წერილი ჩემი ქმრის საყვარელს — ხუთი წლის შემდეგ: ახლა შენ მხოლოდ ცუდი მოგონება ხარ

„შენ ისევ წერ?“ — მკითხა დედაჩემმა, როცა სამზარეულოში შემოვიდა და ჩემს წინ ჩამოჯდა. კალამი ხელში გამეყინა, ფურცელზე კი უკვე ათასჯერ გადახაზული სიტყვები იყო. ხუთი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ჩემი ცხოვრება შუაზე გაიხლიჩა, მაგრამ დღესაც ვერ ვახერხებ, შენი სახელი დავწერო. შენ ხარ ქალი, რომელმაც სცადა ჩემი ოჯახის წართმევა. ქალი, რომლის გამო ჩემი შვილები ღამით ტიროდნენ და მე საკუთარი თავის სიძულვილში ვიხრჩობოდი.

ხანდახან ვფიქრობდი, იქნებ ყველაფერი სხვანაირად ყოფილიყო, რომ არა ის ერთი ზარი. მაშინ თბილისში ვცხოვრობდით — მე, ვილი და ჩვენი ორი შვილი, ნიკოლოზი და მარიამი. ჩვეულებრივი საღამო იყო: ბავშვები გაკვეთილებს ამზადებდნენ, მე კი სამზარეულოში ვახშამს ვამზადებდი. ტელეფონი აწკრიალდა. ეკრანზე უცნობი ნომერი იყო. „გისმენთ?“ — ვუპასუხე და მაშინვე გავიგონე შენი ხმა: მშვიდი, ცივი და ირონიული.

„თქვენი ქმარი ჩემთანაა. გირჩევთ, აღარ დაელოდოთ.“

სუნთქვა შემეკრა. მეგონა, რომ ეს რაღაც უხეში ხუმრობა იყო, მაგრამ შენმა ხმამ ყველაფერი დამამთავრა. იმ ღამით ვილი სახლში არ დაბრუნებულა. მეორე დილას კი უკვე ყველაფერი ვიცოდი — შენთან იყო, შენთან დარჩა.

დედაჩემი მაშინვე ჩამოვიდა ქუთაისიდან. „ნინო, შვილო, ასე არ შეიძლება! ბავშვებზე იფიქრე!“ — მეუბნებოდა და ცდილობდა, როგორმე ძალა მოეცა ჩემთვის. მაგრამ მე მხოლოდ ერთი კითხვა მქონდა: რატომ? რა დავაკელი? რა დავაშავე?

შენთან შეხვედრა მხოლოდ ერთხელ მომიწია. სასამართლოში ვიყავით — განქორწინების პროცესი იყო. შენ იქ იჯექი, თავაწეული, თითქოს გამარჯვებული. ვილის გვერდით იყავი, მაგრამ მის თვალებში დანაშაულის გრძნობა ჩანდა. შენ კი მხოლოდ იღიმოდი.

„ბოდიში არ გაქვს?“ — გკითხე მაშინ.

„რისთვის?“ — მიპასუხე მშვიდად. „სიყვარული დანაშაულია?“

ის დღე არასდროს დამავიწყდება. იმ დღიდან მოყოლებული, საკუთარ თავში ჩავიკეტე. ბავშვებს ვერ ვუყურებდი თვალებში — მეგონა, რომ მათაც ვუღალატე, რომ ვერ შევძელი მათი ოჯახის შენარჩუნება.

დრო გადიოდა. ვილი თავიდან ხშირად მოდიოდა ბავშვებთან, მაგრამ მერე ნელ-ნელა გაქრა ჩვენი ცხოვრებიდან. შენთან ერთად გერმანიაში წავიდა — ახალი ცხოვრება დაიწყო. მე კი აქ დავრჩი — მარტო, ორი შვილით და განადგურებული გულით.

ყველაზე რთული ღამეები იყო. როცა ბავშვები დაიძინებდნენ და სახლში სიჩუმე ჩამოწვებოდა, მე ვტიროდი. დედაჩემი გვერდით მიჯდებოდა და ჩუმად მეფერებოდა თავზე. „ყველაფერი გაივლის, ნინო… დრო ყველაფერს კურნავს.“

მაგრამ დრო არაფერს კურნავს — უბრალოდ გიჩვევს ტკივილს.

