დამალული წერილები, რომლებმაც ჩემი ქორწინება შეარყიეს – ჩემი ისტორია
„ნინო, გთხოვ, ნუ შეეხები მაგ ყუთს! იქ არაფერია საინტერესო,“ – დედამთილის ხმა მკვეთრად გაისმა სამზარეულოდან, როცა ძველი ნივთების დალაგებას შევუდექი. მისმა ხმამ გამყინა. თითქოს რაღაც დამალული იყო იმ ყუთში, რომელსაც წლების განმავლობაში არც კი შევხებივარ. მაგრამ იმ დღეს, როცა დანიელი სამხედრო ბაზაზე იყო და სახლში მარტო დავრჩი, მოულოდნელად გადავწყვიტე, რომ დრო იყო ყველაფრის წესრიგში მოყვანა.
ყუთი მძიმე იყო. მტვერი და სიძველის სუნი ასდიოდა. როცა სახურავი ავხადე, ზედა ფენაზე ძველი ფოტოები და რამდენიმე წერილი ვიპოვე. წერილები ლამაზად იყო შეკრული ლენტით. პირველი წერილი გავხსენი და წამებში გამეყინა სისხლი ძარღვებში – დედამთილი წერდა ჩემს ქმარს, დანიელს, მაგრამ წერილში მე ვიყავი მთავარი თემა. „ნინო არასოდეს იქნება ჩვენი ოჯახის ნაწილი,“ – ეწერა ერთგან. „ის მხოლოდ იმიტომ გიყვარს, რომ უცხო ქვეყანაში მარტო ხარ და გჭირდება ვინმე გვერდით.“
ვკითხულობდი წერილებს და თითოეული სიტყვა გულში მხვდებოდა. დედამთილი წერდა დანიელს საქართველოდან გერმანიაში, სადაც ახლა ვცხოვრობთ. წერდა, რომ მე არასოდეს ვიქნები მისთვის საკმარისი, რომ ჩემი ოჯახი არასაკმარისად განათლებულია, რომ ჩემი შვილები არასოდეს იქნებიან ნამდვილი ქართველები. წერილებში იგრძნობოდა შიში და ზიზღი – თითქოს მე მტერი ვიყავი.
გული ამიჩუყდა. მეგონა, რომ დედამთილთან კარგი ურთიერთობა მქონდა. ის ხშირად ჩამოდიოდა ჩვენთან სტუმრად, მეხმარებოდა ბავშვების მოვლაში, ერთად ვამზადებდით ხაჭაპურს და ვსაუბრობდით საქართველოზე. მაგრამ ახლა ყველაფერი ტყუილად მეჩვენებოდა.
იმ საღამოს დანიელი სახლში გვიან დაბრუნდა. ვერ მოვითმინე და წერილები მაგიდაზე დავუდე.
– ეს რა არის, დანიელ? – ხმა ამიკანკალდა.
მან წერილებს დახედა და სახე შეეცვალა.
– ნინო… ეს ყველაფერი ძველია… დედაჩემი უბრალოდ ძალიან ღელავდა ჩემზე მაშინ, როცა პირველად წამოვედი საქართველოდან…
– მაგრამ ეს წერილები ბოლო წელიწადშიცაა დაწერილი! – ხმას ვეღარ ვაკონტროლებდი. – შენ მას პასუხობდი? შენ მას ეთანხმებოდი?
დანიელი გაჩუმდა. მერე თავი დახარა.
– მე უბრალოდ არ მინდოდა შენი წყენინება… დედაჩემი რთული ადამიანია…
– მაგრამ შენ არაფერი მითხარი! შენ იცოდი, რას ფიქრობდა ჩემზე და მაინც არაფერს ამბობდი!
