ჩუმად იყო. მერე ცრემლები წამოუვიდა.
— ნიკა… როგორ მოვატყუე თავი ასე? როგორ ვერ მივხვდი?
დედამ ჩაგვიხუტა ორივეს.
— შვილებო… მთავარია ერთად ვართ.
მაგრამ ვიცოდი: ეს ასე მარტივი არ იქნებოდა. ელას გული ჰქონდა გატეხილი — არა მხოლოდ თაღლითის გამო, არამედ იმიტომაც, რომ მარტოობისგან თავი დაკარგა.
მთელი ღამე მის გვერდით გავატარე. ვუსმენდი მის ტირილს და ჩუმად ვეფერებოდი თავზე.
— ნიკა… ასე მარტივად როგორ ენდობიან ადამიანები სხვებს? რატომ გვინდა ასე ძალიან გვიყვარდეს ვინმე?
— იმიტომ რომ ადამიანები ვართ… და მარტოობა ყველაზე დიდი ტკივილია.
მეორე დღეს ელამ სამსახურში წასვლა ვერ შეძლო. დედამ უთხრა:
— დაისვენე დღეს… მე მოვუვლი ყველაფერს.
მე კი მთელი დღე ვფიქრობდი: რა უნდა გავაკეთო ახლა? როგორ დავეხმარო ელას ისევ თავის პოვნაში?
ერთი კვირის შემდეგ ელამ მითხრა:
— ნიკა, იქნებ ფსიქოლოგთან მივიდე? მგონია, რომ მარტო ვერ გავუმკლავდები.
გული გამითბა: ეს პირველი ნაბიჯი იყო გამოჯანმრთელებისკენ.
ახლა უკვე ორი თვე გავიდა მას შემდეგ. ელა ისევ მუშაობს ორ სამსახურში — მაგრამ ამჯერად საკუთარ თავზეც ზრუნავს. დედაც უკეთაა; მე ახალი სამსახური ვიპოვე და ოჯახში ცოტა მეტი სიმშვიდეა.
მაგრამ ღამეებში ხშირად ვფიქრობ იმაზე, რაც მოხდა:
„რატომ არის ასე ადვილი ადამიანების მოტყუება მაშინ, როცა ყველაზე მეტად გვჭირდება სიყვარული? იქნებ ჩვენ ყველანი უფრო მეტად უნდა ვუსმენდეთ ერთმანეთს — სანამ ვინმე სხვას მოვუსმენთ?“