მამამთილის ჩრდილში: როგორ დავიცვათ ჩვენი ოჯახი და ღირსება

— ნინო, კიდევ ერთი ხაჭაპური გააცხელე, მამაჩემი მოვიდა! — გიორგის ხმა სამზარეულოში შემოიჭრა, როცა უკვე მეოთხე პურის ნაჭერს ვაცხობდი ბავშვებისთვის.

გული ამიჩქარდა. ისევ. უკვე მესამედ ამ კვირაში. მამამთილი, ბატონი ოთარი, როგორც ყოველთვის მოულოდნელად შემოვიდა, თითქოს თავისი სახლია. ფეხსაცმელი არც გაუხდია, პირდაპირ მისაღებში შევიდა და ტელევიზორის პულტი აიღო. ბავშვები გაჩუმდნენ, მე კი ვიგრძენი, როგორ დამეძაბა მხრები.

— ნინო, ყავა არ გაქვს? — მომაძახა ოთარმა ისე, რომ თვალიც არ მოუშორებია ეკრანისთვის.

— ახლავე მოვამზადებ, — ვუპასუხე და ვეცადე, ხმა არ ამტყდარიყო.

სამზარეულოში შევედი და ღრმად ჩავისუნთქე. მაცივარი გავხსენი — ისევ თითქმის ცარიელი იყო. გუშინ საღამოს ოთარმა მთელი ხორცის ნაჭერი წაიღო, ბავშვებისთვის დატოვებული იოგურტიც აღარ იყო. გიორგის ვუთხარი, რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა, მაგრამ მხოლოდ მხრები აიჩეჩა: „მამაა, რა ქნა?“

საკუთარ სახლში უცხოდ ვგრძნობდი თავს. ოთარი თითქმის ყოველდღე მოდიოდა — ხან დილით, ხან საღამოს. ხან მარტო იყო, ხან მეგობარს მოიყვანდა. საჭმელს ისე იღებდა, თითქოს თავის სახლში იყო. ერთხელ ჩემი საყვარელი შოკოლადიც კი შეჭამა და მერე მითხრა: „ნინო, შენ ხომ დიეტაზე ხარ?“

ერთ დღესაც მოთმინების ფიალა ამევსო. საღამოს, როცა ოთარი წავიდა და ბავშვები დაიძინეს, გიორგისთან საუბარი დავიწყე:

— გიორგი, ასე აღარ შეიძლება. მაცივარში საჭმელი აღარ გვრჩება. ბავშვებისთვის ვეღარ ვტოვებ არაფერს. შენს მამას რომელი საათია მოსვლის? ან რატომ უნდა ჭამოს ყველაფერი?

გიორგიმ თავი დახარა.

— ვიცი, ნინო… მაგრამ მამაჩემი მარტო ცხოვრობს. დედაჩემი რომ გარდაიცვალა, მას მერე ასეა. არ მინდა გული ვატკინო.

— და მე? მე არ გტკივა გული? ბავშვები?

გიორგი გაჩუმდა. ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

მეორე დღეს ისევ იგივე განმეორდა. ოთარი მოულოდნელად შემოვიდა და პირდაპირ სამზარეულოში შევიდა.

— ნინო, გუშინ რომ ის გემრიელი ხორცი იყო, კიდევ გაქვს?

— არა, ოთარ ბიძია, აღარ მაქვს… — ვუპასუხე თავშეკავებით.

— აბა რას აკეთებ მთელი დღე? — ჩაილაპარაკა უკმაყოფილოდ.

გავჩუმდი. ვიცოდი, რომ თუ რამეს ვეტყოდი, გიორგის ეწყინებოდა. მაგრამ საკუთარ თავში ბრაზი მიგროვდებოდა.

ერთ დღესაც გადავწყვიტე, ყველაფერი დედაჩემისთვის მომეყოლა. ტელეფონზე დავურეკე და ცრემლებით ავუხსენი ყველაფერი.

— ნინო, შვილო, ასე ვერ იცხოვრებ. უნდა ელაპარაკო გიორგისთან გულწრფელად. ოჯახი შენი სახლიცაა და შენი წესებიც უნდა იყოს.

დედაჩემის სიტყვებმა გამბედაობა მომცა.

იმ საღამოს გიორგისთან საუბარი დავიწყე:

— გიორგი, მე აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება. შენი მამა ყოველდღე მოდის და ყველაფერს ჭამს. ბავშვებისთვის საჭმელი აღარ გვრჩება. მე აღარ მაქვს ძალა.

გიორგიმ ამჯერად ყურადღებით მომისმინა.

— ვიცი… მართალი ხარ. მაგრამ როგორ ვუთხრა?

— ერთად უნდა უთხრა! — ვუპასუხე მტკიცედ.

ორი დღე ვფიქრობდით, როგორ გვეპოვა სწორი სიტყვები. ბოლოს გადავწყვიტეთ ოთარს ერთად დავლაპარაკებოდით.

ოთარი ისევ მოულოდნელად შემოვიდა. გიორგიმ მშვიდად უთხრა:

— მამა, მოდი ცოტა ვისაუბროთ.

ოთარმა გაკვირვებულმა შემოგვხედა.

— რა ხდება?

— მამა, ჩვენ გვიყვარხარ და ყოველთვის გველოდები სტუმრად, მაგრამ ბოლო დროს საჭმელი აღარ გვრჩება ბავშვებისთვისაც კი… იქნებ ცოტა იშვიათად მოხვიდე ან წინასწარ შეგვატყობინო?

ოთარმა ჯერ გაბრაზებულმა შემოგვხედა:

— ანუ ჩემი ადგილი აღარ მაქვს თქვენს ოჯახში?

გავჩუმდით. გიორგიმ ხელი ჩამკიდა.

— მამა, შენი ადგილი ყოველთვის იქნება ჩვენს გულში და ოჯახში, მაგრამ უნდა გავითვალისწინოთ ერთმანეთის საჭიროებები.

ოთარი წამოდგა და უხმოდ წავიდა.

იმ ღამით ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი: იქნებ ზედმეტი მომივიდა? იქნებ ოთარს მართლა ვაწყენინე?

ორი დღე არ გამოჩენილა. ბავშვებიც კი ეკითხებოდნენ: „დეიდა ოთარი სად არის?“

მესამე დღეს დილით კარზე ზარი გაისმა. ოთარი იყო — ხელში პატარა ტორტი ეჭირა.

— ნინო, მაპატიე თუ რამე გაწყენინე… უბრალოდ მარტო ვარ და თქვენთან ყოფნა მიხარია… მაგრამ მესმის თქვენი…

ცრემლები წამომივიდა.

— ოთარ ბიძია, ჩვენც გვიყვარხართ… უბრალოდ ცოტა მეტი შეთანხმება გვჭირდება…

იმ დღიდან ყველაფერი შეიცვალა. ოთარი წინასწარ გვირეკავდა მოსვლამდე და ხშირად თვითონაც მოჰქონდა რაღაცები ბავშვებისთვის.

ახლა ვფიქრობ: რამდენი დრო დამჭირდა იმისთვის, რომ საკუთარი საზღვრები დამეცვა? რატომ გვიჭირს ქართველებს ოჯახის წევრებთან გულწრფელი საუბარი? იქნებ სწორედ ესაა ჩვენი ყველაზე დიდი პრობლემა — რომ ერთმანეთის ტკივილს მხოლოდ მაშინ ვხედავთ, როცა უკვე ძალიან გვიანია?