ერთმა თირკმელმა შეცვალა ორი ცხოვრება: ჩემი ამბავი, როგორც მედდისა და დონორის

— „ქალბატონო ნინო, გთხოვთ, დამეხმარეთ…“ — ეს სიტყვები დღემდე ჩამესმის ყურში, თითქოს ისევ იმ საავადმყოფოს დერეფანში ვიდგე, სადაც პატარა ლუკა დედამისის ხელში ჩაბღაუჭებული ტიროდა. მისი თვალები სავსე იყო შიშითა და იმედით. მე კი, როგორც მედდა, თითქოს უკვე მივეჩვიე ასეთ სცენებს, მაგრამ იმ დღეს რაღაც სხვანაირად შემეხო გულზე.

ლუკას თირკმელები თითქმის აღარ ფუნქციონირებდა. ექიმებმა თქვეს, რომ გადარჩენის ერთადერთი გზა ტრანსპლანტაცია იყო. ოჯახი — დედა, მამა, ბებია — ყველა შემოწმდა, მაგრამ არც ერთი არ დაემთხვა. დედამისი, ქალბატონი მარინე, ყოველ დღე მეკითხებოდა: „ნინო, იქნებ კიდევ რამე გზა არსებობს?“ მე კი მხოლოდ ვუღიმოდი და ვცდილობდი იმედი არ დამეკარგა მისთვის.

იმ ღამით სახლში რომ დავბრუნდი, ვერ მოვისვენე. ჩემი შვილი, ანა, უკვე მძინარე დამხვდა. მის სახეს დავაკვირდი და უცებ წარმოვიდგინე, რომ ანა ლუკას ადგილას ყოფილიყო. რა გავაკეთებდი? ალბათ მთელ სამყაროს შევატრიალებდი მის გადასარჩენად. მაშინ მივხვდი — ლუკას დედის ტკივილი ჩემი ტკივილიც იყო.

მეორე დღეს სამსახურში მივედი და ექიმს ვკითხე: „თუ მე გავივლი ანალიზებს და დავემთხვევი, შემიძლია დავეხმარო?“ მან გაოცებით შემომხედა: „ნინო, ეს ძალიან სერიოზული გადაწყვეტილებაა. კარგად უნდა დაფიქრდე.“

მაგრამ მე უკვე გადავწყვიტე. ანალიზები ჩავაბარე და რამდენიმე დღეში პასუხი მივიღე — მე ვიყავი შესაბამისი დონორი.

ოჯახში ეს ამბავი რომ ვუთხარი, ქარიშხალი ატყდა. დედაჩემი ტიროდა: „შენც ხომ შვილი გყავს! როგორ შეგიძლია ასე გარისკო?“ მამაჩემი ჩუმად იყო, მაგრამ ვხედავდი მის თვალებში შიშს. ანა კი პატარა იყო და ვერ ხვდებოდა ბოლომდე რას ნიშნავდა ეს ყველაფერი.

— „დედა, შენ რატომ უნდა მისცე შენი თირკმელი ვიღაცას?“ — მკითხა ერთხელ ანამ.
— „იმიტომ, რომ როცა ვინმე ძალიან ცუდადაა და შენ შეგიძლია დაეხმარო, უნდა დაეხმარო. ასეა სწორი.“

სამუშაოზე კოლეგებიც გაოცებულები იყვნენ. ზოგი მხარს მიჭერდა, ზოგი ფიქრობდა, რომ ზედმეტად ემოციური ვიყავი. მაგრამ მე ვიცოდი — ეს იყო ჩემი გზა.

ოპერაციის წინა ღამეს ლუკას დედამ დამირეკა.
— „ნინო, არ ვიცი როგორ გადაგიხადო მადლობა…“
— „არაფერია გადასახდელი. უბრალოდ მინდა იცოდეთ, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.“

ოპერაცია რთული იყო. რამდენიმე საათი გაგრძელდა. როცა გამოვფხიზლდი, პირველი კითხვა ექიმს დავუსვი:
— „ლუკა როგორაა?“
— „ყველაფერი კარგად ჩაიარა. თირკმელი მუშაობს.“

იმ წამს ისეთი შვება ვიგრძენი, როგორიც არასდროს მიგრძვნია.

საწოლთან ანა მომიჯდა.
— „დედა, შენ გმირი ხარ?“
— „არა, ანა. უბრალოდ ადამიანი ვარ.“

დრო გავიდა. ლუკა გამოჯანმრთელდა. მისი ოჯახი ხშირად მირეკავდა და მადლობას მიხდიდა. მაგრამ ყველაზე მეტად მახარებდა ის ფაქტი, რომ ლუკას თვალებში ისევ გაჩნდა სიცოცხლის ნაპერწკალი.

ამ ამბავმა საავადმყოფოში დიდი გამოხმაურება გამოიწვია. ბევრი თანამშრომელი დაფიქრდა დონაციაზე. სოციალურ ქსელებში დაიწყეს კამპანია თირკმლის დონაციის შესახებ.

ოჯახში ნელ-ნელა ყველაფერი დალაგდა. დედაჩემი მიხვდა, რომ ჩემი გადაწყვეტილება სიყვარულიდან მოდიოდა და არა სიგიჟიდან. ანაც გაიზარდა და ახლა თავად ეხმარება სხვებს.

ხშირად ვფიქრობ იმ ღამეზე, როცა არჩევანი გავაკეთე. რა იქნებოდა, რომ არა ჩემი გადაწყვეტილება? იქნებოდა ლუკა ცოცხალი? იქნებოდა მისი ოჯახი ბედნიერი?

ახლაც ხშირად მეკითხებიან: „ნინო, არ შეგეშინდა?“ რა თქმა უნდა შემეშინდა. მაგრამ სიკეთეზე უარის თქმა უფრო შემაშინებდა.

ახლა თქვენ გკითხავთ: თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? შეძლებდით ასეთ მსხვერპლზე წასვლას უცნობი ბავშვისთვის? იქნებ სწორედ ახლა ვიღაცას თქვენი დახმარება სჭირდება…