გაუფრთხილებელი დაბადების დღე: ღალატის და მოულოდნელი სიურპრიზის ამბავი

„ლაშა, სად ხარ ამდენ ხანს? სტუმრები უკვე მოდიან!“ – ნინოს ხმა სამზარეულოდან მესმის, მაგრამ პასუხის გაცემა არ შემიძლია. სარკის წინ ვდგავარ, პერანგის ღილებს ვიკრავ და საკუთარ თავს ვუყურებ. დღეს ჩემი დაბადების დღეა, 38 წლის გავხდი, მაგრამ გულში ისეთი სიცარიელეა, თითქოს რაღაც დიდი დავკარგე. ბოლო ერთი წელია, ნინოსთან ურთიერთობა გაცივდა. თითქოს ყოველდღე ვცხოვრობთ ერთად, მაგრამ ერთმანეთისთვის უცხოები გავხდით. მე კი… მე შეცდომა დავუშვი.

სწორედ ამ ფიქრებში ვარ, როცა ტელეფონი ზარს რეკავს. ეკრანზე ელენეს სახელი ჩანს. „მოვდივარ, ლაშა. ყველაფერი ისე იქნება, როგორც შევთანხმდით?“ – მწერს. გული მიჩქარდება. ელენე ჩემი საყვარელია, უკვე ექვსი თვეა ერთმანეთს ვხვდებით. თავიდან მეგონა, რომ ეს უბრალოდ თავგადასავალი იყო, მაგრამ ახლა ვეღარ ვწყვეტ, სად მთავრდება ვნება და სად იწყება დანაშაული.

— ლაშა! — ნინო ისევ მეძახის. — სტუმრები მალე მოვლენ, ბავშვები უკვე მზად არიან.

— მოვდივარ, ნინო, — ვპასუხობ და ტელეფონს ჯიბეში ვდებ.

სამზარეულოში შესვლისას ნინო მაგიდას ალაგებს. ბავშვები — ანა და საბა — ტორტს უყურებენ და ჩუმად იცინიან. ნინოს თვალებში დაღლილობას ვხედავ, მაგრამ ის მაინც იღიმის. თითქოს ცდილობს, ყველაფერი ჩვეულებრივად იყოს.

— დღეს ბევრი სტუმარი გვეყოლება? — ვეკითხები.

— კი, შენი ძმა და მისი ოჯახი, ჩემი მშობლები… კიდევ რამდენიმე მეგობარი. — ნინო თვალს მარიდებს.

ამ დროს კარზე ზარია. პირველი სტუმრები მოდიან. ყველაფერი ჩვეულებრივად იწყება: სადღეგრძელოები, ბავშვების სიცილი, ხმაური. მაგრამ მე სულ სხვა რამეზე ვფიქრობ — ელენეზე. მასაც დავპატიჟე დაბადების დღეზე, როგორც „ძველი მეგობარი“. არ ვიცი, რატომ გავრისკე ასე, მაგრამ თითქოს მინდოდა რაღაც ახალი მომხდარიყო.

ელენე საღამოს რვა საათზე მოდის. თეთრი კაბა აცვია და ყველას უღიმის. ნინო მას გულთბილად ხვდება — „ლაშას უნივერსიტეტის მეგობარი ხომ ხარ?“ — ეკითხება და ღვინოს ასხამს. ელენე ჩემსკენ თვალს აპარებს. მე კი ვცდილობ თავი შევიკავო.

საღამო ჩვეულებრივად მიდის, მაგრამ ნინოს უცნაური მზერა აქვს. თითქოს რაღაც იცის ან ეჭვი აქვს. ერთხელაც გვერდით მომიჯდება და ჩუმად მეკითხება:

— ლაშა, შენ კარგად ხარ? ბოლო დროს ძალიან შეცვლილი ხარ.

— კარგად ვარ, ნინო. უბრალოდ ცოტა დაღლილი ვარ.

— ვიცი, რომ რაღაც გაწუხებს… მაგრამ დღეს შენი დაბადების დღეა. მინდა ბედნიერი იყო.