ერთ დღესაც მარიამმა მკითხა: „დედა, მამა აღარ დაბრუნდება?“

ვერაფერი ვუპასუხე. მხოლოდ ჩავეხუტე და ერთად ვიტირეთ.

ბავშვები იზრდებოდნენ. ნიკოლოზი უფრო ჩუმი გახდა — სკოლაში პრობლემები დაეწყო, მასწავლებლები მეჩივლებოდნენ: „ძალიან აგრესიულია…“ მარიამი კი პირიქით — სულ ცდილობდა, ჩემთვის გაემხნევებინა თავი: „დედა, ჩვენ ერთად ვართ! მამა თუ არ გვყავს, რა მოხდა?“

მაგრამ მე ვიცოდი, რომ ორივეს ძალიან სტკიოდათ.

ერთ დღეს ქუჩაში შეგხვდით — შენ და ვილი ერთად იყავით, ხელჩაკიდებულები. მე ბავშვებთან ერთად ვიყავი. მარიამმა მაშინვე მამას დაუძახა: „მამა!“ ვილი გაჩერდა, მაგრამ შენ ხელი არ გაუშვი.

„ნინო…“ — მითხრა ჩუმად.

„არაფერია სათქმელი,“ — ვუპასუხე და ბავშვები წავიყვანე.

იმ ღამით პირველად გავბრაზდი არა შენზე ან ვილიზე, არამედ საკუთარ თავზე — რატომ უნდა მტკენოდა ასე ძალიან? რატომ უნდა მეგრძნო თავი დამარცხებულად?

დრო გავიდა. ნელ-ნელა დავიწყე ცხოვრების თავიდან აწყობა. სამსახური შევიცვალე — ერთ-ერთ ქართულ კომპანიაში დავიწყე მუშაობა HR-ად. ახალი მეგობრები შევიძინე. ბავშვებიც გაიზარდნენ — ნიკოლოზმა უნივერსიტეტში ჩააბარა, მარიამი კი ბალეტზე დადის.

შენ და ვილი გერმანიაში დარჩით. ამბობენ, რომ იქაც ყველაფერი კარგად არ გაქვთ — ვილი ხშირად ჩამოდის საქართველოში მარტო. ერთხელ დედაჩემმა მითხრა: „შენ ხომ ხედავ? ბედნიერება სხვის უბედურებაზე ვერ აშენდება.“

ხანდახან ვფიქრობდი, დამეწერა თუ არა ეს წერილი საერთოდ. იქნებ უმჯობესია ყველაფერი წარსულში დარჩეს? მაგრამ დღეს მივხვდი: ეს წერილი ჩემთვისაა საჭირო — რომ საბოლოოდ დაგემშვიდობო.

შენ ჩემი ცხოვრების ყველაზე მტკივნეული თავი ხარ. ქალი, რომელმაც სცადა ჩემი ოჯახის წართმევა და ჩემი შვილების მამა წაიყვანა. მაგრამ დღეს უკვე ვიცი: შენ არაფერი მოგიპოვებია — პირიქით, დაკარგე ის სითბო და სიყვარული, რაც ოჯახში იყო.

მე კი ვისწავლე ცხოვრება თავიდან დაწყება. ვისწავლე საკუთარი თავის პატივისცემა და შვილების სიყვარულით ცხოვრება.

ახლა უკვე შემიძლია მშვიდად გითხრა: შენ მხოლოდ ცუდი მოგონება ხარ ჩემთვის.

ხანდახან ვფიქრობ: ნეტავ შენც გტკივა? ან ოდესმე დაფიქრებულხარ იმაზე, რა გააკეთე? იქნებ ერთხელ მაინც შეგრცხვა?

მაგრამ ეს უკვე აღარ მაინტერესებს.

ახლა მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს: ღირს თუ არა სხვის უბედურებაზე აშენებული ბედნიერება? იქნებ სწორედ ამაზე უნდა დავფიქრდეთ ყველამ…