ქორწილის ფული რომ არ აღმოჩნდა – ჩემი ცხოვრების ყველაზე მძიმე გაკვეთილი

„გიორგი, ხომ იცი, რომ ყველაფერს გავაკეთებ შენთვის, მაგრამ ახლა უბრალოდ არ შემიძლია…“ – ეს სიტყვები დედამთილისგან მოვისმინე, როცა ქორწილამდე ზუსტად სამი კვირა იყო დარჩენილი. ავერი გვერდით მეჯდა, ხელში მისი თითები მეჭირა და ვგრძნობდი, როგორ ეცვლებოდა სახე წამში. თითქოს მთელი ოთახი ერთიანად ჩამოინგრა.

მაშინვე მივხვდი, რომ რაღაც ძალიან სერიოზული ხდებოდა. ავერის მშობლებს – ეკატერინეს და მასონს – ყოველთვის დიდი გეგმები ჰქონდათ ჩვენი ქორწილისთვის. თავიდანვე თქვეს, რომ ყველაფერს დაფინანსებდნენ, ოღონდ სტუმრების სია ცოტა გაგვეზარდა – „ჩვენი ნათესავებიც ხომ უნდა მოვიწვიოთ, შვილო!“ – მეუბნებოდა ეკატერინე. მე და ავერი თავიდანვე ვოცნებობდით პატარა, მყუდრო ქორწილზე, მაგრამ მშობლების სურვილებს ვერ შევეწინააღმდეგეთ.

ახლა კი, როცა ყველაფერი უკვე დაგეგმილი იყო – რესტორანი დაჯავშნილი, მუსიკოსები დაქირავებული, კაბა შეკერილი – აღმოჩნდა, რომ ფული უბრალოდ არ ჰქონდათ. „ბანკში პრობლემები შეგვექმნა… მამას სამსახურში შეამცირეს…“ – იმართლებდნენ თავს. მე კი მხოლოდ ერთი კითხვა მიტრიალებდა თავში: რატომ ახლა?

ავერი ჩუმად იყო. ვიცოდი, რომ შიგნით იხრჩობოდა ბრაზითა და სირცხვილით. მე კი ვცდილობდი, არ დამეტოვებინა მარტო ამ ტვირთთან. „დედა, მამა… ხომ იცით, რომ ეს ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. ასე უცებ როგორ შეიძლება?“ – ძლივს ამოილაპარაკა ავერიმ.

ეკატერინე თვალებს არიდებდა. მასონი კი თითქოს საერთოდ სხვა სამყაროში იყო – ჩუმად იჯდა და მაგიდას უყურებდა. იმ წამს მივხვდი, რომ ეს მხოლოდ ფულის პრობლემა არ იყო. ეს იყო ნდობის დარღვევა. ჩვენ მათ ვენდეთ, მათ კი ყველაფერი ბოლო წუთამდე დაგვიმალეს.

სახლში დაბრუნებულებმა მთელი ღამე ვერ დავიძინეთ. ავერი ტიროდა. „გიორგი, რა ვქნათ? ხომ იცი, რომ ჩემი მშობლები ასე არასდროს მოქცეულან…“ – იმეორებდა ისევ და ისევ.

მე კი საკუთარ თავთან ვიბრძოდი: ღირს კი ამდენი ნერვიულობა ერთი დღის გამო? მაგრამ მერე მახსენდებოდა ჩვენი ოცნებები – როგორ წარმოვიდგენდით ერთად ცეკვას, მეგობრების ღიმილს, ოჯახის წევრების ბედნიერ სახეებს.

მეორე დღეს ავერიმ თავის მშობლებს დაურეკა: „დედა, იქნებ მაინც რაღაც ნაწილი გადაიხადოთ? ხომ იცით, რომ მარტო ვერ გავწვდებით…“ ეკატერინემ მხოლოდ ერთი სიტყვა უთხრა: „შვილო, მართლა არ შეგვიძლია.“

ამ დროს ჩემი მშობლები ჩაერივნენ: „გიორგი, შვილო, ჩვენც ბევრი არ გვაქვს, მაგრამ რაც შეგვიძლია, დაგეხმარებით.“ მამაჩემი პენსიონერია, დედაჩემი კი პედაგოგი. ვიცოდი, რომ მათთვისაც ძალიან რთული იქნებოდა ეს ყველაფერი.

