მძიმე გადაწყვეტილება: რატომ არ ვტოვებ მემკვიდრეობას ჩემს შვილს

“დედა, რატომ არ შეგიძლია უბრალოდ დამიჯერო? მე ვიცი, რა მჭირდება!” – გიორგი ყვიროდა, მისი თვალები ბრაზით და წყენით იყო სავსე. სამზარეულოს მაგიდასთან ვიჯექი, ხელები მიკანკალებდა, ჩაის ფინჯანი თითქმის გამიცივდა. ნინო, ჩემი უმცროსი შვილი, ჩუმად იჯდა კუთხეში და თვალს არ გვაშორებდა.

ეს საუბარი უკვე მერამდენედ მეორდებოდა ჩვენს ოჯახში. გიორგის ოცნებები ყოველთვის დიდზე დიდი იყო – ჯერ მანქანა უნდოდა, მერე ბინა, ახლა კი მემკვიდრეობაზე ლაპარაკობდა. მე კი მხოლოდ ერთი რამ მინდოდა: ჩემი შვილები ბედნიერები ყოფილიყვნენ და საკუთარი ძალებით ეცხოვრათ.

მარტო გავზარდე ორივე. ჩემი ქმარი, ლევანი, კარგ კაცად დარჩა ჩემს ცხოვრებაში – ყოველთვიურად აგზავნიდა ალიმენტს, მაგრამ არასდროს ყოფილა ჩვენი ოჯახის ნაწილი. როცა ბავშვები პატარა იყვნენ, ხშირად ვფიქრობდი, რომ მხოლოდ მისი ფული გვაბამდა ერთმანეთთან. ზოგჯერ ალიმენტის გარეშე საჭმლის ფულიც არ მქონდა. მაგრამ არასდროს ვუჩივლივარ ბედს – ვიცოდი, რომ დედობა ყველაზე დიდი პასუხისმგებლობა იყო.

გიორგი ყოველთვის განსხვავდებოდა ნინოსგან. ნინო მშვიდი და გულისხმიერი იყო, ყველაფერს თავისით სწავლობდა, არასდროს მთხოვდა ზედმეტს. გიორგი კი მუდამ ითხოვდა მეტს – ყურადღებას, ნივთებს, სიყვარულსაც კი თითქოს ითხოვდა. ვცდილობდი გამეგო მისი სულიერი ტკივილი, მაგრამ ხშირად ვერ ვახერხებდი.

ერთ დღესაც, როცა უკვე 55 წლის ვიყავი და ემიგრაციაში წასვლაზე ვფიქრობდი, გიორგიმ პირდაპირ მითხრა: “დედა, ხომ იცი, რომ ბინა უნდა დამიტოვო. ნინოს თავისი ქმარი ჰყავს და კარგად ცხოვრობს. მე კი მარტო ვარ!”

ეს სიტყვები გულში დამრჩა. მთელი ღამე ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი იმაზე, როგორ გავზარდე ჩემი შვილები – ნინოს დამოუკიდებლობა ვასწავლე, გიორგის კი თითქოს ყველაფერი მივეცი ხელში. იქნებ ეს იყო ჩემი შეცდომა?

მეორე დღეს გიორგისთან საუბარი გადავწყვიტე.

– გიორგი, მოდი ვისაუბროთ. მინდა იცოდე, რომ შენთვის ყველაფერი გავაკეთე. მაგრამ მემკვიდრეობაზე უკვე გადავწყვიტე.

– რას ნიშნავს? – ხმა აუკანკალდა.

– ბინას გაყიდვას ვაპირებ და ფულს საქველმოქმედო ფონდში ჩავრიცხავ. მინდა, რომ ამ ფულმა სხვებსაც უშველოს.

გიორგიმ სკამი ხმაურით გასწია და ოთახიდან გავარდა. ნინო ჩუმად მომიახლოვდა და ხელი მომიჭირა.

– დედა, ვიცი, რომ ძნელია. მაგრამ შენ სწორად იქცევი. გიორგი უნდა გაიზარდოს.

ამ სიტყვებმა ცოტა დამამშვიდა, მაგრამ მაინც გული მტკიოდა. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი შვილებისთვის საუკეთესო მომეცა – ახლა კი ერთ-ერთს გულს ვტკენდი.

რამდენიმე კვირის შემდეგ გიორგი ისევ მოვიდა. თვალებში ცრემლი ედგა.

– დედა… მაპატიე. უბრალოდ მეშინია. არ ვიცი, რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში.

– გიორგი, მე ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები. მაგრამ უნდა ისწავლო დამოუკიდებლად ცხოვრება. ბინა ან ფული ვერ დაგეხმარება საკუთარ თავთან ბრძოლაში.

ამ საუბრის შემდეგ გიორგიმ სამსახური დაიწყო – ჯერ ოფიციანტად მუშაობდა, მერე პატარა ბიზნესი წამოიწყო მეგობართან ერთად. ნინო ისევ გვერდში მედგა და მეხმარებოდა ყველაფერში.

ხშირად ვფიქრობდი: იქნებ ძალიან მკაცრი ვიყავი? იქნებ გიორგის მეტი სიყვარული სჭირდებოდა და არა მკაცრი გაკვეთილები? მაგრამ მერე ვხედავდი მის პროგრესს – როგორ იზრდებოდა და ძლიერდებოდა.

ერთ დღესაც გიორგიმ მომაკითხა და მითხრა:

– დედა, ახლა მესმის შენი გადაწყვეტილების მიზეზი. მადლობა, რომ არ დამითმე ყველაფერი მარტივად.

ეს სიტყვები ყველაზე დიდი ჯილდო იყო ჩემთვის.

დღესაც ბევრჯერ ვეკითხები საკუთარ თავს: სწორად მოვიქეცი? იქნებ სხვანაირად უნდა გამეკეთებინა? მაგრამ ერთი რამ ვიცი – ზოგჯერ ყველაზე რთული გადაწყვეტილებები ყველაზე მეტად გვზრდის როგორც ადამიანებს.

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მართლა სწორი იყო ჩემი არჩევანი?