70 წლის დედის გულწრფელი წერილი: როგორ დავიბრუნო შვილი, რომელიც მეუღლის გამო დამეკარგა?

„ნინო, გთხოვ, ნუ დარეკავ აქეთ, თორემ ნატა ისევ იჩხუბებს,“ – ეს იყო ბოლო სიტყვები, რაც ჩემმა შვილმა, გიორგიმ მითხრა. ტელეფონის ხაზი გაითიშა ისე, თითქოს ჩემი არსებობა უბრალოდ წაიშალა მისი ცხოვრებიდან. ახლა, როცა ჩემი 70 წლის იუბილე ახლოვდება, ვზივარ ჩემს პატარა სამზარეულოში თბილისში, ფანჯრიდან ვუყურებ წვიმიან ქუჩას და ვფიქრობ: როგორ მივედით აქამდე?

გიორგი ჩემი ერთადერთი შვილია. მისთვის ყველაფერი გავიღე – ქმარი ადრე გარდამეცვალა და მარტო ვზრდიდი. მაშინაც კი, როცა უცხოეთში წავიდა სასწავლებლად, ყოველ თვე ვუგზავნიდი ფულს, რომ არაფერი დაკლებოდა. მერე დაბრუნდა, ნატა გაიცნო და ყველაფერი შეიცვალა. თავიდან მეგონა, რომ ნატა კარგი გოგო იყო – თავაზიანი, განათლებული, მაგრამ რაღაც უხილავი კედელი აშენდა ჩვენს შორის.

ერთხელაც, როცა გიორგისთან სტუმრად მივედი, ნატამ ისე გამიღიმა, თითქოს სტუმარი კი არა, უცხო ვიყავი. „დედა, ცოტა ადრე ხომ არ მოხვედი?“ მკითხა და თვალი აარიდა. გიორგიმ უხერხულად ჩაილაპარაკა: „დედა, ნატას დღეს ბევრი საქმე აქვს…“ მაშინ პირველად ვიგრძენი, რომ ზედმეტი ვიყავი.

წლები გავიდა. ნელ-ნელა ზარები იშვიათი გახდა. თავიდან ვამართლებდი – ახალგაზრდები არიან, თავიანთი ცხოვრება აქვთ-მეთქი. მაგრამ მერე გიორგიმ პირდაპირ მითხრა: „დედა, ნატას არ მოსწონს, როცა ხშირად გირეკავ.“ თითქოს გულში რაღაც ჩამწყდა.

ახლა კი ჩემი დაბადების დღე მოდის. მეზობლები მეკითხებიან: „გიორგი ჩამოვა?“ მე კი მხოლოდ ვიღიმი და ვამბობ: „ალბათ ვერ მოიცლის.“ სინამდვილეში კი ვიცი – არც ჩამოვა და არც დამირეკავს.

ერთ საღამოს, როცა მარტო ვიჯექი და ძველი ფოტოები ვათვალიერებდი, ტელეფონმა დარეკა. უცნობი ნომერი იყო. გული ამიჩქარდა – იქნებ გიორგი? მაგრამ ხმა ქალის იყო: „ქალბატონო მარინე? მე ნატას დედა ვარ…“

გავშრი. ქალმა მშვიდად მითხრა: „ვიცი, რომ თქვენთვის რთულია ეს ყველაფერი. მაგრამ ნატასთვის ძალიან სტრესულია თქვენი ხშირი ზარები და ვიზიტები. იქნებ ცოტა დრო მისცეთ მათ?“

მაშინ პირველად ვიგრძენი თავი სრულიად მარტო. თითქოს მთელი ჩემი ცხოვრება ერთ წამში დაინგრა.

მეზობელი ლეილა ხშირად მეუბნება: „შვილო, შენ ხომ დედა ხარ! არავის უნდა მისცე უფლება შვილთან ურთიერთობა აგიკრძალოს.“ მაგრამ რა აზრი აქვს ბრძოლას, როცა მეორე მხარეს კედელია?

ერთხელ ქუჩაში შემთხვევით შევხვდი გიორგის – მარტო იყო. თვალებში ჩამხედა და ჩუმად მითხრა: „დედა, მაპატიე… უბრალოდ ასე უფრო მშვიდად ვართ.“

მაშინ მივხვდი – ჩემი შვილი აღარ არის პატარა ბიჭი, რომელსაც დედის სითბო სჭირდება. ახლა ის სხვა ოჯახს ეკუთვნის.

მაგრამ მაინც ვერ ვეგუები ამ სიცარიელეს. ყოველ საღამოს ვწერ წერილებს გიორგის – არასდროს ვუგზავნი, უბრალოდ ვწერ და მერე ცრემლებით ვასველებ ფურცლებს.

ერთხელაც გადავწყვიტე – დავურეკე გიორგის დაბადების დღეზე. ტელეფონი ნატამ აიღო: „გისმენთ?“

– ნატა, მარინე ვარ… უბრალოდ გიორგის დაბადების დღე მინდა მივულოცო.

– გიორგი დაკავებულია. გადმოვცემ.

ხმა ჩამიწყდა. მთელი დღე ველოდი ზარს – არავინ დარეკა.

ახლა კი ჩემი 70 წლის იუბილეა. მეზობლები მოდიან ტორტით და ყვავილებით. ყველა მეკითხება: „შენი შვილი სად არის?“ მე კი მხოლოდ ვიღიმი და ვამბობ: „საქმე აქვს.“

ღამით ფანჯარასთან ვზივარ და ვფიქრობ: ღირს კი ბრძოლა შვილთან ურთიერთობისთვის? თუ უნდა შევეგუო იმ აზრს, რომ ზოგჯერ დედაც ზედმეტი ხდება?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილზე? იქნებ არსებობს გზა, რომ ისევ დავიბრუნო ჩემი შვილი? ან იქნებ დროა საკუთარი თავი შევიყვარო და მარტოობას შევეგუო?