ქალაქში ჭორებიც მალევე გავრცელდა: „გიორგის და ავერის ქორწილი ჩაიშალა?“ „ეკატერინეს ოჯახი გაკოტრდა?“ ყველა თავის ჭორს აყოლებდა. მე და ავერი კი ყოველდღე უფრო მეტად ვიხლართებოდით ამ პრობლემებში.

ერთ დღესაც ავერიმ მითხრა: „გიორგი, იქნებ საერთოდ გადავდოთ ქორწილი? ან უბრალოდ ხელი მოვაწეროთ და მორჩეს?“ ამ სიტყვებმა გული მომიკლა. ვიცოდი, რომ ეს მისი ოცნება იყო – თეთრი კაბა, ცეკვა მამასთან ერთად… როგორ შეიძლებოდა ასე მარტივად დაგვეტოვებინა ყველაფერი?

მაშინ გადავწყვიტე: რაც არ უნდა მომხდარიყო, ქორწილი მაინც უნდა გაგვეკეთებინა. დავიწყე მეგობრებთან საუბარი – ზოგმა თანხა მასესხა, ზოგმა რესტორანში ფასდაკლება გვიშოვა. ავერის ბავშვობის მეგობარმა კაბის შეკერვაში დაგვეხმარა. ჩემი ძმაკაცები მუსიკოსებთან იაფად დალაპარაკდნენ.

მაგრამ ყველაზე რთული მაინც ოჯახთან ურთიერთობა იყო. ავერი თითქმის აღარ ელაპარაკებოდა მშობლებს. ეკატერინე ყოველდღე მწერდა მესიჯებს: „შვილო, მაპატიე…“ მაგრამ ავერი პასუხს არ უბრუნებდა.

ქორწილის წინა დღეებში ნერვიულობა პიკს მიაღწია. დედაჩემი ცდილობდა ყველაფრის მოგვარებას: „გიორგი, მთავარია ერთმანეთი გიყვარდეთ! ფული მოვა და წავა.“ მაგრამ მე ვიცოდი, რომ ეს მხოლოდ სიტყვებია – რეალობაში ყველაფერი გაცილებით რთულია.

ქორწილის დღეს დილიდანვე წვიმდა. მეგონა, ესეც ცუდის ნიშანი იყო. მაგრამ როცა ავერი დავინახე თეთრ კაბაში – ისეთი ლამაზი იყო, როგორც არასდროს. მის თვალებში სევდა და ბედნიერება ერთად ირეოდა.

რესტორანში სტუმრები ნელ-ნელა იკრიბებოდნენ. ეკატერინე და მასონი ბოლოს მოვიდნენ – უხერხულად იდგნენ კუთხეში. ავერიმ მხოლოდ ერთხელ შეხედა დედას და თავი დახარა.

ცეკვის დროს მამაჩემი მომიახლოვდა: „შვილო, გახსოვდეს – ოჯახი ყველაზე მნიშვნელოვანია. ფული არაფერია.“ იმ წამს მივხვდი, რომ მართალი იყო – მაგრამ გულში მაინც ტკივილი მქონდა.

ქორწილი კარგად ჩაიარა – მეგობრებმა ყველაფერი გაალამაზეს. მაგრამ შინ დაბრუნებულებმა ისევ იგრძენით სიცარიელე. ავერი ტიროდა: „გიორგი, რატომ უნდა ყოფილიყო ასე რთული? რატომ ვერ გაგვიგეს მშობლებმა?“

მე პასუხი არ მქონდა. მხოლოდ ჩავეხუტე და ვუთხარი: „ჩვენ ერთად ვართ – ეს მთავარია.“

დღესაც ხშირად ვფიქრობ იმ დღეებზე. ნუთუ ასე უნდა იყოს ცხოვრება? ნუთუ ყველაზე ბედნიერ დღესაც კი შეიძლება ყველაზე დიდი ტკივილი დაგიტოვოს ოჯახმა?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? აპატიებდით მშობლებს ასეთ საქციელს თუ სამუდამოდ გაგინაწყენდებოდათ გული?