თუ ჩემს ოჯახთან ერთად არ ისადილებ, უბრალოდ მოამზადე და წადი! – ნათანის ულტიმატუმი და ჩემი ჩახლართული ცხოვრება

„თუ ჩემს ოჯახთან ერთად არ ისადილებ, უბრალოდ მოამზადე და სუფრა გაშალე, მერე კი წადი!“ – ნათანის ხმა სამზარეულოს კარს მიღმა ყრუად ჩამესმა. თითქოს მთელი სამყარო ერთ წამში გაჩერდა. ხელში კიტრი მეჭირა, დანით შუაზე გაჭრილი, მაგრამ თითები უცნაურად დამიმძიმდა. ვიგრძენი, როგორ ამეწვა ყელში ბურთი.

– ნათა, მართლა ასე გინდა? – ძლივს ამოვთქვი, მაგრამ მან უკვე ზურგი მაქცია და მისაღებში გავიდა, სადაც დედამისი და მამამისი ხმამაღლა იცინოდნენ.

ექვსი თვეა, რაც ნათანის ოჯახთან კონფლიქტი მაქვს. შარშან ზაფხულში მოხდა ყველაფერი – ნათანის დედამ, ქალბატონმა ნინოამ, პირდაპირ მითხრა: „შენ ჩვენი ოჯახისთვის შესაფერისი არ ხარ.“ მაშინ მეგონა, რომ ეს სიტყვები გულში ჩამრჩებოდა და თანდათან დავივიწყებდი, მაგრამ ასე არ მოხდა. იმ საღამოსვე ავდექი და ნათანს ვუთხარი, რომ მის ოჯახთან ურთიერთობას აღარ ვაპირებდი.

სახლში დაძაბულობა გამეფდა. ნათანი ცდილობდა, ორივე მხარე დაეკმაყოფილებინა – დედამისის გულის მოგება უნდოდა და ჩემი დაცვაც სურდა. მაგრამ ბოლოს მაინც დედამისის მხარეს აღმოჩნდა. ყოველ ჯერზე, როცა მისი ოჯახი სადილზე გვეპატიჟებოდა, მე უარს ვამბობდი. თავიდან ცდილობდა, დაერწმუნებინა: „მელანო, უბრალოდ მოდი, ნუ მიაქცევ ყურადღებას.“ მაგრამ მე ვერ შევძელი.

დღეს კი ყველაფერი სხვანაირად იყო. ნათანის დაბადების დღეა და მთელი მისი ოჯახი ჩვენთანაა მოსული – დედა, მამა, ორი და და მათი ქმრები. სამზარეულოში მარტო ვდგავარ. სუფრისთვის ხაჭაპურს ვაცხობ, საცივს ვამზადებ და თან ცრემლებს ვიწმენდ. გული მტკივა – თითქოს ჩემი სახლი აღარ არის ჩემი.

– მელანო, მალე იქნება? – შემოდის ნათანის და, თაკო.

– კი, ხუთ წუთში გამოვიტან ყველაფერს.

თაკო თვალებში არ მიყურებს. ვიცი, რომ არც მას ვუნდივარ ამ ოჯახში. ერთხელ შემთხვევით მოვისმინე, როგორ ეუბნებოდა დედამისს: „ნათანს უკეთესი ცოლი შეეძლო ჰყოლოდა.“

სუფრას ვაშალე და ჩუმად გავედი აივანზე. იქიდან მესმის მათი სიცილი და ხმამაღალი საუბარი. თითქოს მე ამ სახლში არ ვცხოვრობდე. თითქოს მხოლოდ მოსამსახურე ვიყო.

მახსენდება ჩემი ბავშვობა ქუთაისში – დედაჩემი სულ მეუბნებოდა: „შენი ღირსება არასდროს დათმო.“ მაშინ მეგონა, რომ სიყვარული ყველაფერს აჯობებდა. მეგონა, რომ ნათანი ყოველთვის ჩემს მხარეს იქნებოდა. მაგრამ ახლა ვხედავ, რომ ოჯახური ტრადიციები საქართველოში ბევრად ძლიერია.

გუშინ ღამით ნათანს ვკითხე:

– ნათა, რატომ გინდა ასე? რატომ უნდა მოვამზადო საჭმელი მათთვის და მერე წავიდე?

– მელანო, გთხოვ… დედაჩემი ძალიან განიცდის. თუ არ გინდა მათთან ერთად იყო, უბრალოდ დაგვეხმარე სუფრის გაშლაში. მერე შეგიძლია წახვიდე მეგობართან ან სადმე სხვაგან.

– ესე იგი, შენთვის მთავარია დედაშენის გრძნობები? ჩემი რას უშვები?

