რა უნდა გავაკეთო ახლა? ჩემი შვილის მომავალი სიმამრი უკვე მთვრალი დაგვხვდა – რატომ აირჩია ჩემი შვილი ყველაზე ცუდი ვარიანტი

— დედა, გთხოვ, უბრალოდ კარგად მოიქეცი, კარგი? — მითხრა ნიკამ მანქანიდან გადმოსვლისას, როცა საცოლის ოჯახში მივდიოდით. მისი ხმა დაძაბული იყო, თვალებში კი რაღაც უცნაური, თითქოს შიში ან უხერხულობა ჩანდა. მე კი მთელი გზა ვფიქრობდი, როგორ უნდა მოვქცეულიყავი, რომ ყველაფერი კარგად ყოფილიყო.

კარი რომ გაიღო, პირველივე წამიდან მივხვდი, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. კართან მაღალი, მოღუშული მამაკაცი იდგა, რომელსაც სახეზე აშკარად ეტყობოდა ალკოჰოლის ზემოქმედება. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა და სუნთქვა მძიმედ ესმოდა. ნიკას საცოლე, თათია, გვერდით ედგა და უხერხულად იღიმებოდა.

— მობრძანდით, მობრძანდით! — დაიძახა კაცმა და ხელით გვანიშნა შესასვლელისკენ. მისი ხმა ბოხი და ოდნავ ჩახლეჩილი იყო. ნიკამ ხელი ჩამკიდა და ჩუმად მიჩურჩულა:

— დედა, გთხოვ, არაფერი თქვა.

მაგიდასთან რომ დავსხედით, თათიას დედა ცდილობდა სიტუაცია გაენეიტრალებინა — საჭმელი მოგვაწოდა, ბავშვობის ამბებს ყვებოდა, მაგრამ ოთახში დაძაბულობა იგრძნობოდა. სიმამრი კი უკვე მეორე ჭიქას ასხამდა და ხმამაღლა ლაპარაკობდა.

— ნიკა, შენ კარგი ბიჭი ჩანხარ, მაგრამ იცოდე, ჩემი გოგო მარტივად არავის მივცემ! — თქვა მან და ჭიქა ხმაურით დადგა მაგიდაზე.

მივხვდი, რომ ეს საღამო არ იქნებოდა მარტივი. მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, ნიკა ბედნიერი ყოფილიყო. მარტო გავზარდე — მამამისი ავარიაში დაიღუპა, როცა ნიკა ექვსი წლის იყო. მას შემდეგ ყველაფერი ჩემზე იყო დამოკიდებული: სკოლა, უნივერსიტეტი, პირველი სამსახური… ყოველთვის ვცდილობდი საუკეთესო მომეცა მისთვის და ახლა, როცა მეგონა, რომ მისი ცხოვრება აწყობილი იყო, ეს ყველაფერი თავზე დამემხო.

საღამოს ბოლოს ნიკამ ჩუმად მითხრა:

— დედა, ვიცი, რომ რთულია, მაგრამ თათია მიყვარს. გთხოვ, ნუ გაართულებ ყველაფერს.

მე კი ვერ ვპასუხობდი. გულში ისეთი ტკივილი მქონდა, თითქოს რაღაც დამემსხვრა. მთელი ღამე არ დამიძინია. ვფიქრობდი: რატომ აირჩია ნიკამ ასეთი ოჯახი? რატომ უნდა იყოს მისი მომავალი სიმამრი ასეთი ადამიანი? ხომ შეიძლებოდა უკეთესი არჩევანი გაეკეთებინა?

მეორე დღეს სამსახურში კოლეგებმა მკითხეს:

— აბა, როგორ ჩაიარა სტუმრობამ?

მე კი მხოლოდ თავი დავუქნიე და ვთქვი:

— ყველაფერი რიგზე იყო.

მაგრამ სინამდვილეში ასე არ იყო. შინაგანად ვიბრძოდი საკუთარ თავთან: უნდა ჩავერიო ნიკას ცხოვრებაში თუ დავუთმო? ხომ ვიცი, რომ თათია კარგი გოგოა — ზრდილობიანი, განათლებული… მაგრამ მისი ოჯახი? მთვრალი მამა? რა მაგალითს მისცემს ჩემს შვილს?

რამდენიმე კვირის შემდეგ თათიას მამა საავადმყოფოში მოხვდა — ღვიძლის პრობლემები ჰქონდა. ნიკამ მთხოვა, რომ მასთან ერთად მივსულიყავი მოსანახულებლად.

— დედა, გთხოვ…

საავადმყოფოში მისულებს თათიას მამა საწოლზე დაგვხვდა. თვალებში ცრემლი ედგა.

— ვიცი, რომ ცუდი მამა ვარ… მაგრამ ჩემი გოგო ყველაფერია ჩემთვის… — ძლივს ამოილაპარაკა მან.

მაშინ პირველად დავფიქრდი: იქნებ მეც ვცდები? იქნებ ადამიანს შეცდომის უფლება აქვს? იქნებ ნიკას არჩევანი სიყვარულზეა და არა ოჯახურ სტატუსზე?

მაგრამ შინაგანად მაინც ვერ ვეგუებოდი ამ ყველაფერს. სახლში დაბრუნებულმა ნიკას ვუთხარი:

— შვილო, მე შენს გვერდით ვარ ყოველთვის, მაგრამ მინდა იცოდე — ოჯახი მხოლოდ სიყვარული არაა. ოჯახი პასუხისმგებლობაცაა.

ნიკამ თავი დახარა:

— ვიცი დედა… მაგრამ თათიას გარეშე ვერ წარმომიდგენია ცხოვრება.

დრო გადიოდა. ქორწილის თარიღიც დაინიშნა. მე კი ყოველდღე ვიბრძოდი საკუთარ თავთან: უნდა მივიღო თუ არა ეს ოჯახი? უნდა ჩავერიო თუ არა შვილის არჩევანში?

ერთ დღესაც თათიას დედამ დამირეკა:

— ქალბატონო მარინა, ვიცი რომ რთულია თქვენთვის… მაგრამ გთხოვთ, ნუ გაანადგურებთ ჩვენს შვილებს ჩვენი შეცდომების გამო.

ეს სიტყვები გულში ჩამივარდა. მთელი ღამე ვფიქრობდი: იქნებ მართლა მე ვარ პრობლემა? იქნებ ჩემი შიში და უნდობლობა აფერხებს ნიკას ბედნიერებას?

ქორწილის დღეს თათიას მამა სუფრასთან იჯდა — ამჯერად ფხიზელი. თვალებში სინანული და მადლიერება ედგა. სუფრაზე სიტყვა ითხოვა:

— მინდა ბოდიში მოვუხადო ჩემს შვილს და მის რძალს… და მადლობა გადავუხადო მარინას ასეთი შვილის გაზრდისთვის.

ამ დროს პირველად ვიგრძენი შვება. თითქოს რაღაც დამძიმებული მომეხსნა გულიდან.

ახლა კი ვზივარ ჩემს ოთახში და ვფიქრობ: სწორად მოვიქეცი თუ არა? ღირს თუ არა შვილის ბედნიერების მსხვერპლად საკუთარი პრინციპების დათმობა? იქნებ სიყვარული მართლაც ყველაფერს სძლევს?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? მართალია თუ არა შვილის არჩევანში ჩარევა მაშინაც კი, როცა გგონია რომ ის ყველაზე ცუდ გზას ირჩევს?