იმ ღამეს ვერ დავიძინე. ვფიქრობდი ყველაფერზე – ჩვენს ქორწინებაზე, ჩვენს შვილებზე, იმაზე, თუ რამდენად უცხო ვიყავი ამ ქვეყანაში და ამ ოჯახში. დედაჩემი საქართველოში დარჩა, მამა ადრე გარდამეცვალა. აქ მხოლოდ დანიელი და ჩვენი შვილები მყავდა. ახლა კი ვგრძნობდი, რომ ყველაფერი მტვრად იქცა.
მეორე დღეს დედამთილი ისევ მოვიდა. შევხედე და თვალებში ვერ ჩავხედე.
– ნინო, შვილო, რა გჭირს? – მკითხა მან.
– თქვენ იცით ძალიან კარგად, რა მჭირს! – ვუთხარი მკაცრად.
ის გაჩუმდა. მერე ჩუმად თქვა:
– მე უბრალოდ მეშინოდა, რომ ჩემი შვილი დაკარგავდა თავის ფესვებს… მეშინოდა, რომ აქ დაიკარგებოდა.
– თქვენ კი მე დამკარგეთ! – ვუპასუხე ცრემლებით.
მთელი დღე ჩუმად ვიყავით სახლში. ბავშვები თამაშობდნენ, მე კი ვფიქრობდი: ღირს თუ არა ბრძოლა ამ ურთიერთობისთვის? ღირს თუ არა ჩემი თავმოყვარეობის მსხვერპლად შეწირვა იმისთვის, რომ ოჯახი შევინარჩუნო?
დანიელი ცდილობდა ჩემთან საუბარს.
– ნინო, გთხოვ… მე შენ მიყვარხარ… დედაჩემი უბრალოდ ვერ ეგუება ახალ რეალობას…
– მაგრამ შენ უნდა დაგეცავი მე! – ვუთხარი მკაცრად.
მთელი კვირა ასე გავიდა – დაძაბულობაში, გაურკვევლობაში. ბოლოს გადავწყვიტე დედაჩემისთვის დამერეკა საქართველოში.
– დედა, რა უნდა გავაკეთო? – ვკითხე ცრემლებით.
– შვილო, ოჯახი რთულია… მაგრამ თუ გიყვარს დანიელი და გჯერა მისი სიყვარულის, უნდა სცადო აპატიო… მაგრამ საკუთარ თავს არ უღალატო!
ამ სიტყვებმა დამაფიქრა. მართლა შემეძლო აპატიო? ან საერთოდ უნდა მეპატიებინა?
ერთ საღამოს დანიელმა მითხრა:
– ნინო, მინდა ყველაფერი თავიდან დავიწყოთ… მინდა დედაჩემმაც გაიგოს, რამდენად მნიშვნელოვანი ხარ ჩემთვის…
დედამთილი ჩვენთან დარჩა რამდენიმე დღით. ერთ საღამოს სამივენი ვისხედით სამზარეულოში.
– ნინო, ვიცი, რომ ბევრი გატკინე… ვიცი, რომ ჩემი სიტყვები საშინელი იყო… მაგრამ მინდა გთხოვო პატიება… მინდა ჩემი შვილიშვილები ბედნიერები იყვნენ… მინდა შენც ბედნიერი იყო…
ვუყურებდი მას და ვერ ვხვდებოდი – მართლა ნანობდა თუ უბრალოდ დროებით ინიღბებოდა?
მაგრამ ბოლოს საკუთარ თავს ვუთხარი: მე უნდა ვიცხოვრო ჩემი სიმართლით. უნდა დავიცვა ჩემი ღირსება და ჩემი ოჯახიც.
ახლა ყველაფერი თითქოს დაწყნარდა, მაგრამ გულში მაინც დარჩა ტკივილი და უნდობლობა. ხშირად ვფიქრობ: ღირს თუ არა ყველაფრის პატიება მხოლოდ იმისთვის, რომ ოჯახი შეინარჩუნო? ან იქნებ საკუთარი თავის სიყვარული უფრო მნიშვნელოვანია?
თქვენ რას იზამდით ჩემს ადგილას? აპატიებდით თუ არა ასეთ ღალატს?