მეგობრობის ღალატი: როგორ გამაგდო საუკეთესო მეგობარმა ქორწილიდან ჩემი გარეგნობის გამო

„შენ ვერ იქნები ჩემი მეჯვარე, მაპატიე… ასე სჯობს.“ – ეს სიტყვები მესმოდა ტელეფონის მეორე მხრიდან, როცა ნინოს ხმა კანკალებდა, მაგრამ მაინც მტკიცედ ჟღერდა. ოთახში მარტო ვიდექი, ფანჯრიდან თბილისური მაისის წვიმა ჩანდა, და თითქოს ცრემლებიც იმ წვიმას შეერწყა. ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს ნინო იყო – ჩემი ბავშვობის მეგობარი, ერთად რომ ვიზრდებოდით ვაკის ეზოებში, ერთად ვოცნებობდით დიდ სიყვარულზე და ბედნიერ ოჯახზე.

„რას ნიშნავს ასე სჯობს, ნინო? ხომ ვიცოდი, რომ შენს გვერდით უნდა ვყოფილიყავი იმ დღეს…“ – ძლივს ამოვთქვი.

„ლიკა, გთხოვ, ნუ გამიჭიანურებ. დედაჩემმა მითხრა, რომ… რომ შენი კაბა ძალიან უბრალოა და ფოტოებზე ცუდად გამოჩნდება. სტუმრებიც ბევრს ლაპარაკობენ…“

მაშინვე მივხვდი – ეს მხოლოდ კაბის ბრალი არ იყო. ნინოს ოჯახი ყოველთვის ცდილობდა, ყველაფერი იდეალურად ყოფილიყო. მე კი არასდროს ვყოფილვარ ის გოგო, ვისაც სილამაზის კონკურსებში იღებდნენ ან მოდური ტანსაცმელი ეცვა. ჩემი ცხოვრება სხვა იყო – მამაჩემი ემიგრაციაში წავიდა საბერძნეთში, დედა კი სამსახურიდან სამსახურამდე დადიოდა, რომ მე და ჩემს ძმას არაფერი მოგვკლებოდა.

მაგრამ ნინოსთვის ეს საკმარისი აღარ აღმოჩნდა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. მახსენდებოდა ჩვენი ბავშვობის დღეები – როგორ ვთამაშობდით ეზოში, როგორ ვეხმარებოდი გაკვეთილებში, როგორ ვუყვებოდით ერთმანეთს საიდუმლოებებს. ნინო ყოველთვის ამბობდა: „ლიკა, შენ ჩემი და ხარ.“ ახლა კი ერთი კაბის გამო ყველაფერი დასრულდა?

მეორე დღეს დედაჩემმა შეამჩნია ჩემი ჩაწითლებული თვალები.

– რა მოხდა, შვილო?

– არაფერი, დედა… უბრალოდ დავიღალე.

მაგრამ დედამ იცოდა. დედებს ხომ ყოველთვის გრძნობენ.

– ნინოსთან იჩხუბე?

თავი დავუქნიე და ცრემლები წამსკდა.

– ნუ ტირი, შვილო. ვინც ასე გექცევა, ის მეგობარი არ არის. შენს გვერდით ის უნდა იდგეს, ვინც შენს გულს ხედავს და არა კაბას.

მაგრამ მაინც მტკიოდა. მთელი კვირა სახლში გავატარე. სოციალურ ქსელებში ნინოს ფოტოებს ვუყურებდი – როგორ არჩევდა მეჯვარეებს, როგორ იღიმოდა ახალ მეგობრებთან ერთად. მე კი თითქოს ამოვშალე მისი ცხოვრებიდან.

ერთ დღეს ძველმა კლასელმა მომწერა:

– ლიკა, მართალია რაც გავიგე? ნინოს ქორწილში აღარ იქნები?

– ჰო…

– არ ინერვიულო. შენ ყველაზე კარგი ხარ ჩვენ შორის. ნინოს კი უბრალოდ ყველაფერი იდეალური უნდა.

მაგრამ სიტყვები ვერ ამსუბუქებდა ტკივილს.

ქორწილის დღეს სახლში დავრჩი. დედამ სცადა ჩემთვის განწყობა შეეცვალა:

– მოდი, ფილმს ვუყუროთ ან სადმე გავიდეთ.

მაგრამ მე მხოლოდ ფანჯრიდან ვუყურებდი ქუჩას და ვფიქრობდი: ნეტავ რა მოხდა ჩემსა და ნინოს შორის? როდის გახდა გარეგნობა უფრო მნიშვნელოვანი, ვიდრე მეგობრობა?

რამდენიმე კვირის შემდეგ ნინო დამიკავშირდა.

– ლიკა… ვიცი, რომ გაწყენინე. მაგრამ ხომ გესმის – დედაჩემი ძალიან მკაცრია და არ მინდოდა კონფლიქტი ოჯახში. შენ ხომ იცი, როგორ მიყვარხარ.

– ნინო, თუ გიყვარდი, ასე არ მოიქცეოდი. მე შენი მეგობარი ვიყავი მაშინაც, როცა არავინ გიცნობდა. ახლა კი მხოლოდ იმიტომ გამიშვი გვერდიდან, რომ შენი ფოტოები იდეალური ყოფილიყო?

– მაპატიე…

– მაპატიე? ეს სიტყვა არაფერს ცვლის.

ამ საუბრის შემდეგ მივხვდი – ზოგჯერ ადამიანები იცვლებიან და ჩვენც უნდა ვისწავლოთ მათი გაშვება.

დრო გავიდა. უნივერსიტეტში ახალი მეგობრები შევიძინე – ისეთი ადამიანები, ვისაც ჩემი გულწრფელობა და უბრალოება უყვარდათ და არა ჩემი კაბა ან გარეგნობა. ნინოსთან ურთიერთობა აღარ მქონია. თუმცა ხანდახან მის ფოტოებს მაინც გადავაწყდებოდი სოციალურ ქსელში და გულში ისევ მტკიოდა.

ერთხელ ქუჩაში შემხვდა. უხერხულად გამიღიმა:

– ლიკა… როგორ ხარ?

– კარგად ვარ, ნინო. შენ?

– მეც კარგად ვარ… იცი, ხშირად ვფიქრობ იმ დღეზე…

– მეც ვფიქრობ ხოლმე. მაგრამ ახლა ვიცი – ვინც მართლა გიყვარს, იმას არასდროს გაანაცვლებ საზოგადოებრივი აზრის გამო.

ისევ გავუღიმე და გზა განვაგრძე.

ახლა როცა ამ ყველაფერს ვიხსენებ, ვხვდები: ზოგჯერ ყველაზე დიდი ტკივილი სწორედ იმ ადამიანებისგან მოდის, ვისაც ყველაზე მეტად ენდობი. მაგრამ ეს ტკივილი გვაძლიერებს და გვასწავლის საკუთარ თავთან უფრო ახლოს ყოფნას.

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? ღირს კი მეგობრობისთვის საკუთარი თავის დაკარგვა?