მაპატიე, დედა — როგორ ვიპოვე გამოსავალი რწმენასა და ლოცვაში

— ნინო, გთხოვ, არ წახვიდე! — დედაჩემის ხმა ჯერ კიდევ მესმის, თითქოს გუშინ იყო.

მაშინ, 2016 წლის ნოემბერში, თბილისში, სამზარეულოში ვიდექით. ფანჯრიდან ცივი ქარი შემოდიოდა, დედა კი ცრემლიანი თვალებით მიყურებდა. მე უკვე ჩავალაგე ჩემოდანი. ჩემი ოცნება იყო იტალიაში წასვლა, რომ ოჯახისთვის უკეთესი მომავალი შემექმნა. მაგრამ ახლა, როცა დედას თვალებში იმედგაცრუებას ვხედავდი, პირველად შემეშინდა.

— დედა, ხომ იცი, აქ ვერაფერს ვახერხებ. მამამაც ხომ გვითხრა, რომ ასე აღარ შეიძლება. მე უნდა წავიდე.

— ნინო, ფული ყველაფერს არ ნიშნავს. ოჯახი… ოჯახი ყველაფერია.

დედას სიტყვები გულში ჩამრჩა. მაგრამ მაშინ მეგონა, რომ სხვა გზა არ მქონდა. მამაჩემი უკვე წლებია უმუშევარია, ჩემი ძმა — ლევანი — უნივერსიტეტში სწავლობს და სწავლის გადასახადი ვერ გადავიხადეთ. მე კი მხოლოდ მაღაზიაში ვმუშაობდი ნახევარ განაკვეთზე და ხელფასი არაფერს ჰყოფნიდა.

ჩემი მეგობარი ეკა უკვე წლებია რომში ცხოვრობდა და დამპირდა, რომ დამეხმარებოდა სამუშაოს პოვნაში. იმ ღამეს დედას ჩუმად დავემშვიდობე და წავედი აეროპორტში. გულში რაღაც მტკიოდა, მაგრამ იმედი მქონდა, რომ ყველაფერი მალე დალაგდებოდა.

იტალიაში ჩასვლის პირველი დღეები საშინელი იყო. ენა არ ვიცოდი, ხალხი უცხო იყო, ქუჩები კი — ცივი და სევდიანი. ეკამ დამაწყებინა მოხუცის მოვლა ერთ ოჯახში. ქალს — სენიორა მარიას — ალცჰაიმერი ჰქონდა. დღეები მის გვერდით გავატარე: ვაჭმევდი, ვაბანდებდი, ვასეირნებდი. ღამით კი მარტოობისგან ვტიროდი.

ერთ დღესაც ეკამ მითხრა:

— ნინო, შეგიძლია ცოტა ფული გადამახდევინო? ძალიან მიჭირს ახლა.

მე მაშინვე დავთანხმდი. ეკა ჩემი ერთადერთი მეგობარი იყო უცხო ქვეყანაში. მაგრამ რამდენიმე კვირაში აღმოვაჩინე, რომ ეკამ ჩემი ფულით აზარტულ თამაშებში წააგო ყველაფერი. მე კი ხელფასის გარეშე დავრჩი.

სწორედ მაშინ დავიწყე საკუთარი თავის დადანაშაულება: რატომ დავტოვე ოჯახი? რატომ ვენდობოდი ასე ადვილად? დედას სიტყვები სულ მახსენდებოდა: „ოჯახი ყველაფერია“.

ერთ ღამეს, როცა სენიორა მარია მძიმედ გახდა და სასწრაფო გამოვიძახეთ, პირველად დავიწყე ლოცვა. ბავშვობაში ბებია მასწავლიდა ლოცვებს, მაგრამ დიდი ხანი აღარ მახსოვდა ღმერთი. ახლა კი სხვა გზა აღარ მქონდა:

— ღმერთო, თუ გესმის ჩემი ხმა… გთხოვ, დამეხმარე. მაპატიე ჩემი შეცდომები და მომეცი ძალა.

იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი სიმშვიდე გულში. თითქოს რაღაც მძიმე ჩამომშორდა.

მეორე დღეს სენიორა მარია უკეთ გახდა. მისი შვილი მადლობას მიხდიდა და ხელფასიც მომცა წინასწარ. იმ ფულით დედას საქართველოში ფული გადავუგზავნე.

მაგრამ შინაგანი ტკივილი მაინც არ მცილდებოდა. ყოველ საღამოს ეკლესიის გვერდით ჩავდიოდი და სანთელს ვანთებდი დედაჩემისთვის და ჩემი ოჯახის მშვიდობისთვის.

ერთხელ ეკლესიაში ერთი ქართველი ქალი გავიცანი — თამარი. მან მითხრა:

— ნინო, იცი რა რთულია აქ ცხოვრება? მეც შენსავით ვიყავი თავიდან. მაგრამ რწმენა მაძლევს ძალას.

თამარმა ლოცვა მასწავლა იტალიურადაც და ქართულადაც. ერთად დავდიოდით ეკლესიაში და ერთმანეთს ვუზიარებდით ჩვენს ტკივილს.

ერთ დღეს დედამ დამირეკა:

— ნინო, მამა ცუდადაა…

გული გამიჩერდა. მაშინვე ავიღე ბილეთი და თბილისში დავბრუნდი. მამა საავადმყოფოში იწვა. დედა ისევ იმ თვალებით მიყურებდა — იმედგაცრუებული და დაღლილი.

— მაპატიე, დედა… — მხოლოდ ეს შევძელი.

დედამ ჩამიხუტა:

— მთავარია დაბრუნდი.

მამა გამოჯანმრთელდა, მაგრამ ოჯახში დაძაბულობა დარჩა. ლევანი ბრაზობდა ჩემზე:

— შენ რომ აქ ყოფილიყავი, ეს ყველაფერი არ მოხდებოდა!

მე კი ისევ საკუთარ თავს ვადანაშაულებდი.

ერთ საღამოს ბებიასთან ერთად ეკლესიაში წავედი. ბებიამ ხელი ჩამკიდა:

— ნინო, ყველა ადამიანს აქვს თავისი გზა და თავისი შეცდომები. მთავარია ისწავლო პატიება — პირველ რიგში საკუთარი თავისთვის.

იმ ღამეს პირველად ვიგრძენი შვება. დავიწყე ყოველდღიური ლოცვა — არა მხოლოდ ოჯახის მშვიდობისთვის, არამედ იმისთვისაც, რომ საკუთარ თავს შევძლო პატიება.

ცხოვრება ნელ-ნელა დალაგდა: ლევანმა სწავლა გააგრძელა; მამამ მცირე ბიზნესი დაიწყო; მე კი სამსახური ვიპოვე ერთ ქართულ კომპანიაში თარჯიმნად — ჩემი იტალიური გამომადგა.

მაგრამ ყველაზე მთავარი ის იყო, რომ რწმენამ და ლოცვამ მომცა ძალა გავმკლავებოდი საკუთარ შეცდომებს და ოჯახს დავბრუნებოდი უფრო ძლიერი.

ახლაც ხშირად ვფიქრობ იმ ღამეზე იტალიაში, როცა პირველად ვილოცე მთელი გულით.

— ნეტავ მართლა შეგვიძლია საკუთარ თავს ვაპატიოთ? ან სხვებს? იქნებ სწორედ ამაშია ცხოვრების მთავარი საიდუმლო…