მის თვალებში სევდას ვხედავ და უცებ სინდისი მქენჯნის. მაგრამ უკვე გვიანია.

მოულოდნელად ნინო ფეხზე დგება და ხმამაღლა ამბობს:

— მეგობრებო! სანამ ტორტს გამოვიტანთ, მინდა ერთი პატარა სიურპრიზი გაგიკეთოთ ლაშას!

ყველა ჩერდება. ნინო იღიმის და ხელში პატარა ყუთს იღებს.

— ლაშა, ეს შენთვისაა. გახსენი.

ყუთს ვხსნი და შიგნით ბილეთებია — თბილისი-ვენა-თბილისი.

— ვიცი, რომ ბოლო დროს ძალიან დაიღალე… ამიტომ გადავწყვიტე, რომ ერთად წავიდეთ ავსტრიაში რამდენიმე დღით. ბავშვებს დედაჩემთან დავტოვებთ.

ყველა ტაშს უკრავს. მე კი შოკში ვარ. ელენე თვალს მარიდებს. ნინო კი მიყურებს და ელოდება ჩემს რეაქციას.

— ნინო… ეს… ეს საოცარია… — ძლივს ვამბობ.

— მინდა ისევ ისეთი ვიყოთ, როგორც ადრე ვიყავით, ლაშა… — ჩურჩულით მეუბნება.

ამ დროს ელენე ფეხზე დგება:

— მაპატიეთ, მგონი უნდა წავიდე… ცოტა შეუძლოდ ვარ.

ნინო მას აჩერებს:

— არა, დარჩი! ლაშასთვის მნიშვნელოვანი ხარ.

ელენე უხერხულად იღიმის და ისევ ჯდება.

საღამო გრძელდება, მაგრამ მე უკვე აღარ ვიცი რა გავაკეთო. ერთ მხარეს ნინო დგას — ჩემი ცოლი, რომელმაც ასეთი სიურპრიზი მომიწყო; მეორე მხარეს კი ელენეა — ქალი, რომელსაც ბოლო თვეებში ვხვდებოდი.

ღამე რომ დგება და სტუმრები ნელ-ნელა მიდიან, ნინო ჩემთან მოდის:

— ლაშა, შენთან უნდა ვისაუბრო.

მის თვალებში სერიოზულობას ვხედავ.

— რა ხდება?

— ვიცი ყველაფერი… ვიცი ელენეზე.

გული მიჩერდება.

— რა?.. ნინო…

— გთხოვ არ მომატყუო. უკვე რამდენიმე თვეა ყველაფერს ვხედავ და ვგრძნობ. უბრალოდ დღეს მინდოდა კიდევ ერთი შანსი მოგეცა ჩვენთვის… იქნებ ისევ შეგვეძლოს ერთმანეთის პოვნა.

ვერაფერს ვამბობ. თავი დახრილი მაქვს.

— შენს გამო ეს სიურპრიზიც მოვიფიქრე… იქნებ ავსტრიაში ერთად წასვლამ დაგვაბრუნოს იმ ადგილას, სადაც ერთმანეთი გვიყვარდა…

ცრემლები მომდის. პირველად ცხოვრებაში ასე უსუსურად ვგრძნობ თავს.

— მაპატიე, ნინო… არ ვიცი რა დამემართა…

— მე შენ მიყვარხარ, ლაშა… მაგრამ თუ გინდა წახვიდე — წადი. უბრალოდ სიმართლე მითხარი.

ელენე უკვე წასულია. სახლში მხოლოდ მე და ნინო ვართ. ბავშვები სძინავთ.

გრძელი ღამეა წინ…

ახლა აქ ვზივარ და ვფიქრობ: რა უფრო რთულია — საკუთარ შეცდომებთან გამკლავება თუ იმ ადამიანის თვალებში ჩახედვა, ვინც ყველაზე მეტად გიყვარს? იქნებ ყველას აქვს მეორე შანსი? იქნებ სიყვარული ყველაფერს აძლევს უფლებას თავიდან დაიწყოს? რას იზამდით თქვენ ჩემს ადგილას?