– მელანო… ნუ იწყებ ისევ.

ეს „ნუ იწყებ ისევ“ ყველაზე მეტად მტკენს გულს. თითქოს ჩემი ტკივილი უმნიშვნელოა.

აივანზე ვდგავარ და ვფიქრობ: ღირს კი ასე ცხოვრება? ღირს კი საკუთარი თავი დავკარგო იმისთვის, რომ სხვებს მოვაწონო თავი? მაგრამ მერე ნათანი მახსენდება – ჩვენი პირველი შეხვედრა უნივერსიტეტში, მისი თბილი ღიმილი და დაპირებები: „მე ყოველთვის შენს გვერდით ვიქნები.“

უცებ მესმის დედამისის ხმა:

– სად არის მელანო? ისევ თავის ოთახში ჩაიკეტა?

– არა, აივანზეა ალბათ – პასუხობს ნათანი უხალისოდ.

– რა გოგოა… არც კი იცის სტუმრების პატივისცემა!

გული მიჩერდება. მინდა შევვარდე მისაღებში და ყველაფერი ვუთხრა – როგორ მტკენს მათი სიტყვები გულს, როგორ ვცდილობ ყოველდღე მათთვის რაღაც გავაკეთო. მაგრამ ვიცი, რომ აზრი არ აქვს.

ტელეფონს ვიღებ და ჩემს მეგობარს, სალომეს ვწერ:

– სალო, შეიძლება შენთან მოვიდე დღეს?

– რა თქმა უნდა! ყველაფერი რიგზეა?

– არა…

სულ რამდენიმე წუთში ჩუმად ვიღებ ჩანთას და კარს ვხურავ. ქუჩაში გამოვდივარ და ცივი ჰაერი სახეზე მეცემა. მგონია, რომ ცოტათი თავისუფალი ვარ.

სალომესთან მისვლისას ცრემლები თავისით მომდის:

– სალო… აღარ შემიძლია ასე ცხოვრება.

– მელანო… რას აპირებ?

– არ ვიცი… ნუთუ ასე უნდა გავაგრძელო? ნუთუ ჩემი ადგილი მხოლოდ სამზარეულოშია? ნუთუ სიყვარული მხოლოდ დათმობაა?

სალომე ხელს მკიდებს:

– მელანო, შენ ძლიერი ხარ. მაგრამ საკუთარ თავს ნუ დაკარგავ.

მთელი ღამე არ მძინავს. ვფიქრობ იმაზე, თუ როგორ იცვლება ადამიანი ქორწინებაში – როგორ შეიძლება სიყვარული გადაიქცეს ბრძოლად საკუთარი ადგილისთვის. ვფიქრობ იმაზე, რომ საქართველოში ქალებისგან ხშირად ელიან დათმობას – ოჯახის გულისთვის ყველაფერზე უარის თქმას.

დილით სახლში დაბრუნებულს ნათანი მისაღებში მხვდება:

– სად იყავი?

– სალომესთან.

– დედაჩემი ძალიან გაბრაზდა…

– მე კიდევ ძალიან დავიღალე ამ ყველაფრით.

ის ჩუმადაა. მერე ამბობს:

– იქნებ ცოტა დრო გვჭირდება ორივეს…

ვუყურებ მის თვალებს – იქ აღარ არის ის სითბო, რაც ადრე იყო. თითქოს ორივემ დავკარგეთ რაღაც ძვირფასი.

დღეები გადის. ნათანი ისევ ცდილობს ჩემთან საუბარს:

– მელანო… ხომ იცი, რომ მიყვარხარ…

– ვიცი… მაგრამ ეს საკმარისი აღარ არის.

დედაჩემი მირეკავს ქუთაისიდან:

– შვილო, დაბრუნდი სახლში… აქ ყოველთვის გეყვარები ისეთი როგორიც ხარ.

მაგრამ მე ჯერ კიდევ ვერ ვწყვეტ – დავრჩე თუ წავიდე? ღირს კი ბრძოლა სიყვარულისთვის მაშინაც კი, როცა საკუთარი თავი იკარგება?

ახლა აქ ვარ – ჩემს პატარა სამზარეულოში თბილისში. ფანჯრიდან მზის სხივები შემოდის და მე ისევ ვფიქრობ: ნუთუ სიყვარული მხოლოდ დათმობაა? ნუთუ ღირს საკუთარი თავის დაკარგვა იმისთვის, რომ სხვებს მოვაწონოთ თავი? იქნებ დროა საკუთარ თავზე ვიზრუნო?

თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? დარჩებოდით თუ წახვიდოდით?